CZĘŚĆ 4 — Po naszym rozstaniu zadzwonił do mnie z domu dziecka, a jego pierwsze zdanie sprawiło, że zbladłam

CZĘŚĆ 4

— Proszę powiedzieć, kogo ma pani na myśli — zażądałam.

Kobieta rozłączyła się.

Przez kilka sekund trzymałam telefon przy uchu, choć połączenie już dawno się skończyło. Kasia siedziała na ławce pod oknem i rysowała dom z trzema kominami. Lidia stała obok niej, nie śmiejąc się ani nie płacząc. Siergiej chodził po korytarzu tak szybko, że obcasy jego butów stukały o kafelki.

— To może być pułapka — powiedział.

— Może.

— Nie pojedziemy nigdzie bez zabezpieczenia.

— Nie zaczynaj.

— Wera, tym razem próbuję cię ochronić.

— A ja próbuję odzyskać kontrolę nad własnym życiem.

Pan Borys podniósł dłoń.

— Znam kobietę, która pracowała w archiwum pięć lat temu. Nazywała się Janina. Odeszła nagle, tydzień po adopcji Kasi.

Lidia wreszcie podniosła głowę.

— To ona do mnie dzwoniła wczoraj.

— Ma pani jej numer? — zapytałam.

— Nie. Spotkałyśmy się na dworcu. Powiedziała, że jeśli chcę zobaczyć córkę, mam znaleźć panią.

— A potem zadzwoniła do mnie.

— Czyli prowadzi nas jak pionki — stwierdził Siergiej.

Nie podobało mi się to, ale jeszcze mniej podobała mi się myśl, że ktoś przez pięć lat nosił w sobie prawdę o Kasi i teraz postanowił ją wypuścić kawałkami.

Po godzinie Janina przesłała adres. Nie kliniki. Małego zakładu introligatorskiego na obrzeżach miasta.

Pojechaliśmy tam wszyscy, z Kasią siedzącą między mną a Lidią na tylnym siedzeniu. Siergiej prowadził. Przez całą drogę nie odezwał się ani razu.

Zakład pachniał klejem, kurzem i mokrym kartonem. Janina czekała przy stole zawalonym oprawionymi księgami. Była niską kobietą o czerwonych dłoniach i srebrnych włosach splecionych w ciasny warkocz.

— Pani Wero — powiedziała. — Niech pani usiądzie.

— Najpierw proszę powiedzieć, kto jeszcze był zamieszany.

Janina spojrzała na Siergieja.

— Jego matka.

Siergiej cofnął się, jakby ktoś go uderzył.

— Moja matka nie żyje od trzech lat.

— Wiem. I właśnie dlatego mogę już mówić.

Położyła na stole kopertę owiniętą brązowym papierem. Nie była stara ani zniszczona. Na przodzie widniał mój adres, zapisany charakterystycznym pochyłym pismem teściowej, Marii.

— Pańska matka pracowała kiedyś z doktorem Radecką — wyjaśniła Janina. — Nie w szpitalu. W fundacji pomagającej kobietom oddającym dzieci do adopcji.

Lidia gwałtownie wstała.

— Ona mnie tam przyprowadziła.

— Tak — powiedziała Janina. — Obiecała pani pomoc, mieszkanie i możliwość kontaktu z dzieckiem. Kiedy urodziła pani córkę, zmieniła zdanie. Dziecko zostało przeznaczone dla konkretnej rodziny.

Moje kolana zadrżały.

— Dla jakiej rodziny?

Janina popatrzyła na mnie z czymś podobnym do wstydu.

— Dla pani i Siergieja.

Siergiej odsunął się od stołu.

— To niemożliwe. Nie wiedzieliśmy o tym.

— Pani Maria wiedziała, że bardzo chcecie mieć dziecko. Wiedziała też, że Wera może mieć problemy z płodnością. Radecka była przekonana, że jeśli dziecko trafi do was, wszyscy na tym zyskają.

— Wszyscy? — powtórzyłam. — Lidia straciła córkę. Ja dostałam dziecko przez kłamstwo. A moja teściowa uznała, że może urządzić nam życie?

Janina zacisnęła palce na kopercie.

— Pani Maria zapłaciła fundacji. Nie za dziecko, lecz za „przyspieszenie procedury”. To sformułowanie pojawiało się w rachunkach.

— Ile? — zapytał Siergiej.

— Sto dwadzieścia tysięcy złotych.

W pomieszczeniu umilkł nawet szelest papieru.

Siergiej spojrzał na mnie.

— Skąd miała takie pieniądze?

Janina przesunęła kopertę w jego stronę.

— Z pańskiego rachunku oszczędnościowego.

— To niemożliwe.

— Wypłata została wykonana na trzy dni przed waszym ślubem. Pani matka miała pełnomocnictwo do konta, które założył pan jako nastolatek.

Siergiej otworzył kopertę. W środku znajdował się wyciąg bankowy i krótki list.

Czytał go bez ruchu. Potem podał mi kartkę.

„Synku, nie mogłam patrzeć, jak Wera cierpi. Zrobiłam to, co uważałam za konieczne. Kiedyś mi podziękujesz”.

