CZĘŚĆ 4
Słowa Patricii zawisły w szpitalnym korytarzu jak ostrze.
— Co wydarzyło się Danieli? — powtórzyłem.
Patricia stała przy windzie, a Javier trzymał ją za nadgarstek. Jej mokre włosy przykleiły się do policzków. Na podłodze leżała koperta z dokumentami.
— Puść mnie — syknęła.
— Nie, dopóki nie powiesz, dlaczego Renata pojechała nad rzekę — odpowiedział Javier.
Przez chwilę patrzyła tylko na mnie.
— Daniela nie zginęła przypadkiem.
Poczułem, jak kolana uginają się pode mną.
— Co zrobiłaś?
— Nic jej nie zrobiłam!
— Więc mów.
Patricia roześmiała się nerwowo, ale ten dźwięk natychmiast przerodził się w szloch.
— Daniela odkryła list Mauricio. Znalazła go w szufladzie mojego biurka. Zadzwoniła do mnie i powiedziała, że jedzie do domu dziecka, żeby zobaczyć Renatę. Bałam się, że zabierze dokumenty i pokaże je panu.
— Pojechałaś za nią? — spytałem.
— Chciałam tylko z nią porozmawiać.
— Nad rzeką?
Patricia zacisnęła palce.
— Zatrzymałam samochód. Daniela stała przy brzegu i trzymała kopertę. Powiedziałam, że Mauricio nie był jej prawdziwym dziadkiem i że Renata zajmie jego miejsce. Powiedziałam, że zostanie sama.
— Ona miała wadę serca — powiedziałem. — Wiedziałaś o tym.
— Zaczęła krzyczeć. Pobiegła. Potknęła się, upadła i dostała ataku. Próbowałam ją cucić, ale…
— Ale nie zadzwoniłaś po pomoc.
Patricia odwróciła twarz.
— Zadzwoniłam po dziesięciu minutach.
— Po dziesięciu minutach? — Javier podniósł głos. — Wystarczyło wezwać karetkę od razu!
— Nie chciałam, żeby wszyscy wiedzieli, że tam byłam.
Ta odpowiedź była gorsza niż przyznanie się do winy. Daniela mogła żyć. Może nie dałoby się jej uratować, ale Patricia odebrała jej nawet tę szansę.
Nie krzyczałem. Nie miałem już w sobie siły na krzyk.
— Gdzie jest Renata? — zapytałem.
Patricia wskazała na drzwi wyjściowe.
— Przy starym młynie. Tam Mauricio zabierał mnie kiedyś, kiedy jeszcze był szczęśliwy.
Javier wezwał karetkę dla mnie, ale odmówiłem czekania. Pojechaliśmy samochodem Manuela. Deszcz uderzał w przednią szybę, wycieraczki pracowały jak niespokojne serce.
Przy starym młynie znaleźliśmy Renatę siedzącą na kamiennym murku. Miała mokre blond włosy i ściskała w dłoniach zmięty list.
— Nie podchodźcie — powiedziała.
Zatrzymałem się kilka kroków od niej.
— Mam na imię Aureliusz. Byłem ojcem Mauricio.
— On nie żyje.
— Wiem. Zginął, jadąc do ciebie.
Renata roześmiała się przez łzy.
— Wszyscy mówią, że ludzie chcieli mnie znaleźć. Nikt nie przychodzi.
Wyjąłem z kieszeni fotografię znalezioną w sukience Danieli.
— Twoja siostra chciała, żebym ją dostał.
Renata spojrzała na zdjęcie.
— Nie miałam siostry.
— Miałaś. Daniela nie była z nami związana krwią, ale kochała cię, choć nigdy cię nie spotkała. Wiedziała o tobie. Chciała, żebyś nie została sama.
Renata zsunęła się z murku na ziemię.
— Dlaczego mój ojciec nie przyszedł?
Podałem jej kopię podpisanego dokumentu.
— Przyszedł. Tylko nie zdążył wrócić.
Czytała jego podpis długo, przesuwając po nim palcem.
— To naprawdę jego pismo?
— Znałem je przez całe życie.
Javier uklęknął obok niej.
— Możesz wrócić z nami do ośrodka. Nikt nie będzie cię zmuszał do niczego. Ale są dokumenty, które potwierdzają, że Mauricio chciał zostać twoim opiekunem.
— A pan? — spytała mnie Renata. — Czego pan chce?
