CZĘŚĆ 4
…Nazwisko brzmiało: Celia Vargas.
Znałam ją.
Była sekretarką w kancelarii notarialnej, która przygotowywała darowiznę moich rodziców. To ona dzwoniła do mnie, kiedy trzeba było uzupełnić numer rachunku. To ona podała mi długopis przy podpisywaniu dokumentów.
— Dlaczego Celia ma pełnomocnictwo? — zapytałam ojca.
— Nie wiem. Ale przywiózł je mężczyzna, który twierdzi, że działa w twoim imieniu. Kiedy poprosiłem go o dowód, uciekł.
Pani Elena, która siedziała naprzeciwko mnie w lokalu Renaty, wyciągnęła rękę.
— Proszę włączyć głośnik.
Ojciec powtórzył wszystko. W tle słyszałam przesuwane krzesła i metaliczny trzask szuflady.
Sergiusz ruszył do wyjścia.
— Muszę tam pojechać.
Mateo zagrodził mu drogę.
— Nigdzie nie pojedziesz z dokumentami, których nie powinieneś mieć.
— Zejdź mi z drogi.
— Już raz zrobiłem to, o co prosiłeś. Wpisałem fałszywą datę na wekslu. Nie zrobię tego drugi raz.
Sergiusz spojrzał na mnie z nagłą złością.
— To wszystko przez ciebie. Gdybyś po prostu oddała pieniądze, nie byłoby problemu.
Właśnie wtedy Renata odsunęła krzesło.
— Nie mów tak do niej.
Sergiusz zaśmiał się krótko.
— A ty co teraz zrobisz? Zgłosisz, że pożyczyłaś mi pieniądze bez pokwitowania?
— Mam pokwitowania — odpowiedziała. — I przelewy. Wszystkie.
Wyjęła telefon, otworzyła wiadomość i położyła go na stole. Nie była to nagranie rozmowy ani cudownie odnaleziony dowód. Była to zwykła wiadomość wysłana przez Sergiusza dwa tygodnie wcześniej, w której pisał, że „po otrzymaniu pieniędzy Łucji spłaci każdy grosz”.
Pani Elena przeczytała ją uważnie.
— To wystarczy, żeby pokazać, że planował wykorzystać darowiznę, zanim jeszcze zażądał jej przy stole.
Sergiusz pobladł.
— Renata, pomyśl, co robisz. Jeśli to ujawnisz, stracisz wszystko.
— Już straciłam — powiedziała. — Pieniądze, reputację i dwa lata wiary w człowieka, który nazywał mnie wspólniczką, kiedy potrzebował kolejnego przelewu.
Poczułam, że nogi mam miękkie. Nie dlatego, że nagle odkryłam zdradę. O niej wiedziałam. Bolało mnie coś innego: uświadomienie sobie, że wspomnienie o baraninie w Tonalá, poranna kawa i ręka Sergiusza na ramieniu mojego ojca mogły być elementami planu, który dojrzewał latami.
— Powiedz mi jedno — poprosiłam. — Czy kiedykolwiek mnie kochałeś?
Sergiusz otworzył usta, lecz odpowiedź nie nadeszła od razu. Spojrzał na Renatę, na Mateo, na teczkę z dokumentami, a potem na mnie.
— Kochałem to, co mogliśmy mieć.
To było gorsze niż kłamstwo.
W południe spotkaliśmy się u notariusza, który prowadził darowiznę. Nie po to, by robić przedstawienie. Pani Elena chciała, żeby każdy dokument został odczytany przy wszystkich osobach, których dotyczył.
Celia Vargas przyszła blada i zaciśnięta na ramieniu torebką.
— Nie wiedziałam, że pełnomocnictwo będzie użyte w ten sposób — powiedziała.
— Ale podpisała je pani jako świadek — odparła pani Elena.
— Sergiusz powiedział, że Łucja jest chora i nie może przyjść. Powiedział, że to tylko upoważnienie do rozmów z bankiem.
— A kiedy zobaczyła pani, że chodzi o zabezpieczenie pożyczki? — zapytałam.
Celia spuściła wzrok.
— Wczoraj. Dlatego zadzwoniłam do pana ojca. Bałam się, że sama zostanę oskarżona o udział.
To był niespodziewany zwrot. Nie wszystkie osoby wokół Sergiusza były jego wspólnikami. Niektórzy po prostu zbyt długo bali się przyznać, że dali się wykorzystać.
Ojciec przyjechał godzinę później. Wszedł z matką, trzymając w ręce teczkę z oryginałem umowy darowizny. Miał na sobie ten sam brązowy zegarek z pękniętym skórzanym paskiem, który nosił podczas podpisywania umowy sprzedaży firmy.
Położył dokument przed Sergiuszem.
— Moja córka dostała te pieniądze bez żadnego warunku. Nie są wspólne. Nie są pożyczką. Nie są zabezpieczeniem twoich lokali.
Sergiusz zacisnął pięści.
— Jestem jej mężem.
— Byłeś nim — odpowiedział ojciec. — To nie daje ci prawa do jej podpisu.
Nikt nie podniósł głosu. Tym bardziej każde słowo zabrzmiało jak uderzenie.
Pani Elena zabezpieczyła kopie dokumentów. Renata wycofała się z dalszych ustnych ustaleń i złożyła własne oświadczenie o pożyczkach. Mateo przekazał księgi rachunkowe. Celia podpisała zeznanie, w którym opisała, jak Sergiusz przekonał ją do przygotowania pełnomocnictwa.