Na dole widniała data: miesiąc przed naszym ślubem.

Wszystko, co uważałam za własne życie, nagle miało cudze ręce.

— Dlaczego powiedziałaś mi dopiero teraz? — zapytałam Janinę.

— Bo Maria zagroziła, że oskarży mnie o kradzież dokumentów. Potem miała pieniądze i wpływy. Kiedy zmarła, nadal się bałam. Ale Lidia odnalazła mnie i przyniosła zdjęcie córki. Zrozumiałam, że milczenie także jest wyborem.

Kasia zeskoczyła z krzesła i podeszła do mnie.

— Mamo, czemu wszyscy są smutni?

Przykucnęłam przed nią.

— Bo dorośli popełnili bardzo poważne błędy. Ale ty nie jesteś żadnym błędem.

Lidia uklękła kilka kroków dalej.

— Mogę ci coś powiedzieć?

Kasia spojrzała na nią nieufnie.

— Ty jesteś panią z korytarza.

— Tak. Nazywam się Lidia. I bardzo długo na ciebie czekałam.

Dziewczynka schowała się za moim ramieniem.

— Ja mam mamę.

Lidia zamknęła oczy.

— Wiem. Wera jest twoją mamą. Ja jestem kobietą, która cię urodziła.

Kasia popatrzyła na mnie.

— Czy mam mówić do niej mamo?

— Nie musisz mówić niczego, na co nie jesteś gotowa — odpowiedziałam. — Możesz nazywać ją Lidią.

Siergiej stał przy stole, trzymając list swojej matki. Jego twarz była mokra od łez, ale nie próbował ich ukrywać.

— Wero — powiedział. — Ja naprawdę nie wiedziałem. Ale powinienem był zauważyć, że dokumenty są dziwne. Powinienem był ci powiedzieć o podejrzeniach.

— Tak.

— I nie odszedłem tylko z powodu dziecka.

Nie odpowiedziałam.

— Odszedłem, bo byłem tchórzem. Przez lata patrzyłem na twoją chorobę i myślałem, że to moja wina. Zamiast z tobą rozmawiać, znalazłem kobietę, przy której nie musiałem czuć wstydu. To nie było jej dziecko, które mnie uratowało. To była moja ucieczka.

Lidia popatrzyła na niego chłodno.

— A teraz masz zamiar uciec od tej prawdy?

— Nie — odparł. — Chcę pomóc naprawić to, co zniszczyła moja matka i co ja pogłębiłem.

— Nie możesz naprawić dzieciństwa Kasi — powiedziałam.

— Wiem.

— Nie możesz przywrócić Lidii pięciu lat.

— Wiem.

— Możesz jednak opłacić badania, terapię i wszystkie procedury, bez pytania mnie o zgodę na moje życie.

— Zrobię to.

— Nie jako mój mąż. Nie jako człowiek, który ma prawo podejmować decyzje za mnie. Tylko jako ojciec Kasi.

Siergiej skinął głową.

To nie było pojednanie. Nie mogliśmy jednym zdaniem odzyskać jedenastu lat ani wymazać kobiety, do której odszedł. Ale po raz pierwszy jego obietnica miała konkretny kształt: dokumenty, pieniądze, nazwiska i odpowiedzialność.

Tego samego dnia złożyliśmy wniosek o zabezpieczenie wszystkich akt fundacji i szpitala. Nie po to, by odebrać Kasi życie, które znała, lecz by nikt już nie mógł odebrać prawdy jej biologicznej matce. Lidia zgodziła się na spotkania z psychologiem i krótkie wizyty, zawsze przy mnie. Kasia sama wybrała, że będzie mówiła do niej „ciocia Lidia”.

Doktor Radecka przyjęła nas dwa dni później. Próbowała twierdzić, że działała dla dobra dziecka, lecz kiedy zapytałam, dlaczego na raporcie zgonu widnieje godzina wcześniejsza niż poród, opuściła wzrok. Potem wskazała nazwisko Marii w swoim notesie.

Nie potrzebowałam jej przeprosin.

Potrzebowałam, żeby prawda przestała być własnością zmarłych i ludzi, którzy zarabiali na cudzym strachu.

Wieczorem Kasia ułożyła na stole trzy kredki: czerwoną, żółtą i zieloną.

— Ta jest dla mnie — powiedziała, wskazując żółtą. — Ta dla ciebie. A ta dla cioci Lidii.

— A dla taty? — zapytał Siergiej.

Kasia długo się zastanawiała.

Potem podała mu kredkę, której używała do rysowania płotów.

— Dla taty jest ta. Żeby naprawił ogrodzenie.

Siergiej zacisnął palce na kredce.

Ja spojrzałam na rysunek. Trzy postacie stały po jednej stronie ogrodu, a czwarta próbowała naprawić przechyloną bramę.

Kasia nachyliła się nad kartką i dorysowała na płocie mały czerwony znak.

— To nie jest koniec — powiedziała poważnie. — To tylko miejsce, przez które można wejść, kiedy wszyscy zapukają.

Оцените статью