CZĘŚĆ 4
Leon odłożył telefon, ale nikt nie zapytał, kto dzwonił. Odpowiedź wisiała między nami jak dym, który wciąż unosił się w murach starego studia.
Moja siostra Marta mieszkała wtedy w Lublinie i pracowała w szpitalnej rejestracji. O pierwszej pięćdziesiąt siedem nie odbierała telefonu. O drugiej pięć minut później jej numer nagle zamilkł.
— Adrian — powiedziałem.
Nie zaprzeczył.
Nożyczki w jego dłoni błysnęły przy jarzeniówce.
— Jutro o ósmej podpiszesz oświadczenie, że wszystko zmyśliłeś. Powiesz, że Gabriel nigdy cię nie kochał, że wymyśliłeś romans dla pieniędzy i że księga jest fałszerstwem.
— A jeśli nie podpiszę?
— Wtedy Marta nie wróci do pracy.
Gabriel zrobił krok w jego stronę.
— Dotknij jej, a przysięgam, że zapłacisz za wszystko.
Adrian zaśmiał się krótko.
— Ty nadal myślisz, że możesz coś przysięgać. Nie masz już nawet własnego nazwiska. Należy do mnie razem z twoimi piosenkami.
Wtedy zrozumiałem, czego naprawdę chciał. Nie chodziło wyłącznie o pieniądze. Adrian chciał, żeby Gabriel pozostał jego dziełem: gwiazdą stworzoną z cudzych melodii, cudzych sekretów i cudzej winy. Chciał, żeby wszyscy uwierzyli, że każdy człowiek wokół Gabriela był tylko narzędziem.
A ja przez lata pozwalałem mu w to wierzyć.
Wyjąłem z kieszeni klucz i położyłem go obok księgi.
— W piwnicy jest jeszcze jedna szafka — powiedziałem. — Numer siedemnaście.
Adrian zesztywniał.
— Spaliłem wszystko.
— Prawie.
Gabriel spojrzał na mnie z niedowierzaniem.
— Ty ją otworzyłeś?
— Nie. Bałem się, że jeśli zobaczę prawdę, nie będę już potrafił cię kochać.
To było najtrudniejsze zdanie, jakie wypowiedziałem tej nocy. Nie dlatego, że było przesadzone. Dlatego, że nadal było prawdziwe.
Zeszliśmy do piwnicy. Schody skrzypiały pod stopami, a z sufitu spadały drobinki sadzy. Szafka siedemnasta stała za przewróconym wzmacniaczem. Wsunąłem klucz w zamek.
Adrian rzucił się na mnie.
Gabriel złapał go za ramię, lecz menedżer odepchnął go na ścianę. Głowa Gabriela uderzyła o metalową rurę. Matka krzyknęła.
Leon podniósł laskę i uderzył nią w dłoń Adriana. Nożyczki spadły na posadzkę.
— Wystarczy! — zawołał starzec. — Nie spalisz drugiego życia.
Otworzyłem szafkę.
W środku nie było pieniędzy ani kolejnych dokumentów. Leżała tam kaseta magnetofonowa, kilka zdjęć i koperta zaadresowana moim pełnym imieniem. Na kopercie widniała data sprzed pożaru.
— Dlaczego tego nie pokazałeś? — spytał Gabriel.
— Bo dostałem ją dopiero dziś rano.
Włożyliśmy kasetę do starego odtwarzacza, który Leon znalazł na półce. Taśma zaskrzeczała. Nie był to zapis rozmowy Adriana. Usłyszeliśmy głos mojego ojca, zmarłego trzy lata wcześniej.
— Kacprze, jeśli tego słuchasz, pamiętaj jedno. Gabriel nie uciekł od ciebie z własnej woli. Przyszedł do mnie po pomoc. Poprosił, żebym zabrał cię z miasta, zanim Adrian zrobi ci krzywdę. Odmówiłem, bo bałem się skandalu. To ja przekazałem Adrianowi twój adres.
Taśma zatrzymała się.
Nikt się nie poruszył.
Mój ojciec nie był bohaterem, którego przez lata próbowałem wspominać. Był człowiekiem, który przestraszył się bardziej niż Gabriel. I przez ten strach pozwolił, żebyśmy wszyscy zapłacili.
Gabriel usiadł na schodach, trzymając dłoń przy rozciętej skroni.
— Chciałem cię odnaleźć — powiedział. — Co roku pisałem list. Adrian zabierał je z mojego biura.