To pytanie zabolało mnie najbardziej.
— Chciałem znaleźć wnuczkę, której szukał mój syn. Znalazłem ciebie. Nie będę udawał, że wszystko naprawię. Nie umiem. Ale mogę zostać, jeśli mi pozwolisz.
Renata patrzyła na mnie długo.
— Czy mogę zobaczyć miejsce, gdzie pochowaliście Danielę?
— Możesz.
Patricia została w szpitalu pod opieką lekarzy, a później odpowiadała za zatajenie pomocy i fałszowanie dokumentów. Nie czekałem na jej proces. Zależało mi tylko na tym, żeby prawda o Danieli i Mauricio znalazła się w aktach, a Renata otrzymała nazwisko, które przez lata jej odbierano.
Najtrudniejsza rozmowa odbyła się jednak nie w urzędzie, lecz przy grobie Danieli. Był ranek. Ziemia wciąż była świeża, a na kamieniu leżały białe kwiaty.
Renata trzymała w ręku zdjęcie.
— Ona wygląda na odważną — powiedziała.
— Była odważniejsza ode mnie.
— Nie znała mnie.
— A jednak zostawiła ci coś ważniejszego niż fotografię. Zostawiła dowód, że ktoś o tobie wiedział i czekał.
Renata uklękła przy grobie.
— Cześć, Danielo. Jestem Renata. Przepraszam, że tak późno.
Nie odpowiedziałem. Nie było słów, które mogłyby tam pasować.
Później pojechaliśmy razem do mojego domu. Renata obejrzała pokój, w którym Daniela zostawiała plecak, książki i czerwony szalik z wyszytą małą gwiazdą. Na półce znalazłem zeszyt wnuczki. Na ostatniej stronie napisała tylko jedno zdanie: „Jeśli odważysz się szukać, dziadek już nie będzie sam”.
Renata przeczytała je dwa razy.
— Mogę to zatrzymać?
— To jest twoje.
Wieczorem zadzwoniliśmy do domu dziecka. Kierowniczka powiedziała, że rozpoczną procedurę powierzenia jej opieki mnie, ale decyzja będzie wymagała czasu i wielu rozmów. Renata nie zapytała, czy jestem pewien.
Zapytała tylko:
— Czy jutro też będziesz tutaj?
— Jutro i każdego następnego dnia, kiedy będziesz mnie potrzebowała.
Rano nie poszliśmy do kościoła. Pojechaliśmy nad rzekę, bo Renata chciała zobaczyć miejsce, w którym Mauricio ostatni raz próbował do niej dotrzeć. Przy starym młynie znaleźliśmy pod kamieniem zardzewiały metalowy znaczek z jego samochodu. Manuel rozpoznał go natychmiast.
Renata wzięła znaczek do dłoni.
— On naprawdę tu był.
— Tak.
— A ty naprawdę mnie szukałeś?
Spojrzałem na nią, na fotografię Danieli wsuniętą za jej pasek i na podpis mojego syna, który trzymała przy sercu.
— Nie od początku — odpowiedziałem. — Ale od chwili, gdy cię znalazłem, już nie przestanę.
Renata położyła metalowy znaczek na kamieniu przy rzece.
— W takim razie opowiedz mi o nim wszystko.
Usiedliśmy przy brzegu, a ja zacząłem od dnia, w którym Mauricio jako dziecko ukradł mi rower i wrócił z rozbitą lampą. Po raz pierwszy od wielu lat mówiłem o synu nie jak o zmarłym, lecz jak o człowieku, który wciąż miał historię do opowiedzenia.
Kiedy skończyłem, Renata przycisnęła zdjęcie Danieli do piersi.
— Dziadku — powiedziała — możemy wrócić tu kiedyś razem?
Spojrzałem na rzekę, na kamień z metalowym znaczkiem i na jej palce zamknięte wokół fotografii.
— Możemy. Ale następnym razem przyniesiemy jej kwiaty, których nie da się zabrać przez przypadek.
Renata uśmiechnęła się przez łzy.
— I opowiesz mi jeszcze jedną historię o tacie.
— Jedną?
— Na początek.
Nad wodą zabrzmiał dzwon z odległego kościoła, a Renata położyła fotografię Danieli obok metalowego znaczka Mauricio.
— Czekali na siebie — powiedziała cicho. — Teraz my też będziemy.
Przegapiłeś początek?




