CZĘŚĆ 4
…Adres prowadził do starego domu nad rzeką, gdzie Emil Castellane mieszkał przed przejęciem firmy. Pojechaliśmy tam jeszcze tej samej nocy: ja, Marcel, Helena i Roman. Dorian chciał jechać z nami, ale Helena zagrodziła mu drogę laską.
— Nie dotkniesz już ani jednej rodzinnej księgi — powiedziała.
— To mój dom.
— Nie. To miejsce, w którym twój ojciec ostatni raz ci ufał.
Dorian został w Meridian Hall z Vivian i dziesiątkami ludzi, którzy do tej pory pili jego szampana. Gdy wychodziłam, zobaczyłam, jak Vivian pochyla się nad nim i mówi coś przez zaciśnięte zęby. Nie usłyszałam słów, ale zobaczyłam, że odsuwa jej rękę.
Nie było w tym żalu.
Była kalkulacja.
Droga nad rzekę zajęła dwadzieścia minut. Reflektory samochodu przesuwały się po mokrych drzewach, a skórzana teczka leżała na moich kolanach. Co kilka sekund dotykałam jej zamka, jakby papier mógł nagle zniknąć.
— Dlaczego przelew wykonano na konto zewnętrzne? — zapytałam.
Marcel prowadził, nie odrywając wzroku od drogi.
— Bo ktoś chciał, żebyś pomyślała, że to Dorian.
— A jeśli to on?
— Wtedy nie wysłalibyśmy wiadomości na adres, którego nie zna.
Helena siedziała obok mnie. W dłoni ściskała pierścień z trzema kręgami.
— Emil miał drugi schowek — powiedziała. — Ukrył go za piecem w bibliotece.
— Wiedziałaś o nim?
— Wiedziałam, że istnieje. Nie wiedziałam, że mój syn zdobył klucz.
Dom stał na końcu wąskiej drogi. Okna były ciemne, lecz drzwi wejściowe nie zostały zamknięte. W środku pachniało wilgotnym drewnem i popiołem. Na ścianach wisiały obrazy przodków Castellane, a pod jednym z nich znaleźliśmy świeże ślady błota.
Roman uniósł latarkę.
— Ktoś tu był niedawno.
Z biblioteki dobiegł trzask.
Marcel wyciągnął broń, lecz Helena chwyciła go za nadgarstek.
— Nie strzelaj. To może być ktoś, kto właśnie czeka, aż popełnimy błąd.
Weszliśmy do środka.
Przy piecu klęczał mężczyzna w granatowym płaszczu. Miał około sześćdziesięciu lat i twarz, którą znałam z dawnych zdjęć w gabinecie Emila.
— Tomasz Rinaldi — szepnęła Helena.
To był wieloletni pełnomocnik funduszu. Człowiek, który od trzech lat podpisywał dokumenty w imieniu Dorianа, gdy mój teść oficjalnie nie był już zdolny do pracy.
Tomasz podniósł ręce.
— Nie chciałem nikogo skrzywdzić.
— Wykonałeś przelew — powiedziałam.
— Żeby pieniądze nie trafiły do Doriana.
Marcel opuścił broń o kilka centymetrów.
— Dokąd je wysłałeś?
Tomasz wskazał metalową kasetę ukrytą za cegłami.
— Do fundacji imienia Emila. Na leczenie ludzi, których wasza rodzina wykorzystywała jako osłonę. Kierowców, sprzątaczek, wdów po tych, którzy zniknęli.
Otworzył kasetę. W środku znajdowały się potwierdzenia przelewów, lista nazwisk i list Emila.
Przeczytałam pierwsze zdanie: „Jeśli Serafina kiedyś to znajdzie, niech zdecyduje, czy chce zachować imperium, czy zakończyć je własnymi rękami”.
Zrozumiałam wtedy, że nikt nie przekazał mi korony. Przekazano mi ciężar.
— Dorian wiedział o fundacji? — zapytałam.
Tomasz pokręcił głową.
— Wiedział, że istnieje, ale uważał ją za stratę pieniędzy. Chciał ją zamknąć po rozwodzie.
Telefon zawibrował ponownie. Tym razem dzwonił dyrektor banku.
— Pani Castellane, pański mąż właśnie podpisał przed wszystkimi członkami rady rezygnację z funduszu — powiedział. — Twierdzi, że dokumenty są sfałszowane i że odpowiada za to pani. Rada żąda, żeby przyjechała pani rano.
— A Vivian?
