CZĘŚĆ 4
…a ja nie podpisałem żadnego polecenia.
— Kto je wystawił? — zapytałem.
— Pański pełnomocnik finansowy. Przejazd ma nastąpić za czterdzieści minut.
Elena przycisnęła dłoń do ust.
— Chcą ich zabrać.
Prescott spojrzał na zegarek.
— Prywatna klinika Larkspur jest własnością fundacji Yatesa.
Wszystko ułożyło się w jedną, przerażającą całość. Yates nie chciał tylko ukryć dawnego eksperymentu. Chciał zatrzymać dzieci w miejscu, w którym mógł kontrolować ich wyniki, dawczynię i moje pieniądze. Dopóki Jonah i Blythe żyli, mógł przedstawiać się jako jedyny człowiek zdolny ich uratować.
A jeśli umarliby, winę poniósłby ich „nieuleczalny przypadek”.
— Prescott, otwórz wszystkie śluzy oddziału — powiedziałem.
— Pańska ochrona nie ma prawa wejść do szpitala.
— To niech wejdzie jako personel transportu medycznego. Bez broni.
Spojrzał na mnie uważnie.
— A jeśli ktoś zapyta, kto wydał rozkaz?
— Powiedz, że ja. Tym razem to będzie prawda.
Wróciliśmy do szpitala, gdy na korytarzu ustawiano nosze. Jonah był blady i nieruchomy. Blythe oddychała przez maskę, a papierowy motyl na jej nadgarstku odkleił się jednym skrzydłem.
Doktor Yates już tam czekał.
— Nie może pan zabrać pacjentów bez zgody zespołu — powiedział.
— Nie zabieram ich. Zostawiam ich pod opieką prawdziwych lekarzy.
Ordynatorka, doktor Marta Sokołowska, stanęła obok mnie. W dłoni trzymała wydruk z systemu.
— Podpis pod zgodą transportową został złożony z użyciem pańskiego elektronicznego klucza — powiedziała.
— Klucz jest w moim sejfie.
Prescott odpowiedział za mnie.
— Kopia została skradziona z biura dwa tygodnie temu.
Yates uniósł brwi.
— To absurdalne oskarżenia.
— Nie — odezwała się Marta. — Absurdalne jest to, że w dokumentacji dawczyni wpisano zgon osoby, która właśnie stoi na tym korytarzu.
Elena podeszła do niej.
— Mogę oddać próbkę krwi natychmiast.
— Jeśli wyniki się potwierdzą, zabieg zaczniemy jeszcze dziś.
— A jeśli nie? — zapytałem.
Marta spojrzała na mnie bez litości, ale też bez chłodu.
— Wtedy będziemy szukać innej drogi. Tylko że żadna inna droga nie istnieje w dokumentacji, którą nam zostawiono.
Yates ruszył w stronę wyjścia.
— Nie pozwolę, żeby niedoświadczona dawczyni i człowiek w żałobie zniszczyli sześć lat pracy.
Prescott zastąpił mu drogę.
— To nie była praca. To były dzieci.
Lekarz spojrzał na niego z wściekłością.
— Ty też brałeś pieniądze.
Korytarz zamarł.
Prescott zbladł, ale nie cofnął się.
— Brałem. Za ochronę kliniki i za milczenie. Po wypadku Genevieve dostałem nagranie z kamery warsztatu i mogłem je przekazać Lawsonowi. Nie zrobiłem tego, bo Yates zagroził mojemu synowi. Miał dług, którego nie mógł spłacić.
— Mój syn nie żyje przez pańskie tchórzostwo — powiedziałem.
— Wiem.
To było wszystko. Żadne wyjaśnienie nie mogło zmienić tamtej nocy.
— Oddaj mi to, co masz — powiedziałem.
Prescott wyciągnął z wewnętrznej kieszeni mały metalowy klips z kartą pamięci.
— Była w moim sejfie od dwóch lat.
Marta zabrała kartę i przekazała ją dyrekcji szpitala. Nie potrzebowaliśmy widowiska ani kolejnej groźby. Dokumenty Genevieve, rachunki i podpisy wystarczały, by zamknąć klinikę, odebrać Yatesowi licencję i uruchomić postępowanie przeciwko wszystkim, którzy uczestniczyli w eksperymencie.
Yates zaczął protestować.
— Lawson, jeśli mnie stąd usuniesz, pańskie dzieci umrą.
Odwróciłem się do niego.
— Nie. Umrą, jeśli jeszcze raz pozwolę panu ich dotknąć.
Po raz pierwszy zobaczyłem w jego oczach nie pewność, lecz rachunek strat. Klinika, fundacja, pieniądze, nazwisko. Wszystko, co budował na cudzym cierpieniu, zaczęło rozpadać się pod ciężarem jego własnych podpisów.
Elena siedziała już w sali pobrań. Zsunęła rękaw i położyła rękę na podłokietniku. Była drobna, zmęczona i przerażona. Na szyi nadal miała naszyjnik Genevieve.
— Nie musi pani tego robić — powiedziałem.
— Wiem.
— Może pani odejść.
