CZĘŚĆ 4
Nie pojechałem sam.
Zabrałem Nica, Emilia, Valentinę i jej brata. Nie dlatego, że Bellini zakazał mi ludzi. Po prostu przez jedenaście lat pozwalałem innym decydować, jak powinienem reagować.
Tym razem decyzja należała do mnie.
Dom Morettich był oświetlony tylko w holu. Deszcz bębnił o szyby, a ciężkie zasłony poruszały się przy każdym podmuchu z nieszczelnych drzwi tarasowych.
Bellini stał przy fortepianie mojego ojca.
Obok niego siedziała matka Isabelli. Ręce miała związane srebrnym przewodem od lampy. Na jej policzku widniało zadrapanie.
Isabelli nie było.
— Gdzie jest moja żona? — zapytałem.
Bellini uśmiechnął się spokojnie.
— Zawsze pytasz o nią dopiero wtedy, kiedy nie możesz jej znaleźć.
Zrobiłem krok naprzód.
Nico uniósł broń, ale Bellini przycisnął ostrze do szyi starszej kobiety.
— Opuśćcie ręce — powiedziałem.
— To nie ty wydajesz rozkazy.
— Puść ją.
— Najpierw księga.
Valentina położyła rachunki na stole.
Bellini spojrzał na nią z pogardą.
— Russo. Powinnaś była zostać przy swoim ojcu.
— Powinnam była zostać przy człowieku, który płacił ci za zdradę? — odpowiedziała.
Jego twarz stwardniała.
— Nie wiesz, co mówisz.
— Wiem, że zapłaciłeś mojemu bratu za informacje o trasach Morettich. Wiem, że próbowałeś doprowadzić do wojny między rodzinami. I wiem, że chciałeś, żeby Dante zginął podczas odwetu.
Spojrzałem na Belliniego.
— To prawda?
— Twój ojciec zbudował wszystko, a ty zamieniłeś jego dziedzictwo w prywatny kaprys. Kobiety, luksus, zemsta za każdą obrazę. Ktoś musiał cię usunąć.
— Więc zabiłeś ludzi, żeby przejąć moje firmy?
— Nie zabijałem dla firm. Zabijałem dla porządku.
— I dlatego przetrzymywałeś matkę Isabelli?
— Ona wiedziała, co podpisał twój ojciec.
Wtedy z korytarza dobiegł dźwięk metalowego uderzenia.
Isabella wyszła z ciemności za schodami.
Miała na sobie prosty granatowy płaszcz. Włosy związała skórzaną taśmą, a pod lewym okiem widniał fioletowy ślad.
Serce podeszło mi do gardła.
— Isabella.
— Nie podchodź — powiedziała.
Zatrzymałem się.
Nigdy wcześniej nie bałem się jej głosu. Tego wieczoru bałem się najbardziej.
Bellini odsunął nóż od szyi starszej kobiety i obrócił się ku niej.
— Przyniosłaś klucz?
— Przyniosłam coś lepszego.
Wyjęła z kieszeni mały skórzany notes.
— Pański ojciec zostawił mi go w szklarni — powiedziała. — Na pierwszej stronie napisał, że jeśli Dante kiedykolwiek zapyta, dlaczego powierzył mi tę umowę, mam powiedzieć prawdę.
Spojrzała na mnie.
— Twój ojciec bał się, że Bellini cię wychowa na człowieka, którego nie będzie można zatrzymać. Poprosił mnie, żebym była hamulcem.
Ścisnęło mnie w piersi.
— Dlaczego nigdy mi nie powiedziałaś?
— Bo przez wiele lat naprawdę nim nie byłeś. Byłeś mężczyzną, który wracał po pogrzebie ojca i zasypiał z głową na moich kolanach. Byłeś człowiekiem, który potrafił przeprosić.
Jej głos zadrżał.
— Potem zacząłeś uważać, że moja miłość jest gwarancją, a nie wyborem.
Bellini roześmiał się krótko.
— Wzruszające. Teraz oddaj notes.
— Nie.
To jedno słowo zmieniło układ w pokoju.
Bellini szarpnął matkę Isabelli, ale Emilio ruszył szybciej. Stary kamerdyner uderzył go tacą w nadgarstek. Nóż upadł na podłogę, a Nico wyrwał kobietę z jego uścisku.
Bellini rzucił się na Isabellę.
Dopadłem go przy schodach.
Uderzył mnie w żebra, lecz nie odpowiedziałem ciosem. Chwyciłem jego płaszcz i przycisnąłem go do balustrady.
— Powiedz, gdzie ją trzymałeś — syknąłem.
— Ona cię zostawi, nawet jeśli mnie zabijesz.
— Wiem.
Bellini znieruchomiał.
Nie spodziewał się tej odpowiedzi.
— Wiem — powtórzyłem. — I nie użyję jej odejścia jako wymówki, żeby stać się tobą.
Odciągnąłem go od schodów i rzuciłem na dywan. Nico związał mu ręce. Tym razem Bellini nie został przekazany żadnemu sądowi ani zamknięty za kratami przez ludzi, których sam przez lata przekupywał. Na stole leżały księgi, podpisy i nazwiska jego wspólników. Każda rodzina, którą zdradził, czekała już na wyjaśnienia.
