CZĘŚĆ 4 — Teściowa kazała mi wynieść się z mieszkania, żeby urządzić w nim życie córki — wtedy jej uśmiech nagle zniknął

CZĘŚĆ 4

— A nazwisko osoby, która użyła kodu dostępu, należy do kogoś, kto jest tutaj — dokończyła pani Irena.

Wszyscy spojrzeli na Żenię.

Pies zaszczekał, wyrwał się z jej ramion i pobiegł pod stół. Żenia została z pustymi rękami, a jej twarz zrobiła się biała jak ściana.

— To niemożliwe — powiedziała. — Ja nie znam żadnego kodu.

— Kod został użyty z telefonu zarejestrowanego na pani nazwisko — wyjaśniła pani Irena. — Bank zablokował operację, ale ktoś próbował przelać dwieście tysięcy złotych.

Borys popatrzył na siostrę.

— Żenia?

— To nie ja! — krzyknęła. — Mamo, powiedz im, że to nie ja!

Eleonora poderwała się z krzesła.

— Żenia niczego nie robiła. To ja wszystko załatwiałam.

— Co załatwiałaś? — zapytałam.

Eleonora otworzyła usta, lecz słowa utknęły jej w gardle. Pani Irena położyła na stole drugi dokument.

— Zanim ktokolwiek zacznie się wzajemnie oskarżać, proszę przeczytać to. Pan Antoni Radecki przewidział również sytuację, w której jego wnuczka będzie musiała wybierać między ochroną majątku a ochroną męża przed własną rodziną.

Przebiegłam wzrokiem po tekście. Dziadek wiedział, że ludzie mogą próbować wykorzystać moje małżeństwo. Ustanowił więc niezależny rachunek, z którego można było opłacić zobowiązania Borysa, ale tylko po przedstawieniu dowodów, że sam nie uczestniczył w oszustwie.

Pod dokumentem widniał warunek: Borys musiał osobiście zgłosić fałszerstwo, odmówić przyjęcia pieniędzy ponad rzeczywistą stratę i zerwać wszelkie pełnomocnictwa udzielone członkom rodziny.

Borys przeczytał tekst dwa razy.

— Czyli mogę spłacić to, co ukradła moja matka?

— Możesz spłacić kredyt, który zaciągnięto na twoje nazwisko — odpowiedziała pani Irena. — Ale nie możesz udawać, że nic się nie stało.

Eleonora chwyciła Borysa za rękaw.

— Synku, nie rób tego. Oddam ci wszystko. Co do grosza.

— Z czego?

— Sprzedamy działkę.

— Działka jest już zastawiona — powiedziała Żenia.

Eleonora odwróciła się do niej.

— Zamknij się!

— To ty powiedziałaś, że wystarczy wziąć kredyt na Borysa! Mówiłaś, że Ola jest sierotą i nie ma nikogo, kto ją obroni.

Każde słowo Żeni spadło na podłogę ciężej niż metalowa miarka.

Borys cofnął rękę matki.

— Powiedziałaś jej, że Ola nie ma nikogo?

— Bo nie miała rodziny — syknęła Eleonora. — A ty byłeś jej jedynym człowiekiem.

— Nie. Byłem twoim synem. I dlatego myślałaś, że możesz używać mnie jak portfela.

Poczułam ukłucie w piersi. Wcale nie chciałam, żeby Borys stał się kimś innym przez moje pieniądze. Chciałam tylko wiedzieć, czy potrafi stanąć obok mnie, kiedy nie będzie już mógł ratować wszystkich dookoła.

— Olu — powiedział, odwracając się do mnie — przepraszam.

— Za co?

— Za to, że przez dwa lata nie pytałem, skąd bierzesz pieniądze. Za to, że pozwoliłem mamie mówić o tobie jak o kimś gorszym. Myślałem, że jeśli będę ciężko pracował i oddawał jej wypłatę, wszystko się uspokoi.

— Nie uspokoiło się.

— Wiem.

Podał pani Irenie dokument.

— Chcę złożyć oświadczenie. Nie brałem udziału w żadnym wniosku. Nie udzielałem matce zgody. I nie przyjmę pieniędzy z funduszu, dopóki nie zostanie ustalone, ile naprawdę straciłem.

Eleonora osunęła się na krzesło.

— Przez nią wyrzekasz się matki?

— Nie. To ty wyrzekłaś się mnie, kiedy podpisałaś za mnie cudzy dług.

Nie było krzyku. Było tylko skrobanie pazurów psa o płytki, który próbował wydostać się spod stołu.

