Santino Ferrara zniknął pod wodą na oczach dwustu gości, a ja zrozumiałam, że wszyscy obecni czekali właśnie na tę chwilę.
Była dziewiąta czterdzieści rano. Ogród przy posiadłości Ferrary lśnił od słońca, kieliszki brzęczały na białych tacach, a kwartet smyczkowy grał coś lekkiego przy kamiennej altanie. Santino siedział przy basenie w czarnym garniturze, z dłonią opartą na srebrnym kółku przy kole wózka.
Nagle tylne koło zsunęło się z mokrej płyty.
— Panie Ferrara! — krzyknęła jakaś kobieta.
Wózek przechylił się, obrócił i razem z nim Santino wpadł do głębokiej części basenu.
Nikt się nie poruszył.
Nie od razu to zrozumiałam. Stałam z dzbankiem kawy przy stole, a porcelanowa filiżanka drżała mi między palcami tak mocno, że kawa rozlała się na obrus. Patrzyłam na wodę, w której rozpływała się ciemna plama jego marynarki.
— Dlaczego nikt nie skacze? — zapytałam.
Mężczyzna obok mnie, starszy ochroniarz w lnianej kamizelce, ścisnął szczękę.
— Nie wtrącaj się, panno Taylor.
— On tonie!
— Powiedziałem: nie wtrącaj się.
Wtedy pobiegłam.
Słyszałam za plecami okrzyk, tłuczone szkło i ciężkie kroki, ale przez pierwsze cztery sekundy istniała tylko tafla wody. Wpadłam do basenu w granatowej sukience, a zimno odebrało mi oddech. Santino był dziesięć stóp pod powierzchnią, przy samym dnie. Wózek stał pionowo, jakby ktoś zaparkował go tam z niezwykłą starannością.
Dopłynęłam do niego i wsunęłam dłonie pod jego ramiona.
Nic.
Pociągnęłam jeszcze raz. Wtedy zobaczyłam, że ogon marynarki zaklinował się między ramą siedzenia a tylną osią i owinął wokół metalowego pręta. Im mocniej go podnosiłam, tym ciaśniej mokra wełna zaciskała się na mechanizmie.
Santino miał otwarte oczy.
Nie szarpał się. Nie próbował mnie chwycić. Patrzył spokojnie na moje ręce, jakby czekał, aż skończę trudne zadanie.
Mnie paliły płuca. Palce zdrętwiały. Wiedziałam, że zostało mi najwyżej kilkadziesiąt sekund.
— Proszę się nie ruszać — powiedziałam pod wodą, choć nie mogłam wiedzieć, czy mnie słyszy.
Rozpięłam pierwszy guzik. Drugi stawił opór. Materiał przywarł do jego szyi, a moje dłonie zaczęły drżeć tak mocno, że dwa razy minęłam dziurkę.
Trzeci puścił nagle.
Zsunęłam marynarkę z jednego ramienia, potem z drugiego. Wełna opadła na dno, a Santino gwałtownie uniósł się wraz ze mną. Odepchnęłam się od płytek i objęłam go pod brodą.
Dopłynęłam do schodów.
Dopiero wtedy inni sobie o nim przypomnieli. Kilku mężczyzn wbiegło do wody, ale nie po to, by ratować. Przejęli go ode mnie, wyciągnęli na kamienne płyty i ustawili wokół niego jak mur.
— Odsuńcie się! — zawołałam. — On nie oddycha!
— Lekarz już idzie — odpowiedział ktoś.
— To niech przestanie iść!
Santino zakaszlał. Woda wypłynęła mu z ust. Tłum wydał z siebie jeden wspólny, cichy oddech.
Na tarasie nie było oklasków. Muzyka ucichła. Nawet ptaki jakby odsunęły się od tego miejsca.
Usiadłam na mokrym kamieniu, a z włosów spływała mi woda na kołnierzyk. Wtedy zauważyłam, że wszyscy patrzą nie na Santina, lecz na wysokiego mężczyznę stojącego przy schodach.
Na Matteo Ferrarę.
Jego palce zaciskały się na pustej filiżance.
