CZĘŚĆ 4 — Zabrano mnie spod dworca, gdy spieszyłam po córkę, lecz po jednym pytaniu kierowcy jego twarz nagle stężała

CZĘŚĆ 4

— Proszę nie wpuszczać go do środka — powiedziałam. — Proszę tylko zostać przy bramie. Jedziemy.

Rozłączyłam się i spojrzałam na Piotra.

— Ty tam jesteś?

Nie odpowiedział.

Teresa chwyciła go za rękaw.

— Piotr, powiedz jej, że to nieporozumienie.

— Zamknij się, mamo.

To były pierwsze słowa, które wypowiedział do niej bez lęku. Nie przyniosły mu jednak ulgi. Twarz miał napiętą, a pod okiem drgał mu mięsień.

Maksym wziął kluczyki ze stołu.

— Jedziemy.

— Nie. Irka jedzie ze mną.

— Oczywiście.

Wowa otworzył drzwi samochodu. Śnieg wciskał się do środka, topniał na gumowej wycieraczce i mieszał z piaskiem. Posadziłam Irkę obok siebie, zapięłam jej pas i przyciągnęłam ją do piersi.

— Mamo, czy ten pan znowu chce mnie zabrać?

— Nie pozwolę mu.

Maksym usiadł z przodu. Piotr i Teresa musieli jechać za nami własnym samochodem, bo Maksym nie pozwolił im zbliżyć się do dziecka.

Droga do domu trwała dwanaście minut. Mnie wydawała się godziną.

Elżbieta stała przy furtce w granatowej chustce. Obok niej czekał Piotr. Nie wszedł na podwórze, ale trzymał w dłoni kopertę i patrzył na mój dom jak na przedmiot, który już do niego należy.

— Mamo! — Irka wysiadła z samochodu i pobiegła do mnie.

Piotr drgnął.

— Irka, chodź do taty.

Dziewczynka schowała się za moim płaszczem.

— Nie chcę.

— Jestem twoim ojcem.

— Ale mama mówi, że nie przychodzisz.

Piotr zacisnął usta.

— Julia, porozmawiajmy.

— Rozmawialiśmy osiem lat. W dniu, kiedy leżałam w szpitalu po porodzie, powiedziałeś, że nie jesteś pewien, czy to twoje dziecko. Potem podpisałeś zgodę na dom i pojechałeś do matki. Czego jeszcze chcesz?

— Pieniędzy.

Teresa zamknęła oczy.

Piotr nie próbował już udawać.

— Tak. Pieniędzy. Matka powiedziała, że jeśli przejmę dom, spłacę długi. Potem zrozumiałem, że Helena zostawiła wszystko tobie. Chciałem odzyskać chociaż część.

— Dlatego przyszedłeś po Irkę?

— Myślałem, że jeśli zabiorę dziecko, będziesz musiała się ze mną dogadać.

Irka mocniej zacisnęła palce na mojej spódnicy.

Maksym podszedł do Piotra.

— Zrobiłeś z córki kartę przetargową.

— Nie pouczaj mnie, bogaczu.

— Nie pouczam. Mówię ci, co zrobiłeś.

Elżbieta odchrząknęła.

— Pani Julio, mam list.

Wyjęła z torby kopertę obwiązaną cienkim sznurkiem w kolorze wiśniowym. Papier był przetarty na rogach, ale nazwisko napisano wyraźnie: „Dla mojej córki Julii, jeśli kiedykolwiek ją odnajdę”.

Usiadłam na niskim murku przed domem. Nie chciałam czytać tego przy wszystkich, lecz ręce same rozdarły papier.

„Julio, jeśli ktoś powie ci, że cię oddałam, bo cię nie chciałam, nie wierz mu. Oddałam cię, bo byłam młoda, chora i zastraszona. Potem każdego dnia próbowałam cię odzyskać. Nie wiem, czy mnie pamiętasz. Mam nadzieję, że nie pamiętasz mojego strachu. Chciałabym, żebyś pamiętała tylko moje dłonie”.

Pod listem znalazła się druga kartka.

„Maksymie, jeśli odnajdziesz ją przede mną, nie proś jej, by ci wybaczyła za nasze nazwisko. Proś tylko, żeby pozwoliła ci zapracować na miejsce przy jej stole”.

Maksym odwrócił głowę. Udawał, że patrzy na drogę, ale jego ramiona drżały.

— Wczoraj cię porwałem — powiedział cicho. — Jak można zbudować rodzinę od takiego początku?

— Nie można — odpowiedziałam. — Można tylko przestać udawać, że to było w porządku.

— Zrobię wszystko, żeby naprawić krzywdę.

— Nie kupisz jej samochodem.

— Wiem.

— Nie kupisz jej pieniędzmi.

— Wiem.