— Opuściła salę. Zabrała ze sobą teczkę z umową sprzedaży portu.
Marcel spojrzał na mnie.
— Jeśli ma oryginał, może zniszczyć dowód.
Helena podeszła do stołu i położyła na nim list Emila.
— Niech ucieka. Oryginał nie jest w jej teczce.
— Gdzie jest? — zapytałam.
Starsza kobieta popatrzyła na srebrny klips w kształcie jaskółki, który przypięłam do sukni przed wyjściem z apartamentu.
— Twój teść nie ufał sejfom. Ufał rzeczom, które ludzie noszą przy sobie.
Odpięłam klips. Z tyłu, pod zawiasem, znajdowała się maleńka płytka z wygrawerowanym numerem.
Marcel pobladł.
— To numer księgi notarialnej.
Rano pojechałam do banku sama. Nie chciałam, żeby ktokolwiek wszedł za mnie do sali rady. Przed drzwiami czekał Dorian. Miał rozpięty kołnierzyk, pękniętą wargę i twarz człowieka, który całą noc próbował utrzymać w dłoniach rozsypujące się szkło.
— Vivian zabrała pieniądze — powiedział.
— Nie. Zabierała tylko to, co jej obiecałeś.
— Ona mnie zdradziła.
— Ty nauczyłeś ją, że lojalność ma cenę.
Zacisnął szczękę.
— Jeśli wejdziesz do tej sali, nie zostanie mi nic.
— Zostanie ci nazwisko.
— Ono już nic nie znaczy.
Po raz pierwszy zabrzmiał jak człowiek, nie jak król.
— Mogę ci oddać mieszkanie i część legalnych udziałów — powiedziałam. — Pod jednym warunkiem.
— Jakim?
— Publicznie podpiszesz przekazanie funduszu fundacji Emila i zrezygnujesz z działalności syndykatu. Bez pośredników. Bez podstawionych firm. Bez ludzi, których można zastraszyć.
Roześmiał się gorzko.
— Chcesz, żebym sam zniszczył wszystko?
— Nie. Chcę, żebyś pierwszy raz sam podpisał coś, co nie służy wyłącznie tobie.
Dorian spojrzał na klips przy mojej sukni.
— Cały czas to miałaś?
— Cały czas nosiłam coś, czego nie potrafiłeś zobaczyć.
Weszliśmy do sali. Przy stole czekali członkowie rady, bankier i notariusz. Na środku leżał rejestr Emila. Helena zajęła miejsce obok mnie, a Marcel położył przed notariuszem potwierdzenia przelewów Tomasza.
Dorian podpisał dokument.
Nie drżała mu ręka.
Drżała dopiero wtedy, gdy podsunęłam mu drugi arkusz — wykaz wszystkich pieniędzy wyprowadzonych przez jego prywatne spółki. Na końcu widniały nazwiska ludzi, których fundacja miała otrzymać pomoc.
— Tego nie podpiszę — powiedział.
— Nie musisz. Podpiszesz tylko potwierdzenie, że widziałeś listę.
Przeczytał pierwsze nazwisko.
Kierowca, który zginął po tym, jak odmówił przewiezienia broni. Jego córka miała wtedy dziewięć lat.
Dorian odsunął kartkę.
— Nie wiedziałem.
— Nie chciałeś wiedzieć.
Helena zamknęła rejestr.
— I dlatego nigdy nie byłeś właścicielem tego wszystkiego. Byłeś tylko człowiekiem, któremu pozwolono przez chwilę trzymać klucz.
Podpisał również drugi dokument.
Potem zdjął obrączkę i położył ją na stole, ale nie wyciągnął jej w moją stronę.
— To powinno należeć do ciebie — powiedział.
— Nie. Należało do małżeństwa, które zakończyłeś wczoraj.
Wzięłam klips z jaskółką i przypięłam go do teczki fundacji. Nie jako ozdobę. Jako znak, że dokumenty będą odtąd jeździły tam, gdzie potrzebowali ich ludzie, a nie tam, gdzie błyszczały żyrandole.
Wieczorem Tomasz przywiózł pierwszą listę rodzin, którym można było wypłacić pomoc. Podpisałam każdą stronę własnym nazwiskiem.
Na ostatniej kartce widniał adres córki zmarłego kierowcy.
Obok niego dopisałam jedno zdanie dla księgowej:
— Niech jej nie mówią, od kogo przyszły pieniądze. Niech po prostu przyjdą na czas.
Przegapiłeś początek?




