
CZĘŚĆ 4
…Pielęgniarka oddziałowa, pani Elisa, od razu sięgnęła po telefon.
— Kto jest w samochodzie? — zapytała.
Celia przesunęła zdjęcie palcem.
— Nie widzę twarzy kierowcy. Ale osoba na siedzeniu pasażera ma identyfikator szpitala.
Spojrzałam na zegar.
Była siedemnasta czterdzieści dwie.
Sofía nadal siedziała na wózku, blada i skulona, z żyrafą przyciśniętą do piersi. Daniel trzymał ją za ramiona, lecz patrzył na ekran tak, jakby chciał z niego wyczytać własne wspomnienia.
— Kto wiedział o wyniku? — zapytałam.
— Ja, ty, chemik i… — zaczął Daniel.
Urwał.
— Renata słyszała nas przy laboratorium — powiedziałam. — Ale nie znała nazwiska Celii ani informacji o przelewie.
Elisa zmarszczyła brwi.
— O przelewie wiedziały tylko osoby, które dostały wiadomość od doktora Salgado.
— Wysłałam ją do ciebie, do Daniela i do ordynatora — odpowiedziałam.
Telefon Daniela zabrzęczał. Wiadomość pochodziła z jego własnego numeru.
„Nie ufajcie Elizie. Ona zabrała dokumenty z szafki Renaty”.
Elisa pobladła.
— To nieprawda.
— Skąd Renata zna twój numer? — zapytał Daniel.
— Z listy kontaktów oddziału. Każdy opiekun ją widzi.
W tym momencie z sali zabiegowej wybiegła młoda pielęgniarka, Nora.
— Doktor Salgado! — zawołała. — W schowku przy bocznym wejściu znaleźliśmy torbę. Ktoś próbował ją wynieść.
Pobiegliśmy tam wszyscy, z wyjątkiem Daniela, który został przy Sofíi.
Drzwi schowka były uchylone. Na podłodze leżał identyfikator Elisy, a obok niego koperta z dokumentami ubezpieczeniowymi. Nie było jednak pieniędzy ani telefonu.
— To podrzucono — powiedziała Elisa.
— Wiem — odpowiedziałam. — Ktoś chciał, żebyśmy patrzyli na nią, kiedy prawdziwy człowiek wyjdzie drugim korytarzem.
Nora nagle wskazała kosz na bieliznę.
— Ten wózek był przy windzie.
Pod białym prześcieradłem znaleźliśmy mężczyznę w granatowej kurtce. Próbował udawać, że jest nieprzytomny. Gdy ochroniarz odsunął materiał, Arturo Mena zerwał się i rzucił w stronę drzwi.
Nie zdążył.
Elisa podstawiła mu nogę. Arturo uderzył barkiem o ścianę i upuścił telefon.
— Gdzie Sofía? — syknął.
— Na oddziale — odpowiedziałam.
— Renata miała ją zabrać. Miała podpisać zgodę.
— Nie podpisała. Przyznała wszystko przy świadkach.
Arturo spojrzał na mnie z przerażeniem.
— Ona nie miała przyznać. To miało być proste.
— Co dokładnie miało być proste?
Usiadł ciężko na podłodze. Z kieszeni wypadł drugi telefon.
— Polisa była zawarta przez Daniela. Renata miała zostać beneficjentką po ślubie, ale nie wiedziała, że Daniel zmienił warunki po podpisaniu umowy. Arturo obiecał jej część pieniędzy, jeśli dopilnuje, żeby dziecko nie dożyło ślubu.
Wróciłam na oddział z uczuciem, że każdy korytarz zmienił się w pułapkę.
Daniel czekał przy Sofíi.
— Wiedziałeś o polisie? — zapytałam.
— Tak. Ale nie o tym, że Renata miała z niej skorzystać. Po śmierci żony chciałem zabezpieczyć Sofíę. Beneficjentką była ona, nie Renata.
— Dlaczego Renata mówiła, że dostanie pieniądze?
Daniel wyjął z portfela złożony dokument.
— Bo pokazała mi kiedyś kopię, którą sama podrobiła. Myślałem, że to głupi błąd, nie plan morderstwa.
Sofía usłyszała ostatnie słowa. Daniel natychmiast uklęknął obok niej.
