CZĘŚĆ 4
O siedemnastej siedziałam w pokoju do przesłuchań w kancelarii, choć pani Elżbieta nazywała go po prostu małym gabinetem. Na stole leżała moja niebieska teczka, a obok niej kubek z herbatą, której nie tknęłam.
Artur siedział naprzeciwko mnie.
Herman stał przy ścianie.
Lidia i Kamil czekali na korytarzu, ponieważ pani Elżbieta nie pozwoliła, by wszyscy naraz weszli do środka.
Drzwi otworzyły się i do gabinetu wszedł mężczyzna w granatowym płaszczu. Miał około pięćdziesięciu lat, przemoknięte rękawy i skórzaną teczkę pod pachą.
— Nazywam się Paweł Rudzki — powiedział. — Pracowałem w biurze rachunkowym, które obsługiwało spółkę pana Hermana.
Artur uniósł głowę.
— Co ty tu robisz?
Paweł położył teczkę na stole.
— Przyszedłem oddać to, co powinienem był oddać trzy miesiące temu.
Herman zrobił krok naprzód.
— Wyjdź stąd.
— Nie wyjdę.
To były proste słowa, ale poczułam, jak napięcie w pokoju zmienia kierunek. Do tej chwili wszyscy mówili o mnie, o moim domu i o moim podpisie. Paweł mówił tak, jakby od dawna czekał na moment, w którym ktoś wreszcie przestanie go zastraszać.
Wyjął kilka kartek.
— Pan Herman poprosił mnie o przygotowanie dokumentów dotyczących pożyczki. Miałem wpisać nieruchomość pani Mariny jako zabezpieczenie. Powiedział, że syn ma pełne prawo do domu.
— To kłamstwo — warknął Herman.
Paweł spojrzał na niego bez gniewu.
— Dlatego przynoszę kopie.
Pierwsza kartka była wydrukiem wiadomości wysłanej z adresu firmowego. Druga zawierała zestawienie przelewów. Pieniądze z firmy Hermana przez kilka miesięcy trafiały na konto Artura. Nie na remont. Na spłatę prywatnych długów i zakłady, o których Artur nigdy mi nie powiedział.
Poczułam mdłości.
— To dlatego prosiłeś o dostęp do mojego konta? — zapytałam.
Artur spuścił wzrok.
— Chciałem spłacić wszystko, zanim się dowiesz.
— A potem przejąć dom?
— Nie chciałem go przejąć.
Herman zaśmiał się krótko.
— Nie udawaj świętego. Sam przyniosłeś mi dokumenty.
Artur odwrócił się ku ojcu.
— Powiedziałeś, że chodzi o tymczasowe zabezpieczenie.
— Bo takie było.
— Mówiłeś, że Marina podpisze zgodę.
— Miała podpisać, kiedy urodzi dziecko. Byłaby zmęczona, zależna i rozsądniejsza.
Lidia weszła do gabinetu, słysząc ostatnie zdanie. Twarz miała bladą.
— Herman, co ty powiedziałeś?
— Nie wtrącaj się.
— To był jej dom.
— Była rodziną — odburknął. — Rodzina nie trzyma pieniędzy pod własnym nazwiskiem.
Kamil stanął za matką.
— Mówiłeś mi, że dostanę górne piętro.
Herman spojrzał na niego z irytacją.
— Dostałbyś, gdybyś nie zadawał pytań.
Kamil zdjął obrączkę i położył ją na parapecie.
— Żona jest w ciąży. Nie zamieszkamy w domu zdobytym cudzym kosztem.
To był pierwszy moment, kiedy plan Hermana zaczął pękać nie przez dokument, lecz przez ludzi, którzy przestali go słuchać.
Paweł wyciągnął ostatni arkusz.
— Jest jeszcze rzecz dotycząca podpisu pani Mariny. Pracownica banku rozpoznała, że podpis na wniosku nie został złożony przez nią. Zawiadomiła kierownika i zachowała kopię. Podpis został wykonany przez pana Artura.
Artur poderwał się.
— To niemożliwe.
Paweł podał mi kartkę.
Podpis wyglądał podobnie do mojego, ale litera „M” była zbyt szeroka, a końcowy zawijas zbyt krótki. Zobaczyłam też ślad grafitu pod atramentem, jakby ktoś najpierw odrysował wzór.
Spojrzałam na Artura.
— Ty to zrobiłeś.
— Bałem się ojca.
