CZĘŚĆ 4 — Teściowa zażądała, żebym rzuciła pracę i zamieszkała u niej, lecz po moim pytaniu o lekarza jej uśmiech zniknął

CZĘŚĆ 4

Dzwoniący numer zniknął z ekranu, zanim zdążyłam odpowiedzieć. W pokoju zostało tylko miarowe buczenie lodówki i ciężki oddech Lidii.

— Oddzwoń — powiedziała doktor Malinowska.

Zrobiłam to na głośniku.

— Pani Irino? — odezwała się kobieta z banku. — Muszę potwierdzić, czy wyrażała pani zgodę na przystąpienie do umowy kredytowej zabezpieczonej mieszkaniem przy ulicy Brzozowej.

— Nie wyrażałam.

— Czy podpisywała pani wczoraj dokumenty u notariusza?

— Nie.

— W takim razie proszę natychmiast przyjechać z dowodem osobistym. Wniosek został wstrzymany, ale ktoś posłużył się kopią pani dokumentu.

Andrzej poderwał się z krzesła.

— To niemożliwe.

— Właśnie dlatego bank chce wyjaśnienia — odpowiedziałam.

— Irina, odłóż telefon.

— Nie.

Jedno krótkie słowo zabrzmiało w pokoju mocniej niż jego krzyk.

Andrzej spojrzał na matkę.

— Mamo, nie rozumiesz, co robisz. Jeśli bank wycofa się z ugody, stracimy wszystko.

— Nie „stracimy” — powiedziała Lidia. — Ty stracisz pieniądze, których nie miałeś prawa brać.

Zobaczyłam, jak zaciska dłonie na lasce. Nie była bezradna. Była przerażona, ale po raz pierwszy od dawna nie udawała, że niczego nie widzi.

— Chcę znać całą prawdę — powiedziałam.

Andrzej odwrócił się do mnie.

— Mam długi. Zadowolona?

— Jak duże?

— Wystarczająco duże, żeby bank zajął mieszkanie.

— I dlatego twoja matka miała mnie wprowadzić tutaj?

— To nie był mój pomysł.

Lidia uderzyła laską w podłogę. Drewniana końcówka stuknęła o parkiet.

— Nie kłam. To ty powiedziałeś, że jeśli Irina będzie się mną opiekować, bank uzna, że lokal jest potrzebny rodzinie i da nam czas.

— Bo tak było!

— Nie było. Powiedział to człowiek, który skupuje długi. Ten sam, któremu oddałeś moje podpisane formularze.

Doktor Malinowska podniosła głowę.

— Pani Lidio, musi pani dziś pojechać na badania. Pani ciśnienie jest niebezpieczne.

— Pojadę. Ale nie z nim.

Andrzej zrobił krok w jej stronę.

— Mamo, bez mojego samochodu nie dostaniesz się do szpitala.

— Irina mnie zawiezie.

Patrzyłam na kobietę, która jeszcze poprzedniego wieczoru próbowała zmusić mnie do rezygnacji z pracy. Wciąż była manipulująca, uparta i krzywdząca. Ale teraz widziałam też starszą osobę, która zrozumiała, że własny syn przez pół roku opróżniał jej konto i zastawił mieszkanie.

— Zawiozę panią — powiedziałam. — Pod jednym warunkiem.

— Jakim?

— Nigdy więcej nie będziemy podejmować decyzji pod krzykiem i bez lekarza.

Lidia spuściła wzrok.

— Zgoda.

Andrzej zaśmiał się krótko, nerwowo.

— Naprawdę myślisz, że możesz mnie wyrzucić z tego mieszkania?

— Nie ja — odpowiedziała Lidia. — Ja po prostu odwołam twoje pełnomocnictwo.

Wyjęła z szuflady telefon i wybrała numer notariusza. Rozmowa trwała niecałe trzy minuty. Okazało się, że tydzień wcześniej umówiła się na sporządzenie pełnomocnictwa dla Andrzeja, ale po wizycie w szpitalu odwołała spotkanie. To oznaczało, że dokument użyty w banku nie mógł pochodzić od notariusza.

— Ktoś sfałszował mój podpis — powiedziała.

Andrzej pobladł.

— To nie ja.

— Nie powiedziałam, że ty — odparła Lidia.

Właśnie wtedy rozległ się dzwonek do drzwi. Stał za nimi mężczyzna w granatowym garniturze. Przedstawił się jako Marek Wrona, właściciel firmy windykacyjnej. W ręku trzymał teczkę z kopią umowy i dwa formularze.

— Pan Andrzej prosił, żebym odebrał podpisy i ustalił termin przekazania mieszkania — powiedział.

Andrzej odsunął się od niego.