— Nie musisz się bać. Nikt już nie poda ci żadnych kropli.
— Tato, czy to przeze mnie ona chciała mnie skrzywdzić?
Daniel zacisnął powieki.
— Nie. To nigdy nie było przez ciebie.
— Ale mówiła, że jestem ciężarem.
— Byłaś moim dzieckiem. Nigdy ciężarem.
Dziewczynka wyciągnęła rękę. Daniel przytulił ją tak mocno, że żyrafa wcisnęła się między nich.
Kilka godzin później Renata siedziała w osobnym pokoju pod nadzorem ochrony. Nie trafiła tam dzięki efektownemu pościgowi. Została zatrzymana przez własną rozmowę, dokument Celii i podpis, którego nie potrafiła obronić.
Najważniejsze było jednak to, że Sofía przeżyła.
Podano jej leczenie usuwające toksynę z organizmu. Przez dwie noce kontrolowaliśmy nerki, serce i układ nerwowy. Wyniki stopniowo się poprawiały. Gdy ból wracał, prosiła, abym opowiadała jej o roślinach, które potrafią odrosnąć po przycięciu.
Trzeciego dnia Daniel przyszedł do mojego gabinetu. W dłoni trzymał czarną doniczkę z oddziału.
— Chcę pani coś oddać — powiedział.
— To nie należy do mnie.
— Należy do Sofíi. Ona chce, żeby pani ją zachowała, dopóki nie wróci do domu.
W ziemi wciąż tkwiły białe kryształki. Nie wyrzuciłam jej. Przekazałam ją laboratorium jako dowód, a Sofía dostała nową roślinę z sali pielęgniarek.
Renata nie dostała ślubu, pieniędzy ani domu. Arturo stracił możliwość ukrycia się za cudzą chciwością. Celia otrzymała ochronę dla siebie i apteki, a Elisa zachowała pracę, choć przez kilka tygodni nie mogła spokojnie patrzeć na identyfikator.
Daniel odwołał ślub nie wiadomościami ani wielkimi słowami. Pojechał do domu Renaty i przy świadkach zabrał z pokoju Sofíi wszystkie rzeczy, które tam zostawiła. Jednorożce zerwał ze ściany sam, kawałek po kawałku.
Kiedy wrócił do szpitala, zapytałam:
— Czy ją pan kochał?
— Myślałem, że kocham kobietę, która pomaga mi wychować córkę. Kochałem obraz, który sama zbudowała. Prawda była obok mnie przy każdym posiłku Sofíi.
— Co pan teraz zrobi?
Spojrzał na córkę przez szybę.
— Nauczę ją, że może mówić, nawet kiedy dorosły się złości.
W dniu wypisu Sofía sama podpisała kartkę z zaleceniami. Litery były ogromne i nierówne.
„Żadnych kropli bez pani doktor”.
Dorysowała pod spodem małą doniczkę.
Przed wyjściem zatrzymała się przy parapecie, gdzie wcześniej stała zatruta roślina. Dotknęła pustego miejsca i zapytała:
— Pani doktor, a jeśli ktoś mówi, że coś jest dla mojego dobra, ale każe mi to ukrywać przed tatą?
— Wtedy mówisz komuś, komu ufasz. Od razu.
— Nawet jeśli obiecałam, że nikomu nie powiem?
— Zwłaszcza wtedy.
Sofía pokiwała głową, a potem wręczyła mi swoją pluszową żyrafę. Jedno ucho nadal wisiało na kilku nitkach.
— Proszę ją potrzymać, dopóki nie wrócę po kontrolę.
— To bardzo ważna praca.
— Wiem. Ona pilnuje, żeby dorośli nie kłamali.
Uśmiechnęłam się, ale nie potrafiłam odpowiedzieć od razu.
Kiedy odchodziła z Danielem, odwróciła się jeszcze przy windzie.
— Pani doktor!
— Tak?
— Rośliny też potrafią powiedzieć, że coś jest nie tak.
Spojrzałam na czarną doniczkę stojącą za szybą laboratorium. Obok niej technik postawił kartkę z numerem dowodu. Na parapecie została tylko jedna biała drobina, połyskująca w świetle lampy.
A z korytarza dobiegł głos Sofíi:
— Tato, tym razem ja wybieram roślinę do mojego pokoju!