Sprawa nie skończyła się tego dnia. Musiała przejść przez właściwe procedury, a Sergiusz nadal próbował twierdzić, że wszystko było „nieporozumieniem”. Tym razem jego słowa nie wisiały jednak w powietrzu. Każde miało obok siebie przelew, datę, podpis świadka albo wiadomość.
Najbardziej zaskoczyło mnie to, że nie odzyskałam spokoju od razu.
Przez kilka nocy budziłam się, słysząc jego głos przy stole urodzinowym.
„Dziewięć milionów jest moje”.
Pieniądze pozostały na moim rachunku. Część przeznaczyłam na nowy lokal dla pracowni, ale nie kupiłam luksusowego mieszkania ani samochodu. Ojciec zaproponował, żebym otworzyła większą szkołę dla dzieci, a matka pomogła mi wybrać miejsce z wysokimi oknami i szerokim podwórzem.
Nie chciałam budować przyszłości z pieniędzy, które miały być okupem za cudzy strach.
Chciałam, żeby służyły czemuś, co było moje od początku.
Sergiusz stracił oba lokale, ponieważ księgi pokazały, że od dawna utrzymywały się głównie z pożyczek Renaty i pieniędzy wyciąganych od dostawców. Jego matka sprzedała biżuterię, którą wcześniej chciał opłacić za moje pieniądze. Patrycja przestała odpowiadać na jego telefony, kiedy zobaczyła podpisane zestawienia przelewów.
Nie cieszyłam się z tego.
Ale też nie ratowałam go przed skutkami jego własnych decyzji.
Najtrudniejsze spotkanie odbyło się miesiąc później w pracowni. Sergiusz przyszedł bez marynarki, z pustymi rękami. Dzieci malowały przy długim stole, więc poprosiłam go, żeby zaczekał na korytarzu.
— Chcę tylko porozmawiać — powiedział.
— Możesz mówić.
— Wszystko mi się rozpadło.
— Wiem.
— Renata zabrała dokumenty. Mateo zeznaje przeciwko mnie. Mama mnie nienawidzi.
— Nie przyszłam tu, żeby cię pocieszać.
Pokręcił głową.
— Myślałem, że jeśli zdobędę pieniądze, wszystko naprawię.
— Nie chciałeś naprawić życia. Chciałeś kupić czas.
Spojrzał przez szybę na dziecięce obrazy: czerwone słońca, zielone domy, postacie z dłońmi większymi od głów.
— Czy naprawdę nic dla ciebie nie znaczyłem?
— Znaczyłeś. Dlatego tak długo wierzyłam w człowieka, którym byłeś na początku.
— Mogę ci oddać pieniądze.
— To nie twoje pieniądze.
— Mogę przeprosić.
— Przeprosiny nie podpiszą za ciebie dokumentów.
Zrozumiał, że nie dostanie ode mnie ani przebaczenia, ani kolejnej szansy na kontrolowanie sytuacji. Nie dlatego, że wypowiedziałam jakieś wielkie zdanie. Po prostu odsunęłam się od drzwi pracowni i wróciłam do dzieci, które czekały na farby.
Dwa tygodnie później Renata pojawiła się przed nowym lokalem. Nie przyszła po pieniądze. Przyniosła metalową kasetkę z dokumentami Sergiusza.
— Znalazłam ją w jego biurze — powiedziała. — Są tam kopie innych pełnomocnictw. Może jeszcze komuś pomogą.
Otworzyłam kasetkę. Na wierzchu leżał kolejny dokument, tym razem z podpisem Patrycji.
Patrycja przez długi czas milczała, ale w końcu przyznała, że to ona namówiła matkę, by upokorzyć mnie przy stole. Liczyła, że jeśli oddam pieniądze, Sergiusz kupi mieszkanie i zapisze je rodzinie. Sama miała dostać w nim lokal dla swojego salonu kosmetycznego.
Jej śmiech przy torcie nie był przypadkowy. Był częścią planu.
Kiedy otworzyłam pracownię w nowym miejscu, zaprosiłam rodziców, Renatę, Mateo i Celię. Nie było wielkiej uroczystości. Na ścianie wisiały obrazy dzieci, a na stole stały kubki z kakao.
Ojciec poprosił, żebym podpisała pierwszy szyld szkoły. Podał mi czarny marker.
Pod nazwą „Kolorowy Zakątek” dopisałam mniejszymi literami: „Pracownia Łucji Vargas”.
Ręka nie drżała.
Za szybą Mateo rozmawiał z Renatą o dokumentach, Celia pomagała matce przenieść pudełko z kredkami, a ojciec przyglądał się szyldowi, dotykając pękniętego paska zegarka.
Wtedy jeden z chłopców podbiegł do mnie z pomarańczową farbą na policzku.
— Pani Łucjo, gdzie mam podpisać ten obraz?
Wskazałam mu dolny róg płótna.
— Tam, gdzie nikt nie pomyli twojego imienia z cudzym.
Chłopiec pochylił się nad obrazem i napisał swoje nazwisko wielkimi, krzywymi literami. A ja patrzyłam, jak farba wysycha na płótnie — nie jako ślad po czyjejś własności, lecz jako podpis, którego nikt nie mógł już ukraść.
Przegapiłeś początek?




