CZĘŚĆ 4 — Moja narzeczona zostawiła mnie przy ołtarzu na oczach trzystu gości, a wtedy mała dziewczynka wyszeptała coś, co wszystkich zmroziło

CZĘŚĆ 4

…a kiedy wybiegliśmy na dziedziniec, samochodu Bianki nie było już przy fontannie.

Na mokrym żwirze zostały tylko dwa głębokie ślady opon i oderwany kawałek koronkowej wstążki z jej bukietu.

Enzo trzymał dłoń na obolałym ramieniu.

— Samochód ma nadajnik.

— Ferretti go wyłączył — powiedziałem.

— Nie. Bianca zrobiła to sama.

Wiedziałem, że miał rację. Jeśli Bianca zostawiła wiadomość, chciała, żebym znalazł ją bez pośrednictwa ludzi, których nie potrafiła już rozróżnić od wrogów.

W głowie wciąż słyszałem jej głos: mam klucz do ostatniej skrytki twojego ojca.

Za plecami Don Ferretti szarpał się z ochroniarzami.

— Nie możecie mnie zatrzymać! — krzyczał. — To mój układ z seniorem Vitalim!

Odwróciłem się do niego.

— Właśnie dlatego pojedziesz z nami.

— Myślisz, że będę ci pomagał?

— Nie. Pojedziesz, bo tylko ty znasz ludzi pilnujących domu nad jeziorem.

— A jeśli odmówię?

— Wtedy Paolo powie wszystko, co widział w magazynie, a Elena opowie o schodach. Nie potrzebuję, żebyś współpracował. Potrzebuję, żebyś przestał udawać, że masz wybór.

Ferretti spojrzał na mnie z nienawiścią, lecz tym razem jego nienawiść nie była pewna siebie.

Wyruszyliśmy trzema samochodami. W pierwszym jechali Enzo i ja. W drugim Elena z Lucią oraz Paolo, którego znaleziono z rozciętą wargą i skrępowanymi nadgarstkami. Trzeci samochód prowadził dwóch ludzi, którym ufałem od lat.

Lucia usiadła obok mnie w pierwszym pojeździe. Jej żółta spinka odbijała światło z deski rozdzielczej.

— Nie powinnaś jechać — powiedziałem.

— Mama powiedziała, że jestem odważna.

— Odwaga nie oznacza, że trzeba podążać za każdym niebezpieczeństwem.

— Ale ja znam dom nad jeziorem.

Spojrzałem na nią.

— Byłaś tam?

— Sprzątałam z mamą przed przyjazdem gości. Za kominkiem jest kamień z pęknięciem. Bianca powiedziała, że jeśli zobaczę jaskółkę wyrytą na ścianie, mam zapukać trzy razy.

Enzo zacisnął szczękę.

— To może być pułapka.

— Wszystko może nią być — odpowiedziałem. — Ale Lucia jest jedyną osobą, która zna znak.

Dom nad jeziorem stał między cyprysami, pół godziny od miasta. Gdy przyjechaliśmy, brama była otwarta. W jednym z okien paliło się światło.

Ferretti wysiadł z samochodu i natychmiast krzyknął:

— Bianca!

Odpowiedziała mu cisza.

Lucia chwyciła mnie za rękaw.

— Nie tędy. Od strony pomostu.

Pojechałem wózkiem po kamiennej ścieżce. Koła ślizgały się na mchu, a każdy obrót przypominał mi, jak bardzo ciało potrafi zdradzić człowieka w najgorszym momencie.

Za domem znajdowała się mała szopa na łodzie. Drzwi były uchylone.

— Bianca? — zawołałem.

— Tutaj.

Siedziała na podłodze pod ścianą. Miała rozcięty policzek, brudną suknię i klucz zawiązany na czerwonej tasiemce wokół nadgarstka. Obok niej leżała metalowa kaseta.

Za nią stał mężczyzna z pistoletem.

— Jeszcze krok, a narzeczona straci więcej niż makijaż — powiedział.

Ferretti wysiadł za nami.

— To nie był mój rozkaz — oznajmił.

Mężczyzna spojrzał na niego.

— Ty już niczego nie rozkazujesz.

Bianca podniosła wzrok.

— Lorenzo, nie wierz mu. On pracował dla mojego ojca.

To był pierwszy cios, którego się nie spodziewałem.