— Jeśli chcesz znać Irkę, będziesz przyjeżdżał wtedy, kiedy ona będzie gotowa. Bez niespodzianek. Bez zabierania nas gdziekolwiek. Bez ludzi, którzy mówią, że wolno im więcej, bo mają pieniądze.

Maksym skinął głową.

— Zgoda.

— I nie jesteś moim wybawcą.

— Wiem. Jestem twoim bratem, jeśli mi na to pozwolisz.

Nie umiałam od razu powiedzieć „tak”. Przez całe życie miałam jedną matkę, potem dowiedziałam się, że miałam drugą, a teraz obcy mężczyzna chciał stać się moim bratem. To było za dużo jak na jeden wieczór.

Podałam mu jednak list.

— Przeczytaj sam. Potem mi go oddasz.

Maksym wziął kartkę obiema rękami, jakby była czymś kruchszym od szkła.

W tym czasie Teresa podeszła do Piotra.

— Oddasz pieniądze — powiedziała.

— Nie mam z czego.

— Sprzedasz samochód.

— Mamo…

— Sprzedasz mieszkanie. Spłacisz każdy rachunek, który wziąłeś na nazwisko Heleny. I przeprosisz Julię przy Irce.

Piotr spojrzał na nią z niedowierzaniem.

— Ty stajesz po jej stronie?

Teresa popatrzyła na mój dom. Przez chwilę wydawała się starsza niż rano.

— Przez lata mówiłam, że Helena skrzywdziła rodzinę. Prawda jest taka, że to ja ją skrzywdziłam. Powiedziałam jej, że nie ma prawa być matką. Zatrzymałam listy. Zabrałam pieniądze, które odkładała dla ciebie. A kiedy zachorowała, wmówiłam Piotrowi, że Irka nie jest prawdziwym dzieckiem, bo bałam się, że Julia upomni się o dom.

Piotr cofnął się.

— Wiedziałaś, że podpisałem zgodę na zapłodnienie?

— Wiedziałam wszystko.

Irka wychyliła się zza mojego ramienia.

— Babciu, co znaczy „nieprawdziwe dziecko”?

Teresa uklękła na śniegu. Czerwony lakier na jej paznokciach odcinał się od bieli podwórza.

— To znaczy, że powiedziałam głupstwo, którego nie wolno było mówić. Jesteś prawdziwa. Bardzo prawdziwa.

Irka długo jej się przyglądała.

— To możesz kupić mi twarożek?

Teresa zaczęła płakać. Nie przytuliła wnuczki, bo nie miała prawa robić tego bez pytania.

— Mogę — odpowiedziała.

— Ale mama wybierze smak.

— Dobrze.

Piotr podpisał oświadczenie w kancelarii jeszcze tego samego wieczoru. Zrezygnował z roszczeń do domu, zobowiązał się zwrócić pieniądze z rachunku Heleny i zgodził się na spotkania z Irką przy mojej obecności. Nie dlatego, że nagle stał się dobrym człowiekiem. Po prostu po raz pierwszy musiał ponieść ciężar własnych decyzji.

Maksym nie wrócił do swojej rezydencji. Został w małym pokoju nad kuchnią, gdzie sufit przeciekał przy kominie. Rano próbował rozpalić piec i zakaszlał tak mocno, że Irka podała mu dziecięcą łopatkę.

— Drewno trzeba układać równo — oznajmiła.

— Będę słuchał ekspertki.

Elżbieta przyjechała następnego dnia z księgą z domu opieki. Pokazała mi zapis, w którym Helena po raz pierwszy napisała moje imię. Zabrałam stronę do domu, ale nie wyrwałam jej. Nie chciałam zabierać przeszłości z miejsca, które ją przechowało.

Zabrałam tylko kopię listu i mosiężny naparstek.

Wieczorem Maksym usiadł przy stole. Przed nim stał talerz makaronu z sosem pomidorowym, bo nie umiałam gotować egzotycznych owoców ani serów z pleśnią. Irka opowiadała mu o przedszkolu, Wowa naprawiał zawias w szafce, a Teresa czekała na podwórzu z papierową torbą i nie odważyła się zapukać.

Podeszłam do szyby.

— Mamo — zawołała Irka — wujek Maksym znowu pomylił sól z cukrem!

— To nie sól — bronił się Maksym. — To była odważna próba.

Weszłam do kuchni i postawiłam na stole mały mosiężny naparstek.

Maksym spojrzał na wygrawerowaną literę J, potem na mnie.

— Mogę go dotknąć?

— Możesz. Ale tym razem pytasz, zanim zabierzesz kogoś ze sobą.

Ujął naparstek ostrożnie, jakby w środku wciąż było ciepło dłoni Heleny.

Irka wsunęła mu pod ramię drewnianą łyżkę.

— Wujku, mieszaj. Rodzina nie robi się sama.

Оцените статью