— Nie po tym, jak tyle lat szukałam ich z daleka.
— Dlaczego naprawdę pani przyszła?
Elena spojrzała na mnie przez szybę, za którą leżały dzieci.
— Genevieve powiedziała, że matką jest ta osoba, która zostaje, kiedy wszyscy inni uciekają. Chciałam sprawdzić, czy zdążyłam zostać choć raz.
Nie potrafiłem odpowiedzieć.
Usiadłem obok niej, podczas gdy pielęgniarka przygotowywała igłę. Nie odwróciła wzroku. Kiedy pobierano krew, palce Eleny zacisnęły się na srebrnym łańcuszku.
— Czy dzieci wiedzą, że jestem ich biologiczną matką? — zapytała.
— Nie.
— I co im pan powie?
Spojrzałem na Jonah i Blythe. Przez lata powtarzałem im, że ich mama jest gwiazdą, która patrzy z góry. Nie chciałem dokładać im teraz kolejnej tajemnicy.
— Powiem im, że Genevieve znalazła kobietę, która pomogła im wrócić do zdrowia. Resztę powiemy, kiedy będą mogli to udźwignąć.
Elena pokiwała głową.
— To sprawiedliwe.
Przeszczep rozpoczął się o dwudziestej trzeciej czterdzieści. Pierwsze godziny były najdłuższe w moim życiu. Siedziałem między salą dzieci a pokojem dawczyni. W jednej kieszeni miałem zapalniczkę Genevieve, w drugiej kartę z jej notatką.
O świcie Marta wyszła na korytarz.
— Jonah przyjął komórki.
Nie poczułem ulgi. Jeszcze nie.
— A Blythe?
— Jej wyniki są gorsze, ale organizm odpowiada. Musimy czekać.
— Jak długo?
— Do wieczora.
Elena leżała osłabiona, podłączona do kroplówki. Kiedy usłyszała o Jonahu, uśmiechnęła się i natychmiast zasnęła.
Blythe obudziła się po południu.
Jej głos był prawie niesłyszalny.
— Tato?
— Jestem tutaj.
— Czy mama wróciła?
Usiadłem przy niej. Na stoliku leżała srebrna zapalniczka Genevieve, a obok niej naszyjnik, który Elena zdjęła przed zabiegiem.
— Genevieve nie może wrócić — powiedziałem. — Ale zostawiła nam kogoś, kto pomógł nam cię znaleźć.
Blythe spojrzała na Elenę przez szybę.
— To ta pani z deszczu?
— Tak.
— Będzie mogła wejść?
— Kiedy lekarze pozwolą.
Dziewczynka zamknęła oczy, lecz po chwili wyciągnęła rękę.
— Tato, nie chowaj już krzesła mamy.
— Nie schowam.
— Dobrze. Ta pani może usiąść obok.
Wieczorem stan Blythe przestał się pogarszać. Następnego ranka Marta powiedziała, że oboje zaczynają produkować własne komórki krwi. Nie było gwarancji. Było jednak coś, czego nie mieliśmy od dziesięciu dni: kierunek.
Yates został odsunięty od kliniki. Jego fundacja utraciła finansowanie, a wszystkie badania przekazano niezależnemu zespołowi. Prescott podpisał zeznanie i oddał każdy zapis, który przechowywał. Nie prosił mnie o przebaczenie. Wiedział, że nie istnieje zdanie, które mogłoby je kupić.
Kilka dni później przyniósł mi tylko jedną rzecz: metalową tabliczkę z magazynu, na której Genevieve zapisała własnoręcznie „Dla dzieci”.
— Powinien pan to mieć — powiedział.
— Nie. Powinny mieć to one.
Położyłem tabliczkę w szufladzie obok jej zapalniczki.
Elena została z nami na czas leczenia. Nie nazywała siebie matką. Nie próbowała odebrać Genevieve żadnego miejsca. Przychodziła do dzieci z książkami o zwierzętach i pozwalała im zadawać pytania wtedy, kiedy same były gotowe.
Pewnego popołudnia Jonah zapytał ją, dlaczego uratowała go i Blythe.
Elena odpowiedziała bez wahania:
— Bo obiecałam waszej mamie.
— A potem?
Popatrzyła na mnie. Ja popatrzyłem na nią.
— Potem już nie potrzebowałam obietnicy — powiedziała.
Blythe wyjęła spod poduszki papierowego motyla. Drugie skrzydło przykleiła plastrem do pierwszego.
— To dla ciebie — powiedziała Elenie.
Elena wzięła go ostrożnie, jakby był ze szkła.
Wtedy zrozumiałem, że Genevieve nie zostawiła mi po sobie tylko bólu, dokumentów i pustego krzesła. Zostawiła ścieżkę, którą musiałem przejść, żeby zobaczyć, ilu ludzi bało się prawdy i ilu mimo tego ją ocaliło.
A kiedy Blythe wsunęła dłoń w dłoń Eleny, srebrny naszyjnik odbił światło lampy i mały kamień wyglądał dokładnie tak, jakby ktoś zapalił w nim od środka kawałek nieba.
Przegapiłeś początek?