A kiedy Santino otworzył oczy i powiedział ochryple: „Kto kazał im czekać?”, Matteo odwrócił głowę w stronę domu, jakby ktoś właśnie miał przynieść odpowiedź…
CZĘŚĆ 2
Matteo nie odpowiedział. Wszedł do domu tak szybko, że jeden z kelnerów musiał uskoczyć mu z drogi. W jego dłoni pękła porcelanowa filiżanka, a cienka strużka krwi spłynęła po nadgarstku.
Była dziesiąta pięć. Lekarz uklęknął przy Santinie, lecz ten odepchnął jego rękę.
— Najpierw odpowiecie mi na pytanie — powiedział.
Głos miał cichy, prawie bezbarwny. Od jedenastu lat człowiek o tym głosie kierował rodziną Ferrarów, portami i połową interesów Rhode Island. Po wypadku, o którym nikt nie mówił, nie podniósł się już z wózka. Mimo to wszyscy bali się go bardziej niż ludzi, którzy potrafili chodzić.
— Nikt nie wiedział, co robić — odezwał się ochroniarz.
— Wszyscy wiedzieli — odparł Santino. — Ktoś im powiedział.
Poczułam, jak mokra sukienka przykleja się do pleców. W kieszeni miałam mały mosiężny kluczyk z wygrawerowaną cyfrą siedem. Należał do mojego ojca. Luca Taylor zniknął osiem lat wcześniej, po tym, jak prowadził księgi Ferrarów. Przez całe dzieciństwo słyszałam, że uciekł z pieniędzmi.
Nie uwierzyłam w to ani razu.
Dziewięć dni wcześniej przyjęłam posadę sekretarki Santina, używając nazwiska matki. Wiedziałam, że w jego gabinecie znajduje się kaseta depozytowa numer siedem. Wiedziałam też, że ojciec przed zniknięciem zostawił mi kluczyk i jedno zdanie: „Nie szukaj winnego tam, gdzie wszyscy patrzą”.
Teraz Santino patrzył właśnie na mnie.
— Panno Taylor — powiedział. — Proszę wejść ze mną do biblioteki.
Matteo wrócił z ręcznikiem.
— Ona jest przemoczona. Niech się przebierze.
— Nie pytałem cię o zdanie — odparł Santino.
W bibliotece pachniało woskiem, mokrym kamieniem i tytoniem. Zegar nad kominkiem wskazywał dziesiątą siedemnaście, choć jego wskazówki od dawna się spóźniały. Santino zatrzymał wózek przy biurku.
— Kiedy zobaczyłaś, że nikt nie pomaga, czego się bałaś? — zapytał.
— Że umrzesz.
— To nie była cała prawda.
Serce uderzyło mi mocniej.
— Nie znam pana.
— Znasz moje nazwisko. To wystarczyło, żebyś przyjęła pracę.
Podszedł do szuflady i wyjął cienką kartkę. Nie podał mi jej od razu.
— Wczoraj wieczorem Matteo przeszedł przez ogród i rozmawiał z każdym kapitanem. Powiedział, że jeśli spadnę do wody, nikt nie ma mnie dotykać.
— Dlaczego mieliby go słuchać?
— Bo wierzyli, że rano nie będę już żył.
Wzięłam kartkę. Była to lista gości, a przy każdym nazwisku widniał krótki znak wykonany ołówkiem.
— To jeszcze nie dowód.
— Nie. Ale coś mam.
Z korytarza dobiegł trzask drzwi. Matteo wszedł do biblioteki bez pukania.
— Santino, musimy odwołać spotkanie.
— Spotkanie się odbędzie.
— Nie możesz nawet sam wstać.
W pokoju zrobiło się zimno.
Santino obrócił głowę.
— A ty możesz? Po tym, co zrobiłeś przy basenie?
Matteo spojrzał na mnie. W jego oczach nie było już gniewu, lecz kalkulacja.
— Ta dziewczyna nie powinna tu być.
Mosiężny kluczyk w mojej kieszeni wbił mi się w udo.
