CZĘŚĆ 4
…Sebastian nadal trzymał telefon przy uchu, ale nikt już nie słuchał jego rozmowy. Wszyscy patrzyli na kopertę w mojej dłoni.
Rozerwałam ją do końca.
W środku znajdowała się jedna kartka, złożona na cztery części. Papier pachniał kurzem i atramentem. Na górze widniał nagłówek kancelarii, a pod nim nazwisko mojego dziadka, którego nie znałam z opowieści, tylko z fotografii stojącej na półce w warsztacie.
„Pełnomocnictwo do sprzedaży i przeniesienia własności lokalu przy ulicy Morelos”.
Niżej wymieniono mojego ojca jako właściciela warsztatu.
I Sebastiana jako osobę upoważnioną do rozpoczęcia sprzedaży.
— Ja tego nie podpiszę — powiedziałam.
— Nie musisz — odparł tata. — Już podpisała to twoja przyszła teściowa. Podszywając się pode mnie.
Sebastian odsunął telefon od ucha.
— Maja, posłuchaj. To nie miało tak wyglądać.
— Jak miało wyglądać?
— Miałem sprzedać warsztat, spłacić długi i kupić udział w firmie mojej matki. Potem odkupiłbym go ojcu. Wszystko było policzone.
— A małżeństwo?
— Ty miałaś być żoną właściciela firmy.
To zdanie zabolało bardziej niż upokorzenie rodziców. Nie powiedział „miałem być twoim mężem”. Powiedział „żoną właściciela firmy”, jakby ślub był kolejnym dokumentem potrzebnym do transakcji.
Tata podszedł do niego.
— A jeśli nie sprzedam?
Sebastian zacisnął palce na telefonie.
— Wtedy bank zabierze mieszkanie mojej matki. Ona straci wszystko.
— Więc postanowiłeś zabrać wszystko mnie.
Elżbieta gwałtownie odwróciła się do syna.
— Nie mówiłam ci, żebyś jej to wyjaśniał!
— Powiedziałaś, że Maja niczego nie zauważy. Powiedziałaś, że jej rodzice będą wdzięczni za zaproszenie.
— Bo są wdzięczni. Spójrz na nich. Całe życie marzyli, żeby wejść do takiej sali.
Mama zrobiła krok naprzód. Miedziana gwiazdka na jej mankiecie zahaczyła o koronkę.
— My marzyliśmy, żeby nasza córka nie musiała wstydzić się tego, skąd pochodzi.
Elżbieta roześmiała się krótko.
— A co jej daliście? Warsztat z przeciekającym dachem i długi?
— Dali jej życie — odpowiedział tata.
Wtedy na salę wszedł mężczyzna w brązowym płaszczu, z teczką pod pachą. Pani Róża rozpoznała go natychmiast.
— To notariusz, który sporządził pełnomocnictwo — powiedziała.
Sebastian ruszył w jego stronę.
— Nie powinien pan tu przychodzić.
— Właśnie dlatego przyszedłem — odpowiedział mężczyzna. — Pańska matka zadzwoniła do mnie rano i zażądała przygotowania aktu sprzedaży na poniedziałek. Zaniepokoiło mnie, że podpis właściciela nie zgadza się z dokumentem tożsamości, który mi przesłano.
Tata wyjął dowód.
Notariusz spojrzał na niego, potem na pełnomocnictwo.
— Panie Ríos, czy podpis na tej stronie należy do pana?
— Nie.
— Czy udzielał pan Sebastianowi takiego pełnomocnictwa?
— Nie.
Notariusz schował dokument do teczki.
— W takim razie akt sprzedaży nie powstanie. A dokument przekazuję do kancelarii z adnotacją o podejrzeniu podrobienia podpisu.
Elżbieta ruszyła ku niemu.
— To rodzinne nieporozumienie!
— Nieporozumienie nie ma dwóch różnych podpisów i instrukcji, by ukryć je przed właścicielem — odparł.
Nikt nie wezwał policji. Nie tego wieczoru.
Tata poprosił o zwrot pieniędzy, a hotel, widząc dokumenty, anulował wszystkie nieopłacone usługi na nazwisko Sebastiana. Fotograf odłożył aparat. Zespół przestał grać. Kelnerzy zabrali z głównego stołu półmiski, które miały nakarmić sto sześćdziesięciu gości.
Część osób zaczęła wychodzić.
Inni zostali, bo po raz pierwszy nie wiedzieli, po której stronie wypada stanąć.
Sebastian podszedł do mnie między stołem tortowym a pustą sceną.
— Kocham cię — powiedział. — Naprawdę. Chciałem tylko ochronić matkę.
— Ochrona nie polega na tym, że zakłada się pętlę na cudzy warsztat.
— Nie rozumiesz, co mi groziło.
— Rozumiem. Bałeś się utraty pieniędzy. Dlatego zaplanowałeś, że moi rodzice stracą swój dorobek.
