CZĘŚĆ 4
Panie Hayes, znaleźliśmy dodatkowe zlecenie. Jego realizacja rozpocznie się za godzinę, jeśli jej nie zatrzymamy…
— Jakie zlecenie? — zapytałem.
Odpowiedź przyszła natychmiast.
„Przelew całego funduszu powierniczego na rachunek spółki Collinsów. Kwota: milion czterysta tysięcy dolarów.”
Poczułem, jak nogi miękną mi pod ciężarem własnego ciała.
To nie były już tylko pieniądze Rebeki. Z tego funduszu opłacałem rehabilitację Emily po wypadku, przedszkole Noaha i utrzymanie domu, który należał do mojej zmarłej żony.
Rebecca wiedziała o tym wszystkim.
— Zatrzymajcie przelew — powiedziałem do Daniela. — Natychmiast.
— Bank chce pańskiego potwierdzenia osobistym kodem.
Wyjąłem telefon.
Rebecca nagle rzuciła się ku mnie.
Daniel zastąpił jej drogę, ale ona zdążyła chwycić mnie za nadgarstek.
— Walter, posłuchaj mnie! — syknęła. — Jeśli to zatrzymasz, stracisz wszystko. Victor ma ludzi, którzy wyciągną ten fundusz tak czy inaczej.
— To ty miałaś go podpisać.
— Miałam cię zabezpieczyć!
— Przygotowując tabletki?
Jej twarz zmieniła kolor.
Emily podeszła bliżej. Krew zaschła jej na dolnej wardze.
— Powiedz mu, co było w pokoju hotelowym — powiedziała.
Rebecca odwróciła się do niej z nienawiścią.
— Ty zawsze musiałaś wszystko zepsuć.
— Nie. Ja tylko nie pozwoliłam ci skrzywdzić mojego ojca.
Victor zbliżył się do nas. Pachniał drogimi cygarami i mokrą wełną.
— Walter, możemy rozwiązać to spokojnie — powiedział. — Rebecca jest emocjonalna, ale miała plan. Pański majątek jest zbyt duży, by pozostawić go przypadkowi.
— Przypadkowi?
— Pańska córka nie potrafi nim zarządzać.
Emily zrobiła krok naprzód.
— To dlatego kazałeś mu podpisać pełnomocnictwo podczas kolacji?
Victor spojrzał na nią z pogardą.
— To była rozsądna umowa.
— A przelew do twojej spółki?
— Opłata za zarządzanie.
— Za co?
Victor nie odpowiedział. Pan Lewandowski wyjął z teczki kopię dokumentu.
— Za zarządzanie majątkiem, którego jeszcze nie posiadał — powiedział. — I z podpisem, który nie został złożony przy mnie.
Rebecca zacisnęła dłonie.
— Ojcze, mówiłeś, że wszystko jest legalne.
— Byłoby, gdyby twój narzeczony podpisał dzisiaj drugi dokument.
Słowa zawisły między nami jak metalowe ostrze.
Rebecca odwróciła się do mnie.
— Walter, ja naprawdę cię kochałam.
Spojrzałem na jej suknię, na welon, który jeszcze przed chwilą poprawiał fotograf. Pomyślałem o wszystkich porankach, kiedy mówiła, że jestem jej bezpiecznym miejscem.
— Kochałaś mój podpis — odpowiedziałem.
— To nieprawda.
— W takim razie dlaczego próbowałaś odebrać Emily prawo do obrony?
Nie znalazła odpowiedzi. Victor chwycił ją za łokieć i pociągnął w stronę windy.
— Jedziemy — rozkazał.
Rebecca wyrwała się.
— Nie zostawię go z nią!
— Już go zostawiłaś — powiedziałem.
Drzwi windy otworzyły się. W środku stał mężczyzna, którego wcześniej nie znałem. Był to Marek, kierowca wynajęty przez Rebeccę. Na widok Emily spuścił głowę.
— Panie Hayes — powiedział cicho — muszę coś wyjaśnić.
Victor syknął:
— Ani słowa.
Marek wyszedł z windy i podał mi kopertę.
— Wiozłem pańską córkę do mieszkania siostry, ale Rebecca kazała mi wcześniej zatrzymać się w aptece. Kupiła środek uspokajający. Powiedziała, że pańska córka jest agresywna i trzeba ją uśpić, jeśli zacznie krzyczeć.
Emily ścisnęła moją rękę.
— Dlaczego mi to dajesz? — zapytałem.
— Bo mam córkę w jej wieku. Nie chciałem, żeby to poszło dalej.
To był niespodziewany cios dla Rebeki. Cały jej plan opierał się na ludziach, którzy za pieniądze mieli patrzeć w inną stronę. Tym razem ktoś odwrócił głowę ku nam.
Wprowadziłem kod do telefonu.
— Przelew zatrzymany — napisał bank.