— Nie teraz.

Marek spojrzał na mnie.

— Pani jest współdłużnikiem.

— Nie jestem. I właśnie potwierdził pan, że posługiwaliście się moimi danymi bez zgody.

Mężczyzna zamilkł, ale jego spojrzenie stało się twarde.

— Proszę uważać, komu pani ufa.

— Właśnie zaczęłam uważać.

Nie potrzebowałam awantury ani gróźb. Zrobiłam zdjęcia dokumentów, a bank zabezpieczył kopie do wyjaśnienia. Doktor Malinowska zapisała Lidię na badania, pani Zofia została z nią do czasu naszego powrotu, a Andrzej wyszedł z Markiem na korytarz.

Przez chwilę słyszałam ich przyciszone głosy.

Potem trzask windy.

Andrzej nie pojechał z nami do szpitala.

W izbie przyjęć Lidia dostała kroplówkę. Siedziałam obok, trzymając w dłoni jej notes w kwiaty. Każda strona zawierała datę, kwotę i krótką uwagę: „Andrzej powiedział, że odda jutro”.

— Dlaczego nie powiedziała mi pani wcześniej? — zapytałam.

— Bo wstydziłam się, że wychowałam człowieka, który mnie okrada.

— A dlaczego chciała pani, żebym rzuciła pracę?

Lidia długo milczała.

— Bałam się, że jeśli zostanę sama, on zmusi mnie do podpisu. Pomyślałam, że kiedy będziesz tutaj, nie odważy się tego zrobić.

— Mogła pani po prostu poprosić o pomoc.

— Wiem.

To było pierwsze proste słowo, jakie od niej usłyszałam.

Tego samego dnia bank anulował wniosek z moim nazwiskiem i zablokował dalsze operacje na koncie Lidii bez jej osobistej zgody. Nie zgłosiłam sprawy od razu na policję. Nie dlatego, że mu wybaczyłam. Chciałam najpierw, żeby Lidia odzyskała dokumenty, mieszkanie i własne decyzje.

Andrzej wrócił wieczorem sam. Nie miał już garnituru. Koszula była pomięta, a pod oczami pojawiły się ciemne cienie.

— Marek zerwał ze mną umowę — powiedział.

— To dobrze.

— Bank też. Straciłem firmę.

Lidia siedziała przy stole, obok kubka z niedopitą herbatą.

— Firmę straciłeś wcześniej. Dzisiaj straciłeś tylko możliwość ukrywania tego przede mną.

Andrzej uklęknął przy jej krześle.

— Mamo, ja chciałem to naprawić.

— Naprawa zaczyna się od zwrotu pieniędzy.

— Nie mam ich.

— Sprzedasz samochód.

— To nie wystarczy.

— Więc będziesz pracował i oddawał resztę co miesiąc.

— A jeśli odmówię?

Lidia spojrzała na mnie, a potem na teczkę z dokumentami.

— Wtedy podpisy i wypłaty trafią tam, gdzie powinny trafić.

Andrzej zacisnął usta. Czekałam na przeprosiny, ale nie przyszły. Niektóre słowa są zbyt drogie dla ludzi, którzy całe życie płacili cudzym kosztem.

Zamiast tego wyjął z kieszeni kluczyki od samochodu i położył je na stole.

— Jutro go sprzedam.

Lidia skinęła głową.

— Jutro pojedziesz też ze mną do banku.

— Tak.

— I podpiszesz oświadczenie, że nie masz prawa używać mojego mieszkania jako zabezpieczenia.

Andrzej spojrzał na mnie.

— A ty? Co z tobą?

— W poniedziałek idę do pracy.

— Po tym wszystkim nadal chcesz tam pracować?

— Właśnie po tym wszystkim.

Lidia dotknęła mojego rękawa.

— Nie musisz się mną zajmować codziennie.

— Wiem.

— Ale przyjdziesz jutro?

Pomyślałam o jej dłoni zaciskającej się na moim nadgarstku, o kocu podciągniętym pod brodę i o kopercie z moim imieniem. Nie zapomniałam o niczym.

— Przyjdę z pielęgniarką — odpowiedziałam. — Nie jako bezpłatna opiekunka. Jako osoba, która pomoże pani ustawić wszystko tak, żeby nikt już nie mógł decydować za panią.

Lidia odwróciła wzrok, ale tym razem nie po to, żeby wzbudzić we mnie poczucie winy.

Na stole leżał jej kwiatowy notes. Andrzej wziął długopis i na pustej stronie zapisał pierwszą kwotę, którą miał oddać.

Lidia przesunęła notes w jego stronę.

— Pisz wyraźnie — powiedziała. — Tym razem ja będę pamiętać.

Оцените статью