— A ty mu pozwalałeś.
— Tak.
— Dlaczego?
Gabriel popatrzył na mnie długo.
— Bo po pożarze uwierzyłem, że twoja rodzina mnie nienawidzi. Potem dostałem dokument z twoim podpisem i myślałem, że sprzedałeś naszą historię. Nie wiedziałem, że Adrian podsunął ci umowę pod groźbą.
Zacisnąłem palce.
— A ty podpisałeś prawa do moich piosenek.
— Żeby je uratować przed nim.
— I zarabiałeś na nich przez dwanaście lat.
— Tak. To mój wstyd. Nie twoja krzywda przestała istnieć tylko dlatego, że miałem powód.
To zdanie dotarło do mnie mocniej niż przeprosiny. Gabriel nie próbował się wybielić. Po raz pierwszy nie prosił mnie, żebym zrozumiał jego strach, zanim sam uzna mój ból.
Na górze rozległ się dźwięk telefonu.
Tym razem był to telefon Adriana.
Na ekranie pojawiło się zdjęcie Marty. Siedziała w samochodzie, związana, ale żywa. Pod fotografią widniała wiadomość: „O ósmej podpis. Bez świadków”.
Adrian uśmiechnął się z triumfem.
— Widzisz? Nadal wygrywam.
Gabriel wyciągnął rękę.
— Daj mi telefon.
— Po co?
— Bo rozpoznaję ten numer.
Przejął aparat, spojrzał na ekran i nagle pobladł.
— To nie jest człowiek Adriana.
— Skąd wiesz?
— To numer mojej matki.
Wszyscy spojrzeli na starszą kobietę.
Oparła dłoń o poręcz. Twarz miała mokrą od łez.
— Ja ją zabrałam — powiedziała.
Gabriel cofnął się o krok.
— Mamo?
— Marta sama do mnie przyjechała. Powiedziała, że chce dowiedzieć się, dlaczego przez tyle lat ją chroniłam przed prawdą. Nie jest związana. Jest w moim domu.
Adrian rzucił się ku schodom, ale Leon podstawił mu laskę. Mężczyzna upadł na kolana. Nie dlatego, że ktoś go pokonał siłą. Upadł, bo nagle zrozumiał, że ostatnia groźba nie należała do niego.
Matka Gabriela podeszła do mnie.
— Twój ojciec prosił mnie kiedyś, żebym milczała. Myślałam, że chronię syna. Chroniłam tylko pozory. Jeśli chcesz, pojedź ze mną po Martę.
Pojechaliśmy o świcie. Gabriel został z Leonem i księgą, a Adrian musiał stawić czoła wszystkim ludziom, których przez lata okradał. Nie było wielkiej sceny z kamerami. Były podpisy, zeznania, zabezpieczone rachunki i dziesiątki artystów, którzy nagle odważyli się sprawdzić własne umowy.
Gabriel oddał mi wszystkie prawa do moich piosenek. Nie jako gest miłości. Jako dług.
— Nie chcę, żebyś wracał do mnie z poczucia winy — powiedziałem, gdy spotkaliśmy się tydzień później w pustej sali prób.
— Nie wracam.
— Więc po co przyszedłeś?
Podał mi czerwony sznurek, który przez lata nosił przy sobie pod zegarkiem.
— Żebyś sam zdecydował, co z nim zrobić.
Wziąłem go, ale nie zawiązałem ponownie na mankiecie. Włożyłem go do kieszeni razem z mosiężnym kluczem. Nie jako obietnicę powrotu. Jako dowód, że tamta noc miała świadków, nawet jeśli przez lata wszyscy milczeli.
Przy wyjściu z sali Gabriel zatrzymał się przy pianinie.
— Kacper?
— Słucham.
— Czy kiedykolwiek napiszesz o nas piosenkę?
Pomyślałem o płonącym studiu, o głosie ojca na starej taśmie i o Marcie, która tego ranka sama otworzyła samochodowe drzwi.
— Nie o nas — odpowiedziałem. — O tym, co przetrwało po wszystkich kłamstwach.
Gabriel nacisnął jeden klawisz. Dźwięk był krótki, czysty i nie należał już do żadnego z nas.
A ja położyłem mosiężny klucz na pulpicie pianina i powiedziałem: „Tę melodię zaczynamy od prawdy”
Przegapiłeś początek?