— Twojego ojca?

— Mój ojciec nie zginął w wypadku, jak mówił Ferretti. Żyje. To on zapłacił za zasadzkę na ciebie.

Ferretti cofnął się o krok.

— Kłamie. Jej ojciec od lat jest w szpitalu.

— Był — powiedziała Bianca. — Dopóki nie kupił sobie nowego nazwiska i ludzi.

Mężczyzna z pistoletem ścisnął jej ramię.

— Dość rozmów.

Lucia nagle zaczęła płakać. Nie głośno. Tylko tyle, żeby każdy odruchowo spojrzał w jej stronę.

Enzo wykorzystał sekundę. Rzucił laskę w rękę uzbrojonego mężczyzny, a ja skierowałem wózek prosto w jego kolana. Padł na deski. Paolo i ochroniarz obezwładnili go, zanim zdążył podnieść broń.

Bianca zerwała się, lecz zachwiała. Chwyciłem ją za nadgarstek.

— Jesteś ranna.

— Nie tak bardzo jak ty, kiedy dowiesz się wszystkiego.

— Już wiem o wystarczająco wielu kłamstwach.

Odwróciła twarz.

— Napisałam list, bo Ferretti trzymał mojego brata. Ale to nie była jedyna przyczyna. Bałam się też, że jeśli zostanę, podpiszę coś pod naciskiem i oddam cię ludziom mojego ojca.

— Dlaczego nie powiedziałaś mi wcześniej?

— Bo dwa tygodnie przed ślubem zobaczyłam nazwisko mojego ojca w księdze rachunkowej. Zrozumiałam, że to on zapłacił za zasadzkę, w której straciłeś władzę w nogach. Przyszedł do mnie i powiedział, że jeśli cię ostrzegę, Paolo zniknie na zawsze.

Paolo spojrzał na siostrę.

— Bianca uratowała mnie trzy razy — powiedział. — Ostatnim razem wyciągnęła klucz z kieszeni człowieka, który pilnował magazynu.

Wziąłem metalową kasetę.

— Co jest w środku?

Bianca zawahała się.

— Dowód, że twój ojciec i mój ojciec zawarli układ jeszcze przed twoim wypadkiem. Ferretti miał być tylko wykonawcą. Twój ojciec chciał przejąć własny majątek po twojej śmierci, a potem obwinić rywali.

Spojrzałem na Ferrettiego.

— Mój ojciec chciał mnie zabić?

— Chciał odzyskać kontrolę — powiedział Ferretti. — Twierdził, że jesteś zbyt miękki, odkąd pokochałeś tę dziewczynę.

— A ty miałeś dostać moje udziały.

— Miałem dostać to, co mi obiecano.

— I dlatego wybrałeś dzień ślubu.

— Bianca miała podpisać pełnomocnictwo przy świadkach. Gdyby odmówiła, Paolo miał zostać znaleziony martwy. Gdybyś ty odmówił, ludzie zobaczyliby człowieka na wózku, który nie potrafi zarządzać własnym nazwiskiem.

Bianca zamknęła oczy.

— Właśnie dlatego uciekłam. Nie po to, żeby cię upokorzyć. Po to, żeby nie dać im twojego podpisu.

Przez chwilę chciałem jej wierzyć natychmiast. Serce domagało się prostszego zakończenia. Lecz zbyt wiele razy tego dnia cudze słowa okazywały się bronią.

Wyjąłem z kieszeni list.

— Dlaczego napisałaś, że nie możesz żyć z mężczyzną, który nie chodzi?

— Ferretti dyktował każde zdanie. Jeśli napisałabym prawdę, zabiłby Paolo przed opuszczeniem rezydencji.

— A niewidoczna wiadomość pod spodem?

— Nie wiedziałam, czy ją znajdziesz.

— Ale liczyłaś, że znajdę.

— Liczyłam, że będziesz na mnie wystarczająco zły, żeby przestać ufać wszystkim.

To zabolało, bo było prawdą.

Wtedy za domem rozległ się odgłos samochodu. Z szosy nadjechał czarny pojazd bez tablic. Mężczyźni wysiedli z niego w milczeniu.

Ferretti pobladł.

— To ludzie jej ojca.

Bianca ścisnęła moją dłoń.

— Nie. To mój ojciec.

