CZĘŚĆ 4 — Gdy mój najgroźniejszy pies rzucił się na ośmioletnią dziewczynkę, ochroniarz upuścił broń i pobladł

CZĘŚĆ 4

…Na mokrym podjeździe wysiadł mężczyzna w czarnym płaszczu. Stał pod latarnią, która mrugała po każdym uderzeniu deszczu, i uniósł twarz w stronę mojego gabinetu.

Poznałem go natychmiast.

Julian Rossa.

Mój dawny wspólnik. Człowiek, którego ciało znaleziono po wybuchu ciężarówki tej samej nocy, gdy zginęła Klara.

Mara ścisnęła laskę tak mocno, że pobielały jej knykcie.

— To on zabrał ją z kliniki — powiedziała.

Marek odchylił głowę i roześmiał się cicho.

— Wreszcie rozumiesz, Wiktorze.

— Ty pracowałeś dla Juliana.

— Wszyscy pracowaliśmy dla Juliana.

Mila stała przy Cieniu, obejmując jego kark. Pies patrzył na drzwi, lecz nie szczekał. Jego spokojna czujność była gorsza niż warczenie.

Telefon znów zadzwonił.

— Masz dziesięć minut — powiedział Julian. — Przyjdź nad przystań z dziewczynką i księgą. Jeśli spróbujesz mnie oszukać, dom spłonie.

— Księga jest w domu mojej matki.

— Wiem. Dlatego pojedziemy tam razem.

Połączenie się urwało.

Marek uśmiechnął się do mnie.

— Zawsze lubiłeś myśleć, że jesteś królem tego miasta.

Podszedłem do niego i przyłożyłem mu lufę do policzka.

— A ty zawsze lubiłeś mówić za dużo.

— Zabij mnie, a Julian odpali zapalnik.

— Nie zabiję cię.

Jego uśmiech zniknął, lecz nie dlatego, że się przestraszył. Zrozumiał, że mam inny plan.

Poleciłem Filipowi zabrać broń Marka i związać go mocniej. Potem uklęknąłem przed Milą.

— Musisz mi zaufać.

— Mama też tak mówiła?

— Nie. Klara mówiła, żeby nikomu nie ufać bez powodu.

Dziewczynka wskazała na Cień.

— Jemu ufała.

— Więc pójdzie z nami.

— A ty?

Spojrzałem na fotografię niemowlęcia, którą wciąż trzymałem w dłoni.

— Ja spróbuję zasłużyć na to, żebyś kiedyś zaufała także mnie.

Nie odpowiedziała, ale podała mi mosiężny gwizdek.

W środku, po przekręceniu tylnej nakrętki, znalazłem cienki klucz. Był zimny i ciężki jak wyrzut sumienia.

O 22:51 ruszyliśmy do starego domu mojej matki. Nie zabrałem całej ochrony. Zabrałem tylko Filipa, Marę, Milę i Cienia. Marek został w piwnicy pod strażą dwóch ludzi, którym ufałem bardziej niż jemu, lecz mniej niż własnym oczom.

Dom stał na wzgórzu nad rzeką. Od lat nikt tam nie mieszkał. W korytarzach pachniało wilgocią, politurą i popiołem z dawnego kominka. Na ścianie wisiał zegar zatrzymany o 3:12, dokładnie o godzinie, w której zgłoszono śmierć Klary.

Mara zaprowadziła nas do biblioteki.

— Twoja matka miała drugi schowek — powiedziała. — Wiktor nigdy go nie znalazł, bo szukał za książkami.

— Gdzie więc?

Mara wskazała marmurowy posąg jaskółki.

Mila przyłożyła klucz do małego otworu w podstawie. Mechanizm kliknął. Cały posąg przesunął się o kilka centymetrów, odsłaniając płytką wnękę.

Leżała tam czarna księga przewiązana skórzanym paskiem.

Na pierwszej stronie znajdowały się daty, nazwiska i kwoty. Nie były to tylko zapiski dotyczące przemytu. Były tam nazwiska urzędników, lekarzy, kierowców i właścicieli domów, którzy przez lata znikali z miasta po rozmowie z Julianem Rossą.

Na ostatniej stronie widniał podpis mojej matki.

„Jeżeli Wiktor znajdzie tę księgę, musi wiedzieć, że to Julian kierował wszystkim. Ja milczałam, bo groził Klarze i jej dziecku.”

Pod spodem dopisano innym atramentem:

„Dziecko żyje.”

Mila patrzyła na mnie, a ja nie mogłem oderwać wzroku od tych dwóch słów.

— Babcia wiedziała? — zapytałem.

— Wiedziała — odparła Mara. — Próbowała odkupić winę, ukrywając księgę. Julian dowiedział się o tym dopiero po jej śmierci.

Wtedy rozległ się trzask szkła.

Cień natychmiast popchnął Milę za siebie. Przez wybite okno do biblioteki wpadł płonący przedmiot. Filip przykrył go płaszczem, lecz ogień już chwycił dywan.

— Na zewnątrz! — krzyknąłem.

Z korytarza dobiegły kroki. Ludzie Juliana weszli do domu od strony kuchni.

Mara złapała księgę. Mila nie chciała się ruszyć.

— Cień zostanie z tobą — powiedziałem.

— A ty?

— Muszę zatrzymać człowieka, który zniszczył twoją mamę.

— Nie zostawiaj mnie jak on.

Te słowa przeszyły mnie głębiej niż kula.

— Nie zostawię.

