CZĘŚĆ 4
— Jakie nazwisko? — zapytałam.
Galina siedziała na krześle pod ścianą. Jej elegancki płaszcz był rozpięty, a jedwabna apaszka przekrzywiła się na szyi. Jeszcze poprzedniego dnia wyglądała jak kobieta, która potrafi jednym spojrzeniem uciszyć całą klasę. Teraz ściskała materiał tak mocno, że pobielały jej knykcie.
Anton stał przy łóżku i patrzył na nią, nie na mnie.
— Mamo, odpowiedz.
— Nie tutaj — powiedziała.
— Właśnie tutaj — odezwał się Radecki. — W szpitalu jest dokumentacja, są świadkowie, a bank czeka na potwierdzenie właścicielki rachunku. Każda próba wycofania pieniędzy zostanie zatrzymana.
— Myślisz, że możesz mnie straszyć papierami? — Galina podniosła głos.
— Nie. To pani straszyła ludzi przez kilka miesięcy. Ja tylko czytam podpisy.
Elżbieta położyła na stoliku kolejną kartkę.
— Nazwisko brzmi Piotr Siergiejew. Mąż Galiny.
Anton odwrócił się gwałtownie.
— Twój ojciec?
Galina zamknęła oczy.
— Twój ojciec żyje — powiedziała cicho. — I od jedenastu lat mieszka w domu opieki w Toruniu.
Nie rozumiałam.
— Myślałam, że zmarł — powiedział Anton.
— Tak ci powiedziałam, bo nie chciałam, żebyś go szukał.
Przez chwilę nikt się nie poruszył. Za szybą inkubatora Lena spała pod ciepłą lampą, a cienka rurka przy jej nosie drżała przy każdym oddechu.
Galina mówiła dalej, coraz szybciej, jakby bała się, że jeśli zrobi przerwę, już nie zdoła wypowiedzieć reszty.
— Piotr miał długi. Kiedy byłeś mały, zabrał pieniądze z mojego konta i uciekł. Znalazłam go po latach, chory, bez środków. Zaczęłam mu wysyłać pieniądze, ale nie wystarczało. Potem pożyczałam od rodziców uczniów. Miałam oddać wszystko, kiedy sprzedamy mieszkanie Katarzyny.
— Moje mieszkanie — poprawiłam ją.
— Tak. Twoje.
Anton cofnął się o krok.
— Dlatego ten wyjazd?
— Dlatego chciałam, żebyś był poza krajem, kiedy wszystko zostanie podpisane. Gdyby Katarzyna zaczęła rodzić, mogłam powiedzieć, że jest w szoku i nie rozumie dokumentów. Gdyby urodziła zdrowe dziecko, przekonałabym ją, że potrzebuje twojej pomocy. A jeśli dziecko urodziłoby się chore… — urwała.
— Jeśli? — mój głos zabrzmiał obco.
Galina spojrzała na Lenę.
— Wtedy tym łatwiej byłoby udowodnić, że nie dajesz sobie rady.
Poczułam, że dłonie mam lodowate. Pani Janina stanęła za moim ramieniem, jakby własnym ciałem mogła zasłonić mnie przed tymi słowami.
Anton zacisnął szczękę.
— Wiedziałaś, że Katia może urodzić wcześniej?
— Lekarz mówił, że ciąża jest trudna.
— Mnie powiedziałaś, że wszystko jest w porządku.
— Bo gdybyś wiedział, nie poleciałbyś.
— Poleciałem, bo powiedziałaś, że podpis jest gotowy.
Zrozumiałam wtedy, że nie był bezwolnym synem, którego matka wciągnęła w kłopoty. Wiedział. Może nie znał wszystkich szczegółów, ale wiedział wystarczająco dużo, żeby spakować walizki, zostawić mnie samą i wyłączyć telefon.
— Anton — powiedziałam. — Czy pieniądze z mojego rachunku już zniknęły?
Nie odpowiedział.
Radecki spojrzał na ekran telefonu.
— Bank potwierdził, że przelew został zlecony z wczorajszą datą. Odbiorcą jest fundacja opiekuńcza w Toruniu. Numer rachunku należy do Piotra Siergieja.
— On nie wiedział — szepnęła Galina. — Nie chciał tych pieniędzy.
— Ale je przyjął? — zapytałam.
— Nie mógł. Jest po udarze. Jego opiekunem prawnym jest człowiek, którego zatrudniłam.
Elżbieta nagle podniosła głowę.
— Człowiek, który był wczoraj pod mieszkaniem?
Galina milczała.
Wtedy do sali weszła pielęgniarka z telefonem przy uchu.
— Pani Katarzyno, dzwoni ktoś z domu opieki w Toruniu. Mówią, że to pilne.
Wzięłam aparat.
— Słucham?
Męski głos był słaby, chropowaty, ale wyraźny.
— Czy pani jest córką Antoniego Burskiego?
— Jestem jego partnerką.
— Nazywam się Piotr Siergiej. Galina powiedziała synowi, że nie żyję, ale ja żyję. I mam coś, co należy do pani.
Spojrzałam na Antona. Twarz miał całkiem białą.
— Co pan ma?