— Mogłem to naprawić.
— Mogłeś powiedzieć prawdę.
Z kieszeni wyjęłam pierścionek. Kamień odbił światło lamp i rzucił jasną plamę na jego dłoń.
— Ten ślub się nie odbędzie.
Sebastian zamknął oczy.
— Maja…
— Nie mów mojego imienia tak, jakby nadal dawało ci prawo mnie zatrzymać.
Położyłam pierścionek na stole obok koperty.
Elżbieta podeszła do mnie z twarzą napiętą od gniewu.
— Zniszczysz życie mojemu synowi.
— Nie. On sam wystawił je na sprzedaż.
— A twoi rodzice? Myślisz, że ten warsztat ich ocali? Długi zostaną.
— Wiem.
— Więc czego chcesz?
Spojrzałam na tatę. Po raz pierwszy tego dnia wyprostował ramiona. Nie wyglądał jak człowiek siedzący przy wejściu dla dostawców. Wyglądał jak właściciel miejsca, które ktoś próbował mu odebrać.
— Chcę, żeby warsztat został jego. A pieniądze wróciły na jego konto.
Pani Róża wyciągnęła telefon.
— Właściciel hotelu słyszał całą rozmowę. Jest gotów zamienić dzisiejszą rezerwację na małe przyjęcie dla pańskiej rodziny bez dodatkowej opłaty. Powiedział, że nie pozwoli, by ktoś został upokorzony za jego zgodą.
Tata pokręcił głową.
— Nie możemy przyjąć kolejnej przysługi.
— To nie przysługa — odpowiedziała Róża. — To zwrot za to, że hotel wykorzystano do ukrycia oszustwa.
Mama spojrzała na mnie.
— Córko, nie musisz mieć wesela tylko dlatego, że wszyscy już przyszli.
— Wiem.
— Możemy po prostu wrócić do domu.
Przez chwilę widziałam przed sobą poranek, który miał wyglądać inaczej: tata poprawiający krawat przy lustrze, mama zapinająca miedzianą gwiazdkę, ja idąca do ołtarza z człowiekiem, którego sądziłam, że znam.
Potem spojrzałam na plan stołów.
Na jego odwrocie ktoś nadal trzymał listę „personelu zewnętrznego”. Wzięłam ołówek i przekreśliłam ten nagłówek.
— Nie chcę ratować tej ceremonii — powiedziałam. — Chcę zrobić coś, co od początku powinno było być prawdziwe.
Osiemdziesiąt osób zostało. Nie dla Sebastiana. Dla moich rodziców.
Usiedliśmy przy jednym długim stole. Tata zajął miejsce na środku, a mama położyła obok talerza rękę z miedzianą gwiazdką. Daniela przyniosła prostą kartkę papieru i zapytała, czy może zmienić napis przy wejściu.
— Co mam wpisać? — spytała.
Popatrzyłam na Sebastiana, który stał sam przy pustym stole głównym, obok niedoszłego tortu.
— Nic o obsłudze — odpowiedziałam. — Napisz: „Rodzina Ríos”.
W poniedziałek tata odzyskał przelew. Notariusz anulował pełnomocnictwo, a kancelaria rozpoczęła formalne wyjaśnianie podpisu Elżbiety. Sebastian musiał sprzedać samochód i zrezygnować z udziału w firmie, o którym tak bardzo marzył. Nie dlatego, że ktoś wymierzył mu karę, lecz dlatego, że bez pieniędzy mojego ojca jego plan nie miał już fundamentu.
Elżbieta odeszła z hotelu sama. Na schodach zgubiła jeden kolczyk, ale nie wróciła po niego.
Sebastian zadzwonił tylko raz, następnego ranka.
— Czy możesz mi wybaczyć? — zapytał.
— Kiedyś może wybaczę człowiekowi, za którego cię uważałam — odpowiedziałam. — Ale nie wrócę do układu, który zbudowałeś na cudzym wstydzie.
Odłożyłam słuchawkę.
Wieczorem pojechałam z rodzicami do warsztatu. Na stole leżały rachunki, narzędzia i umowa, której nie udało się ukraść. Tata rozłożył przede mną czystą kartkę.
— Pomożesz mi przepisać nazwę firmy? — zapytał.
— Jaką nazwę wybierasz?
Wziął ołówek i przez chwilę patrzył na stare szyldy.
— „Gwiazda Ríos”. Od tej miedzianej, którą twoja matka wszyła w sukienkę.
Mama uśmiechnęła się i odpięła ją ostrożnie z mankietu.
Położyła małą gwiazdkę na świeżej farbie nowego szyldu.
Tata przytrzymał ją dłonią, a ja wypisałam pierwszą literę naszego nazwiska, zanim farba zdążyła spłynąć.
Przegapiłeś początek?