Największą karą nie było więzienie.
Było to, że jego własni sojusznicy zabrali mu wszystkie pieniądze i wpływy, zanim zdążył dotrzeć do portu. Został sam z tym, co nazywał porządkiem.
Matka Isabelli podeszła do córki.
— Mogę chodzić — powiedziała.
— Wiem, mamo.
— A ty?
Isabella spojrzała na mnie.
— Jeszcze nie wiem.
Odeszły do biblioteki. Valentina zatrzymała się przy moim boku.
— To już koniec między nami — powiedziałem.
— Wiem.
— Przepraszam.
— Nie przepraszaj za to, że mnie pragnąłeś. Przeproś za to, że pozwoliłeś mi uwierzyć, iż mogę dostać człowieka, którego udawałeś przed żoną.
Nie miałem odpowiedzi.
Valentina wyjęła z kieszeni klucz do szklarni i położyła go na stole.
— Isabella nie chciała pieniędzy ani twoich firm. Chciała, żebyś przestał niszczyć ludzi, kiedy boisz się, że ktoś cię opuści.
— Co zamierza zrobić z umową?
— Zamroziła aktywa jedenastu firm. Resztę odda pracownikom, których Bellini wykorzystywał. Nie po to, żeby zostać królową twojego imperium. Po to, żeby imperium przestało być potrzebne.
Wszedłem do biblioteki.
Isabella stała przy stole, trzymając fotografię z naszego ślubu. Z bliska zauważyłem, że załamała jeden róg.
— Czy moja matka jest bezpieczna? — zapytała.
— Tak.
— Czy Bellini żyje?
— Tak.
— Czy go zabiłeś?
— Nie.
Popatrzyła na mnie długo.
— Dlaczego?
— Bo gdybym go zabił, udowodniłbym, że miał rację co do mnie.
Isabella odłożyła zdjęcie.
— Nie możesz naprawić jedenastu lat jednym dobrym wyborem.
— Wiem.
— Nie możesz też żądać, żebym wróciła tylko dlatego, że wreszcie zrozumiałeś, co straciłeś.
— Wiem.
— I nie możesz obiecać mi, że wszystko będzie inaczej.
— Nie obiecam.
Pierwszy raz od wielu godzin odetchnęła głębiej.
— Czego więc chcesz?
Spojrzałem na obrączkę, którą przyniosłem z sypialni. Leżała w mojej dłoni i była ciepła od skóry.
— Chcę, żebyś mogła odejść bez strachu. A jeśli kiedyś zapytasz, gdzie jestem, chcę móc odpowiedzieć prawdą.
Jej oczy zaszkliły się, lecz nie podeszła do mnie.
— To nie jest prośba o powrót?
— Nie.
— Dobrze.
Położyłem obrączkę na stole, obok notesu jej ojca.
— Co zrobisz z firmami? — zapytałem.
— To już nie są twoje firmy. Zgodnie z umową będą zarządzane przez ludzi, których wykorzystywaliście. Ty możesz zatrzymać tylko tę jedną, która prowadzi klinikę dla rannych pracowników.
— Chcę ją zatrzymać.
— W takim razie będziesz tam pracował osobiście. Bez ochroniarzy. Bez nazwiska na marmurowej ścianie.
— Zgoda.
Isabella wzięła obrączkę, ale nie założyła jej na palec. Włożyła ją do kieszeni płaszcza.
— Nie wiem, czy jeszcze cię kocham tak jak dawniej — powiedziała.
— Nie musisz wiedzieć dzisiaj.
— Nie. Nie muszę.
Przy drzwiach zatrzymała się i odwróciła do mnie.
— Dante?
— Tak?
— Na odwrocie listu napisałam, żebyś zapytał, kto był przy bramie tamtej nocy.
— Byłaś ty.
— Nie. Był mój ojciec. Widział, jak Bellini wchodził do domu po śmierci twojego ojca. Przez jedenaście lat milczał, bo Bellini zagroził jego rodzinie.
— Dlaczego powiedziałaś mi dopiero teraz?
Isabella dotknęła kieszeni, w której schowała obrączkę.
— Bo dopiero teraz przestałeś pytać, jak odzyskać mnie, a zacząłeś pytać, co zrobiłeś.
Potem wyszła z biblioteki razem z matką. Nie zatrzymałem jej.
Na stole został skórzany notes, klucz do szklarni i fotografia z załamanym rogiem. Wziąłem fotografię i odwróciłem ją na drugą stronę.
Na odwrocie, pod datą naszego ślubu, Isabella dopisała kiedyś jedno zdanie:
„Jeśli kiedyś zapomnisz, kim jesteś, przypomnę ci — ale nie za cenę siebie”.
A z kieszeni jej płaszcza, zanim zniknęła za korytarzem, dobiegł cichy dźwięk przesuwanej obrączki.
— Nie szukaj mnie, Dante. Naucz się być człowiekiem, którego można znaleźć.
Przegapiłeś początek?