Po chwili przyszła druga wiadomość: „Pełnomocnictwa odwołane. Rachunki zabezpieczone.”
Rebecca patrzyła na ekran, jakby widziała tam własny wyrok, choć nikt jej żadnego wyroku nie ogłaszał.
Pan Lewandowski zebrał dokumenty.
— Panie Hayes, trzeba będzie podpisać oświadczenie, że nigdy nie wyraził pan zgody na transfer. Mogę przygotować je jeszcze dzisiaj.
— Przygotuje pan także zawiadomienie dla banku i ubezpieczyciela — odpowiedziałem. — Bez układów z Victorem.
Victor roześmiał się krótko.
— Myśli pan, że kilka papierów coś zmieni?
Emily wyjęła telefon.
— Nie kilka. Wszystkie.
Pokazała mu kopie przelewów, zdjęcia dokumentów i nagranie, na którym Rebecca mówiła o moim domu. Victor zbladł.
— Skąd to masz?
— Od taty.
— To nie wystarczy.
— Wystarczy, żeby każdy, kto ma udziały w twojej spółce, dowiedział się, gdzie znikały pieniądze.
Victor rzucił córce pełne wściekłości spojrzenie.
— Przez ciebie stracę firmę.
Rebecca cofnęła się, jakby dopiero teraz zrozumiała, że dla ojca nigdy nie była partnerką. Była narzędziem.
— Mówiłeś, że po ślubie będziemy bezpieczni — powiedziała.
— Mówiłem, że będziemy bogaci.
To jedno zdanie zniszczyło resztkę jej pewności.
Rebecca spojrzała na mnie. Z jej twarzy zniknęła cała miękkość, którą tak długo podziwiałem.
— Walter, pozwól mi porozmawiać z tobą sam na sam.
Emily od razu stanęła między nami.
— Nie.
— To sprawa między mną a twoim ojcem.
— Nie po tym, co zrobiłaś.
Przez chwilę myślałem, że Emily zaraz się rozpłacze. Zamiast tego wyprostowała plecy, choć rana na wardze znów zaczęła krwawić.
— Tato, ja nie chciałam zepsuć ci ślubu — powiedziała. — Chciałam, żebyś sam zobaczył, komu oddajesz życie.
Objąłem ją.
— Powinienem był zobaczyć wcześniej.
— Próbowałam ci powiedzieć.
— Wiem.
Noah wyszedł zza Daniela i podszedł do Rebeki. Trzymał w ręce swoją przekrzywioną muchę. Przez moment wszyscy myśleliśmy, że się jej boi, ale chłopiec tylko spojrzał na nią poważnie.
— Nie wolno bić mamy — powiedział.
Rebecca otworzyła usta.
Noah odwrócił się i wrócił do Emily.
To było wszystko, co chciałem usłyszeć.
Nie wszedłem do sali weselnej. Poprosiłem kierownika hotelu, by odwołał muzykę i odesłał gości. Kelnerzy zabrali kieliszki, fotograf schował aparat, a białe róże zostały przekazane do domu opieki przy tej samej ulicy.
Victor i Rebecca zabrali ze sobą tylko dokumenty, które sami przynieśli. Nie mieli już dostępu do moich rachunków, domu ani funduszu. Ich spółka musiała natychmiast zwrócić pieniądze, które bank zdołał zamrozić, a Marek podpisał własne oświadczenie o tym, co wydarzyło się w samochodzie.
Nie musiałem krzyczeć.
Nie musiałem niszczyć jej sukni ani urządzać przedstawienia przed gośćmi.
Wystarczyło, że przed wyjściem podałem Rebece pierścionek.
— To miało być moje życie — powiedziała.
— Nie. To miał być twój dostęp do mojego życia.
Zamknęła dłoń na pierścionku, ale po chwili położyła go na stoliku obok dokumentów. Kamień odbił światło z hotelowego żyrandola, a potem zniknął pod kopertą bankową.
Emily usiadła na podłodze obok Noaha i poprawiła mu muchę. Chłopiec pozwolił jej zawiązać ją od nowa, tym razem prosto.
— Dziadku — zapytał — czy możemy już iść do domu?
Spojrzałem na Emily. Kiwnęła głową.
— Tak — odpowiedziałem. — Ale najpierw zjemy tort.
Noah uśmiechnął się pierwszy raz tego dnia.
Kiedy przechodziliśmy obok pustej sali, zatrzymał mnie zapach wanilii. Na stole stał niedotknięty tort weselny, a na jego białej powierzchni cukiernik wypisał nasze imiona.
Wziąłem nóż, przeciąłem napis między moim imieniem a imieniem Rebeki i podałem pierwszy kawałek Emily.
Noah pochylił się nad talerzem i powiedział:
— Ten kawałek jest dla mamy. Bo ona powiedziała prawdę.
Przegapiłeś początek?