Drzwi samochodu otworzyły się. Wysiadł starszy mężczyzna z laską i twarzą, którą znałem z fotografii w gabinecie mojego ojca.

— Lorenzo Vitali — powiedział. — Oddaj kasetę, a pozwolę ci odejść.

— A jeśli odmówię?

— Wtedy twoja rodzina dowie się, że własny ojciec sprzedał cię za władzę.

— Już się dowiedziała.

Podniosłem kasetę.

— Wszystko zostało skopiowane.

Mężczyzna spojrzał na Enza. Kamerdymer uniósł telefon, na którym świeciła się zielona kropka połączenia.

— Rozmowa trwa od chwili, gdy weszliśmy do szopy — powiedział Enzo. — Nie nagranie. Połączenie z ludźmi, którzy czekają w mieście.

Ojciec Bianki roześmiał się krótko.

— Myślisz, że kilka dokumentów cię ocali?

— Nie. Ocali mnie to, że już nie próbuję zachować nazwiska za wszelką cenę.

Oddałem metalową kasetę Enzowi.

— Przekaż kopie wszystkim udziałowcom i rodzinom, które były dziś w ogrodzie. Niech każdy zobaczy, co podpisali moi ojciec i Ferretti.

Ferretti rzucił się ku mnie.

— Zniszczysz wszystko!

— Nie. Zniszczę tylko układ, który nazywaliście rodziną.

Bianca stanęła obok mnie.

— A ja złożę zeznania.

Paolo położył jej dłoń na ramieniu.

— Ja też.

Ojciec Bianki próbował odejść, lecz ludzie Enza zagrodzili mu drogę. Ferretti patrzył na mnie z furią, która powoli zamieniała się w niedowierzanie. Stracił nie tylko pieniądze. Stracił przekonanie, że człowiek na wózku zawsze będzie łatwym celem.

Nie wezwałem go z powrotem do mojego domu. Nie zaproponowałem Biance ślubu. Nie udawałem, że kilka zdań potrafi naprawić dzień, w którym zostawiła mnie przed trzystoma świadkami.

Ale kiedy wracaliśmy do rezydencji, Bianca usiadła obok mnie w samochodzie.

— Możesz mnie znienawidzić — powiedziała.

— Mogę.

— I co zrobisz?

— Najpierw przeczytam każdą stronę tej księgi. Potem zdecyduję, czy jest w niej miejsce na twoje nazwisko.

— A jeśli nie będzie?

Spojrzałem na jej zabandażowany policzek.

— Wtedy zostanie miejsce na prawdę.

W ogrodzie wciąż stały białe krzesła. Goście dawno wyjechali, lecz na stole pod pergolą leżała moja czarna krawatka. Srebrne zapięcie po matce odpadło podczas szamotaniny i znalazłem je między płytami.

Lucia podniosła je wcześniej niż ja.

— To pana? — spytała.

— Tak.

— Proszę je naprawić.

— Dlaczego?

Dziewczynka przypięła swoją jaskółkę do brzegu mojej marynarki.

— Bo rzeczy, które pękają, nie zawsze trzeba wyrzucać. Czasem trzeba tylko wiedzieć, kto może je dotknąć.

Zaśmiałem się pierwszy raz tego dnia. Nie dlatego, że wszystko było dobrze. Nie było.

Bianca stała kilka kroków dalej, z kluczem na czerwonej tasiemce w dłoni. Paolo rozmawiał z Enzem, a ludzie wynosili z gabinetu dokumenty mojego ojca.

Lucia spojrzała na mnie z powagą.

— Signor Lorenzo?

— Tak?

— Kiedy dorosnę, nadal mogę za pana wyjść?

Bianca zakryła usta, żeby ukryć śmiech. Enzo odwrócił głowę. A ja popatrzyłem na małą jaskółkę przypiętą do mojego garnituru.

— Nie, Lucio. Ale możesz kiedyś zostać osobą, która uratuje czyjeś wesele.

— To trudniejsze?

— Zdecydowanie.

Dziewczynka pomyślała chwilę, po czym poprawiła spinkę we włosach.

— W takim razie będę się uczyć.

Na stole leżał list Bianki, a obok niego klucz do skrytki, która zakończyła władzę dwóch ojców. Nad pustą pergolą wciąż wisiały białe kwiaty, lecz pośród nich, przypięta do mojego czarnego rękawa, drżała mała metalowa jaskółka.

Оцените статью