CZĘŚĆ 4
— Daniel nie przyjechał sam. Przywiózł Noaha i Lily’ego nauczycielkę. Twierdzi, że jeśli nie oddamy mu księgi, zabierze dzieci.
Przez sekundę nie rozumiałam słów Nathana.
Potem usłyszałam krzyk Lily na korytarzu.
— Mamo!
Rzuciłam się w stronę schodów. Nathan złapał mnie za nadgarstek, ale nie po to, żeby mnie zatrzymać. Wsunął mi do dłoni mały metalowy przedmiot.
Klucz od sejfu.
— Nie oddawaj mu tego — powiedział. — Cokolwiek zobaczysz.
— To moje dzieci.
— Wiem. Dlatego musimy myśleć, zanim pobiegniemy prosto w jego ręce.
Na dole Victor krzyczał na ochroniarzy, a Pani Brooks osunęła się na fotel. Maria stała przy bibliotece z twarzą mokrą od łez.
— Wschodnie wejście jest otwarte — powiedziała. — Daniel wszedł do środka z kobietą i dwojgiem dzieci.
— Jaką kobietą? — zapytałam.
— Nauczycielką Lily. Panią Reed.
— Ona nigdy nie przyszłaby tutaj dobrowolnie.
— Przyszła, bo Daniel zagroził jej synowi — odpowiedział Nathan.
To był pierwszy raz, kiedy poczułam, że jego świat nie składa się wyłącznie z bezwzględnych ludzi. Czasem potwór trzymał nóż przy gardle zwykłego człowieka, a ktoś taki jak Nathan próbował odciąć mu drogę.
Zeszliśmy schodami. Przy wejściu zobaczyłam Noaha. Stał obok kobiety w zielonej sukience, ściskając tornister. Lily trzymała ją za rękę. Po drugiej stronie hallu stał Daniel.
Był starszy, niż zapamiętałam. Miał bliznę przy skroni, ciężką brodę i kosztowny płaszcz, który nie pasował do jego nerwowych palców.
Kiedy mnie zobaczył, uśmiechnął się.
— Emily.
W gardle rosła mi twarda, bolesna kula.
— Oddaj mi dzieci.
— Są moje.
— Zostawiłeś je siedem lat temu.
— Musiałem zniknąć.
— Musiałeś ukraść ich pieniądze?
Jego oczy przesunęły się ku Victorowi.
— Nie słuchaj tej rodziny. Oni chcą mnie zabić.
— To Victor kazał ci zabrać pieniądze — powiedziała Maria.
Daniel odwrócił się gwałtownie.
— Zamknij się, Mario.
Pani Brooks podniosła się z fotela.
— Ty podpisałeś każdy przelew, Danielu.
— Pod przymusem.
— A potem wróciłeś, żeby porwać własne dzieci? — zapytałam.
— Chciałem je odzyskać.
— Nawet nie wiedziałeś, do jakiej szkoły chodzą.
Noah ścisnął dłoń nauczycielki.
— To nie jest tata — powiedział cicho. — Tata nie znałby mnie.
Te słowa przeszyły Daniela mocniej niż krzyk.
— Noah, jestem twoim ojcem.
— Nathan kupił mi buty, kiedy moje były za małe — odpowiedział chłopiec. — Ty nawet nie wiedziałeś, że miałem za małe.
Nathan nie drgnął, ale zobaczyłam, jak jego palce zaciskają się przy boku.
Victor wykorzystał chwilę.
— Daniel, zabierz dzieci i jedź. Ja dopilnuję, żeby księga zniknęła.
— Nie — powiedział Daniel.
Victor spojrzał na niego ostro.
— Co powiedziałeś?
— Nie oddam ci księgi. Zabrałeś mi wszystko, kiedy odmówiłem podpisania fałszywych zeznań. To ty upozorowałeś mój wypadek. To ty kazałeś mi porzucić rodzinę.
W holu zapadło ciężkie milczenie.
Victor cofnął się o krok.
— Uważaj.
— Przez siedem lat płaciłeś mi, żebym milczał. Teraz chcę pieniędzy i wyjazdu. Nie twojej ochrony.
— Myślisz, że pozwolę ci odejść?
Victor wyjął broń.
Wszystko wydarzyło się jednocześnie. Nathan pchnął mnie za kamienną kolumnę. Ochroniarz rzucił się na Victora. Pani Reed przyciągnęła dzieci do podłogi. Padł jeden strzał, który roztrzaskał szklaną lampę nad wejściem.
Nie była to scena z filmu. Pachniało prochem i rozlanym olejkiem jaśminowym. Lily płakała bezgłośnie. Noah zakrywał jej uszy.
Nathan dopadł Victora, zanim ten zdążył podnieść broń. Zamiast go uderzyć, przycisnął mu nadgarstek do marmurowej posadzki.
— Gdzie jest księga? — zapytał.
— Spalona.
Maria potrząsnęła głową.
— Nie. Jestem pewna, że Elena schowała ją w sejfie.
Pani Brooks spojrzała na mnie.
— Emily, otwórz go.
— Dlaczego ja?
— Bo Victor nie wie, że klucz jest w twojej dłoni.
Przez cały ten czas zaciskałam metal tak mocno, że krawędzie wbiły mi się w skórę. Podeszłam do biblioteki. Regały pachniały kurzem i cedrem. Za oprawionym obrazem znajdował się mały zamek.
Wsunęłam klucz.
Zabrzęczał mechanizm.
W środku leżała księga rachunkowa, ale pod nią znajdowała się jeszcze jedna koperta. Nie była zaadresowana do Nathana. Na papierze widniało moje imię, zapisane pismem, które znałam z rachunków i kartek zostawianych na lodówce.