— A ja miałam ci zaufać.
Przez chwilę chciał podejść, lecz zatrzymał się przy krześle.
— Marina, nie chciałem cię skrzywdzić.
— Chciałeś, żebym nie wiedziała. To wystarczy.
Pani Elżbieta wróciła do gabinetu z przygotowanym pismem. Przeczytała je spokojnie, punkt po punkcie. Dom pozostawał wyłącznie mój. Żadna osoba z rodziny Artura nie miała prawa wejść do niego bez mojej zgody. Dokumenty dotyczące pożyczki zostaną przekazane odpowiednim instytucjom, a bank otrzyma informację o podrobionym podpisie.
Nie było krzyku.
Nie było widowiska.
Były tylko kartki, na których cudze plany rozpadały się pod ciężarem faktów.
Herman podpisał oświadczenie o wycofaniu wniosku. Długów to nie usunęło. Firma, którą próbował ratować moim domem, i tak była zadłużona, a Paweł potwierdził, że wierzyciele mieli już wszczęte postępowanie.
Herman chciał uratować nazwisko i majątek. Stracił jedno i drugie, bo próbował wciągnąć do swojego planu kobietę, którą uważał za zbyt słabą, by zaprotestować.
Artur został ze mną sam na korytarzu. Była dziewiętnasta trzydzieści. Z automatu do kawy dobiegało jednostajne buczenie, a na jego rękawie widniała kropla sosu z obiadu, którego nie zdążył zjeść.
— Chcę porozmawiać — powiedział.
— Możesz mówić.
— Ojciec mnie zastraszał. Miał dowody na moje długi. Groził, że powie ci wszystko.
— Więc wybrałeś kłamstwo.
— Myślałem, że jeśli zdobędę pieniądze, naprawię sytuację.
— Nie zdobywa się pieniędzy przez zabieranie cudzej własności.
— To nie miało być na zawsze.
— Dla mnie każda chwila, w której działałeś za moimi plecami, była prawdziwa.
Artur oparł dłoń o ścianę. Nie dotknął mnie. Po raz pierwszy od wielu tygodni nie próbował mówić za mnie ani wybierać za mnie słów.
— Co z nami? — zapytał.
Popatrzyłam na jego twarz. Kochałam człowieka, za którego go uważałam. Nie mogłam jednak dalej żyć z człowiekiem, który podpisał moje nazwisko, zanim odważył się powiedzieć prawdę.
— Jutro wrócę po swoje rzeczy z mieszkania na trzecim piętrze — powiedziałam. — Ty zostaniesz tam do czasu, aż ustalimy rozstanie. Do mojego domu nie wejdziesz.
— A dziecko?
— Będziesz jego ojcem, jeśli zaczniesz zachowywać się jak ojciec, a nie jak syn Hermana.
Zacisnął szczękę, lecz tym razem nie zaprzeczył.
Następnego ranka pojechałam z mamą do domu. Tata czekał w pokoju dziecka, trzymając w ręku małą drewnianą półkę. Nie pytał o szczegóły. Wiedział, że wszystko już rozstrzygnęłam.
Na komodzie nadal leżał pęk kluczy z mosiężnym kłosem.
Wzięłam go do dłoni i weszłam do pokoju, który tata pomalował własnymi rękami. Na ścianie wisiała kartka z planem ustawienia łóżeczka, przewijaka i fotela. Obok planu, przypięta małą szpilką, znajdowała się lista rzeczy, które mieliśmy kupić przed porodem.
Dopisałam na dole jedno zdanie: „Klucze zostają przy mnie”.
Mama przeczytała je i zapytała:
— Jesteś pewna?
Przesunęłam kciukiem po mosiężnym kłosie.
— Nie jestem pewna, co zrobi Artur. Ale jestem pewna, że już nie pozwolę, by ktoś urządzał moje życie, zanim zapuka.
W tej samej chwili z podwórza dobiegł głos Kamila. Stał przy furtce z kartonem swoich rzeczy i prosił tatę o pomoc przy wynoszeniu mebli z domu Hermana. Nie chciał już niczego, co obiecano mu za cenę mojego spokoju.
Tata otworzył bramę.
A ja położyłam klucze na parapecie pokoju dziecka, dokładnie pod kartką z planem łóżeczka.
Mosiężny kłos zadrżał jeszcze chwilę, jakby pamiętał cudzą rękę.
Potem ucichł.
Przegapiłeś początek?