Edik pierwszy ruszył do drzwi.

— Ja w tym nie uczestniczę.

Żenia spojrzała na niego z przerażeniem.

— Edik, dokąd idziesz?

— Nie mogę mieć problemów przez twoją rodzinę.

— Twoją rodzinę? — powtórzyła gorzko. — Przecież to ty znalazłeś stronę z pożyczkami i mówiłeś, że wystarczy podrobić podpis.

Edik zamarł.

Borys podszedł do niego.

— Powtórz to.

— Żenia, przestań.

— Nie przestanę! Obiecywałeś, że po sprzedaży mieszkania kupimy pracownię. Mówiłeś, że Ola niczego się nie dowie, bo jest głupia i wychowana w domu dziecka.

Słowo „głupia” zabolało mnie mniej niż jego pewność, że można mnie bezkarnie pozbawić wszystkiego.

Pani Irena zebrała dokumenty.

— Pani Olu, proszę zdecydować, czy chce pani uruchomić procedurę zabezpieczenia rachunków i zgłosić fałszerstwo. To będzie oznaczać, że rodzina zostanie wezwana do wyjaśnień.

Spojrzałam na Borysa. Nie chciałam zemsty. Chciałam, żeby każdy poniósł własną odpowiedzialność, bez kolejnego kłamstwa przykrytego słowem „rodzina”.

— Tak — powiedziałam. — Proszę zabezpieczyć wszystko. Ale niech pan Borys nie straci pracy przez długi, których nie zaciągnął.

Borys skinął głową.

— A potem podpiszemy prawdziwą umowę między nami.

Zdziwiłam się.

— Umowę?

— Tak. Nie o pieniądzach. O granicach. Chcę wiedzieć, co jest twoje, co jest moje i czego nie wolno nam oddawać nikomu bez zgody drugiej osoby.

Prawie się uśmiechnęłam.

— Zaczniemy od tego, że powiesz mi całą prawdę o kredytach.

— Powiem.

— A ja powiem ci, ile naprawdę odziedziczyłam.

— Nie musisz podawać żadnych kwot.

— Wiem. Ale chcę, żebyś znał moje życie, nie tylko jego wygodny fragment.

Pani Irena wyszła pierwsza, zabierając podpisane oświadczenia. Eleonora została przy stole. Przez chwilę patrzyła na zimne pierogi, których nie tknęła.

— Ola — odezwała się cicho. — Twój dziadek naprawdę istniał?

— Istniał.

— I zostawił ci wszystko?

— Nie wszystko. Zostawił mi możliwość, żebym sama decydowała, komu ufam.

Eleonora pokiwała głową. Nie przeprosiła. Może jeszcze nie potrafiła. Ale zdjęła z oparcia płaszcz i po raz pierwszy od wejścia spojrzała na własne zabłocone buty.

Żenia została wyprowadzona przez Edika, który teraz szedł kilka kroków przed nią. Pies dreptał za nimi, a metalowa miarka leżała na podłodze jak dowód czyjejś wielkiej, głupiej pewności.

Kiedy mieszkanie opustoszało, Borys usiadł przy stole. Zgarnął rozsypany pieprz do dłoni i wyrzucił go do kosza.

— Spalone pierogi — powiedział.

— Zrobię nowe.

— Nie. Zjemy te.

— Są zimne.

— Wiem. Ale zrobiłaś je dla nas, zanim ktoś postanowił urządzić tu cudze życie.

Usiedliśmy obok siebie. Nie było między nami łatwego szczęścia. Były pytania, dokumenty, rachunki i rozmowy, których oboje baliśmy się od dawna.

Na stole została jedna kartka z podpisem Borysa. Przeciągnęłam po niej palcem, a potem wsunęłam ją do teczki obok aktu własności.

Borys spojrzał na mnie.

— Olu, a ten cały Michał?

— Zmarł dzisiaj rano.

— Szkoda. Chciałem z nim porozmawiać.

— Możesz porozmawiać ze mną.

Wziął zimnego pieroga i skrzywił się po pierwszym kęsie.

— Rzeczywiście są okropne.

— Wiem.

— Ale mieszkanie nadal jest piękne.

Zaśmiałam się krótko. A potem otworzyłam teczkę i położyłam przed nim prawdziwy dokument, na którym widniało moje pełne nazwisko.

Tym razem Borys nie patrzył na kwotę.

Patrzył na mój podpis, jakby po raz pierwszy czytał moje imię.

Оцените статью