Pismo Daniela.
Otworzyłam kopertę drżącymi palcami.
„Emily, jeśli to czytasz, znaczy, że Victor stracił kontrolę. Nie uciekłem, bo przestałem was kochać. Uciekłem, bo w noc mojego zniknięcia zobaczyłem, że ludzie Victora są już w naszym domu. Miałem wybór: zginąć razem z wami albo pozwolić, żebyś uwierzyła, że nie żyję.”
Pod listem znajdował się akt własności małego domu w Flagstaff. Dom kupiono na moje nazwisko siedem lat wcześniej. Daniel przez cały ten czas płacił raty z pieniędzy, których nie ukradł dla siebie. Część funduszu dzieci ukrył tam, żeby Victor nie mógł jej przejąć.
— Chciałeś mnie chronić? — zapytałam, odwracając się do niego.
Daniel patrzył na dokument.
— Nie umiałem zrobić tego inaczej.
— Zostawiłeś mnie bez pieniędzy, bez wiadomości i z dwójką dzieci, które codziennie pytały, gdzie jesteś.
— Wiem.
— Nie, Daniel. Nie wiesz. Nie wiesz, jak Lily zasypiała z twoją koszulą, bo pamiętała twój zapach. Nie wiesz, jak Noah udawał, że nie obchodzi go, kiedy inni ojcowie przychodzili na zebrania.
Jego twarz się załamała.
— Myślałem, że jeśli będziesz mnie nienawidzić, przeżyjesz.
— Przeżyłam mimo ciebie.
To zdanie nie było triumfem. Było rachunkiem, którego nie dało się już wymazać.
Victor został obezwładniony przez własnych ludzi. Kiedy zobaczyli księgę, stanęli po stronie Nathana. Nie dlatego, że nagle stali się dobrzy, lecz dlatego, że przez lata bali się niewłaściwego człowieka.
Daniel oddał broń i poprosił o możliwość rozmowy z dziećmi. Noah odmówił. Lily schowała twarz w mojej sukience.
— Nie będę ich zmuszał — powiedział Daniel.
To była pierwsza decyzja, którą podjął bez odbierania komuś wyboru.
Pani Brooks przeżyła tamtą noc, choć lekarz zakazał jej wstawania z fotela. Kazała Marii złożyć księgę w banku, a Victorowi odebrała wszystkie udziały, zanim jego ludzie zabrali go z posiadłości. Nie potrzebowała wielkich przemówień. Wystarczyło, że wskazała podpisy i powiedziała, kto ma je zobaczyć.
Nathan dotrzymał warunków umowy. Zaproponował mi rozwód po tygodniu, ale nie przyjęłam od razu dokumentów.
Spotkaliśmy się w kuchni o szóstej rano. Na stole stał lunchbox Lily, ten sam, który otwierała na poboczu pustej drogi. Zatrzask był pęknięty, lecz nadal działał.
— Nie musisz ze mną zostać — powiedział Nathan.
— Wiem.
— Nie potrzebujesz już pieniędzy z umowy. Dom w Flagstaff należy do ciebie.
— Wiem.
— Więc dlaczego wciąż tu jesteś?
Popatrzyłam na niego. Nie na opancerzony samochód, ludzi przy bramie ani nazwisko, którego wcześniej nie znałam. Na człowieka, który podczas strzelaniny osłonił moje dzieci własnym ciałem, choć mógł po prostu kazać wszystkim uciekać.
— Bo przez rok miałam udawać twoją żonę — powiedziałam. — A ty ani razu nie udawałeś, że chcesz być ojcem. Po prostu byłeś obok.
Nathan spuścił wzrok.
— Nie wiem, jak to robić.
— Ja też nie wiem, jak zaczynać od nowa.
— Nie chcę zaczynać od nowa. Chcę zacząć uczciwie.
Na schodach pojawił się Noah.
— Nathan?
— Tak?
— Jeśli przeprowadzimy się do domu w Flagstaff, możemy zabrać basen?
Nathan spojrzał na mnie z rozbawieniem.
— Ten pierwszy czy drugi?
— Żaden. Mama mówi, że baseny są drogie. Możesz po prostu przyjeżdżać w soboty.
Nathan długo patrzył na chłopca. Potem skinął głową.
— W soboty będę.
Lily weszła do kuchni z pustym lunchboxem i położyła go przed nim.
— Tym razem włożysz coś do środka?
Nathan otworzył pudełko. Wsunął do niego jabłko, kanapkę i mały kawałek czekolady, który znalazł w szafce.
— Mogę dodać jeszcze jedną rzecz? — zapytał.
— Jaką? — spytała Lily.
Nathan wziął z kieszeni srebrny brelok w kształcie małego kompasu i położył go na kanapce.
— Żebyś zawsze wiedziała, dokąd wrócić.
Lily przytuliła go bez ostrzeżenia.
Nathan znieruchomiał, a potem objął ją ostrożnie, jakby trzymał coś cenniejszego niż całe swoje imperium.
Za jego plecami Noah wyjął z lunchboxa jabłko i spojrzał na mnie.
— Mamo, dziś naprawdę możemy zjeść śniadanie przed wyjazdem?
— Możemy.
Lily, wtulona w Nathana, uniosła głowę.
— Tylko nie zapomnijcie o czekoladzie.
Na stole brzęknął zatrzask lunchboxa, a kompas obrócił się na czerwonym plastiku, wskazując nie drogę ucieczki, lecz miejsce, do którego wszyscy mieliśmy dopiero dojechać.
Przegapiłeś początek?