— List od pani matki. Znalazła go Galina po wypadku. Przez lata mówiła, że nie było żadnego listu. Wczoraj zostawiła go u mnie, bo chyba bała się, że już nie zdoła go ukrywać.
— Co jest w tym liście?
— Pani matka pisała, że pieniądze po niej mają być przeznaczone na pani mieszkanie i leczenie pani przyszłego dziecka. I że jeśli kiedykolwiek pojawi się ktoś, kto będzie chciał panią od nich odsunąć, mam powiedzieć pani prawdę.
Z gardła wyrwał mi się cichy, bolesny dźwięk.
Moi rodzice zginęli, kiedy miałam dziewiętnaście lat. Przez lata myślałam, że pożegnałam ich na zawsze, razem z ich głosami, zapachem samochodu i zwyczajem mamy, która zawsze zostawiała mi karteczki w kieszeni płaszcza. A teraz okazało się, że zostawiła mi również ostrzeżenie.
— Czy może pan wysłać list Radeckiemu?
— Już wysłałem. I jeszcze coś. Galina nie miała prawa dysponować moim rachunkiem. Pieniądze zostały przekazane na konto fundacji, ale dyrektor domu opieki je zablokował. Nie chciałem, żeby pani straciła choć złotówkę.
Spojrzałam na Galinę.
— Myślałaś, że on ci pomoże?
— Myślałam, że nie będzie miał wyboru.
Anton odsunął się od matki.
— A ja? Co miałem zrobić?
Galina popatrzyła na niego z czymś, co przypominało zmęczenie, nie skruchę.
— Miałeś być moim synem.
— Byłem nim, kiedy spłacałem twoje długi. Byłem nim, kiedy okłamywałaś mnie o ojcu. Ale nie będę nim, jeśli mam sprzedać dziecko i dom jego matki.
— Łatwo ci teraz mówić.
— Nie. Trudno mi oddychać.
Wyszedł na korytarz. Pani Janina chciała za nim ruszyć, ale zatrzymałam ją gestem.
Nie chciałam, żeby ktokolwiek go pocieszał. Nie dlatego, że pragnęłam jego cierpienia. Po prostu zbyt długo wszyscy pocieszali jego, kiedy to ja leżałam sama z bólem, gorączką i telefonem bez odpowiedzi.
Kilka godzin później bank zablokował przelew, a Radecki złożył w moim imieniu oświadczenie o fałszerstwie podpisu. Nie było pościgu ani wielkich przemówień. Były za to konkretne konsekwencje: zamrożone konta, zerwana umowa sprzedaży, wezwanie dla człowieka, który przygotował dokumenty, i odwołanie Galiny z pracy, gdy dyrekcja zobaczyła podpis Elżbiety.
Anton nie próbował mnie przepraszać kwiatami. Przyjechał następnego dnia sam, z twarzą człowieka, który po raz pierwszy policzył wszystkie własne decyzje.
— Chcę zobaczyć Lenę — powiedział.
— Możesz. Przy pielęgniarce.
— A ciebie?
— Mnie nie musisz oglądać, żeby zrozumieć, co zrobiłeś.
Pochylił głowę.
— Sprzedam samochód. Spłacę część zobowiązań. Resztę oddam w ratach.
— Nie obiecuj mi. Podpisz.
Radecki podał mu kartkę. Anton podpisał zobowiązanie do zwrotu pieniędzy, które pobrał z mojego konta, oraz zgodę, by wszystkie decyzje dotyczące Leny podejmowała wyłącznie osoba wskazana przeze mnie. Podpisał bez targowania się.
Dopiero wtedy pozwoliłam mu wejść do sali noworodków.
Stanął przy inkubatorze i przyłożył dłoń do szyby.
— Cześć, Leno — szepnął. — Jestem twoim ojcem. Nie zasłużyłem jeszcze, żebyś tak o mnie myślała, ale będę pracował, aż zasłużę.
Nie odpowiedziałam.
Pielęgniarka sprawdziła parametry córki. Lena poruszyła palcami, jakby próbowała złapać niewidzialną nić między nami.
Tydzień później przywieziono mi z domu opieki kopertę z listem mamy. Nie była szara ani elegancka. Miała ślad po herbacie w rogu i moje dziecięce imię zapisane granatowym atramentem.
Przeczytałam go przy inkubatorze.
„Kasiu, jeśli to czytasz, znaczy, że życie postawiło cię przed czymś, czego nie planowałaś. Nie oddawaj nikomu prawa do nazywania cię słabą. Słabość nie polega na tym, że prosisz o pomoc. Polega na tym, że pozwalasz komuś zabrać ci wybór.”
Złożyłam kartkę i wsunęłam ją do granatowej torby z haftowaną jaskółką. Tej samej, którą pani Janina przyniosła do szpitala.
Potem położyłam palec na szybie.
Lena otworzyła oczy.
Po drugiej stronie szkła Piotr Siergiej trzymał telefon przy uchu, Anton stał nieruchomo, a ja po raz pierwszy nie próbowałam połączyć ludzi, którzy sami wybrali kłamstwo.
— Oddychaj, córeczko — powiedziałam. — Ja już wiem, komu wierzyć.
Przegapiłeś początek?