Wybiegłem na korytarz. Jeden z ludzi Juliana uniósł broń, lecz Filip uderzył go metalową latarką. Drugi uciekł ku schodom. Złapałem go przy balustradzie i przycisnąłem do ściany.

— Gdzie Julian?

— Przy przystani.

— Kłamiesz.

— On pojechał po dziewczynkę. Powiedział, że jeśli ją odzyska, księga przestanie mieć znaczenie.

Poczułem, jak całe ciało zamienia mi się w lód.

Julian nie chciał księgi.

Chciał Milę.

O 23:06 dojechaliśmy nad rzekę. Przystań była opuszczona, ale w jednym z magazynów paliło się światło. W środku zobaczyłem Juliana, Marka i dwóch uzbrojonych ludzi.

Mila została w samochodzie z Cieniem i Marą. Filip osłaniał wejście.

Wszedłem sam.

Julian stał przy beczce z paliwem. Był starszy, niż zapamiętałem, lecz uśmiechał się tak samo jak człowiek, który uważa cudzy strach za własność.

— Przyniosłeś księgę?

— Nie.

— Więc przyniosłeś dziewczynkę?

— Też nie.

Julian spojrzał na Marka.

— Mówiłem, że będzie próbował grać bohatera.

Marek spuścił wzrok.

— To ty zabiłeś Klarę — powiedziałem.

— Klara była nierozsądna. Chciała odejść z pieniędzmi i dzieckiem. Twoja matka próbowała ją ostrzec. Marek miał dopilnować, żeby obie zniknęły.

— A dziecko?

— Dziecko było warte więcej niż twoja córka. Mogłem nim sterować tobą przez całe życie.

Wtedy za jego plecami otworzyły się drzwi boczne. Wszedł Filip, a za nim Mara z księgą. Cień prowadził Milę, trzymając się przy jej boku.

Julian drgnął.

— Nie tak miało być.

— Nigdy nie jest — powiedziała Mara.

Julian wyciągnął zapalniczkę.

Marek rzucił się na niego, zanim zdążył zbliżyć płomień do beczki. Obaj upadli na podłogę. Zapalniczka potoczyła się pod moje buty.

Przez chwilę widziałem tylko twarz Marka przyciśniętą do desek.

— Dlaczego? — spytałem.

Oddychał ciężko.

— Bo Klara mnie przejrzała. A Julian obiecał mi wszystko, czego ty nigdy nie chciałeś mi dać.

— Co takiego?

— Twoje miejsce.

Julian odepchnął go i sięgnął po broń. Cień skoczył pierwszy. Nie zaatakował gardła. Chwycił jego rękę i wbił zęby w nadgarstek. Pistolet upadł, a Julian zawył z bólu.

Mila zasłoniła twarz, lecz po chwili opuściła dłonie.

— To pies mojej mamy — powiedziała.

Cień puścił Juliana i wrócił do niej.

To był moment, w którym Julian przegrał. Nie wtedy, gdy stracił broń. Wtedy, gdy zobaczył, że jego najważniejsza karta nie bała się już jego ludzi.

Oddałem księgę Filipowi.

— Zaniesiesz ją tym, którzy potrafią rozliczyć nazwiska bez pytania, ile mam pieniędzy.

— A Marek?

Spojrzałem na niego.

— Niech żyje wystarczająco długo, by zeznawać przeciwko Julianowi.

Nie potrzebowałem egzekucji. Po raz pierwszy od lat nie chciałem, żeby moje ręce rozwiązywały każdy problem.

Julian został zabrany przez ludzi, których nazwiska znajdowały się w księdze, ale którzy tym razem nie przyszli po pieniądze. Marek również. Przestał być szefem ochrony, wspólnikiem i człowiekiem, który miał dostęp do mojego domu. Został świadkiem własnych decyzji.

Nad ranem wróciliśmy do posiadłości. W gabinecie Mila stanęła przed fotografią Klary.

— To naprawdę moja mama?

— Tak.

— A ty naprawdę jesteś moim dziadkiem?

— Tak.

— Nie umiesz być dziadkiem.

Zabolało, ale nie odwróciłem wzroku.

— To prawda.

Podeszła do stołu i położyła na nim mosiężny gwizdek.

— Mama mówiła, że jeśli kiedyś cię znajdę, mam sprawdzić, czy umiesz powiedzieć prawdę.

— Więc pytaj.

— Czy chciałeś mnie znaleźć?

Spojrzałem na Cień. Pies leżał przy jej nogach, z łbem opartym o jej but.

— Nie wiedziałem, że żyjesz. Ale powinienem był szukać.

Mila długo nic nie mówiła. Potem podniosła gwizdek i wsunęła go do kieszeni.

— Możesz jutro opowiedzieć mi o mamie?

— Mogę dzisiaj.

Usiadła na podłodze obok Cienia. Ja również usiadłem, choć kolana bolały mnie od zimna i całonocnego napięcia. Opowiadałem o Klarze, która kradła wiśnie z ogrodu, bała się burzy i zawsze gwizdała na psa dwoma krótkimi dźwiękami.

Mila słuchała bez przerywania.

Kiedy skończyłem, wyjęła z kieszeni mosiężny gwizdek i dmuchnęła w niego.

Cień podniósł głowę.

Jeden krótki dźwięk.

Drugi.

Pies podszedł do niej, a Mila położyła dłoń na jego siwej kufie.

— Mama mówiła, że zawsze wracał — szepnęła.

Cień spojrzał na mnie, potem na nią, i położył się między nami, jakby pilnował już nie jednego życia, lecz dwóch.

Оцените статью