— Masz rację — powiedział Santino. — Nie powinna. Dlatego sprawdzimy, kto ją tu przysłał.
Wieczorem, o dwudziestej drugiej, zeszłam do piwnicy. Znalazłam tam metalowe drzwi z małą tabliczką: „Archiwum 7”. Wsunęłam kluczyk do zamka. Zanim przekręciłam go do końca, za plecami zapaliło się światło.
— Twój ojciec też myślał, że zdąży otworzyć te drzwi — powiedział Matteo…
CZĘŚĆ 3
Matteo stał na schodach z ręką opartą na poręczy. Na jego białej koszuli nie było już śladu krwi, ale pod paznokciem zostało coś ciemnego, jak sadza.
Była dwudziesta druga dwadzieścia trzy. Piwnica pachniała wilgotnym drewnem, a rura nad moją głową stukała w równych odstępach.
— Co stało się z moim ojcem? — zapytałam.
— Zadajesz pytanie, na które nie jesteś gotowa usłyszeć odpowiedzi.
— Mój ojciec nie uciekł.
Matteo zszedł o jeden stopień.
— Luca Taylor ukradł pieniądze.
— To kłamstwo.
— W tym domu prawda nie ma znaczenia. Liczy się to, kto może ją podpisać.
Za jego plecami odezwał się Santino.
— A ty podpisałeś zbyt wiele.
Stał na szczycie schodów z kobietą po siedemdziesiątce. Rozpoznałam ją jako Rosę, gospodynię, która od rana poruszała się po domu z twarzą pozbawioną wyrazu.
Matteo pobladł.
— Nie powinieneś tu przyjeżdżać.
— Ty też nie powinieneś był przychodzić do basenu.
Rosa zeszła niżej i podała mi złożoną kartkę. Papier był poplamiony olejem, a na dole widniał podpis Matteo.
— Znalazłam ją w kieszeni płaszcza kierownika ochrony — powiedziała. — Wczoraj wieczorem Matteo kazał mu przekazać wszystkim gościom, że jeśli Santino wpadnie do wody, mają stać z boku.
— To nie jest mój podpis — syknął Matteo.
Rosa spojrzała mu prosto w twarz.
— Byłam przy twoim biurku, kiedy go składałeś.
Santino wskazał kartkę.
— To jeszcze nie wyjaśnia, dlaczego chciałeś mnie zabić.
Matteo roześmiał się krótko, lecz śmiech pękł mu w gardle.
— Zabić? Chciałem zakończyć przedstawienie. Wszyscy wiedzą, że nie możesz prowadzić rodziny. Nie możesz wejść na statek, uciec przed pożarem ani nawet wydostać się z basenu. Od jedenastu lat udajesz, że wózek nie zmienił niczego.
— Zmienił ciebie — odpowiedział Santino.
Matteo zacisnął pięści.
— Luca też to wiedział. Znalazł księgi. Wiedział, że przekierowywałem pieniądze przez spółki w Providence. Chciał iść do ciebie.
— I co zrobiłeś? — zapytałam.
Matteo spojrzał na mnie.
— Zabrałem mu dokumenty. Samochód zepchnąłem z drogi. Miał przeżyć.
Rosa zakryła usta dłonią. Santino zamknął oczy, jakby właśnie usłyszał coś, czego bał się przez osiem lat.
— Luca przeżył — powiedział.
Matteo cofnął się.
Santino skinął na Rosę. Kobieta wyjęła z fartucha mały notes w skórzanej oprawie. Na pierwszej stronie widniało pismo mojego ojca.
— Znalazł go marynarz na wybrzeżu — wyjaśnił Santino. — Luca dotarł do niego ranny. Zmarł następnego dnia, ale wcześniej zostawił zapis wszystkich przelewów i nazwiska ludzi, którzy mu pomagali.
Wzięłam notes. Litery rozmazały mi się przed oczami.
— Miałeś to przez osiem lat?
— Ukryłem cię, bo Matteo szukał także ciebie. Wiedziałem, że jeśli ujawnię notes, zacznie polowanie.
— A mimo to zatrudniłeś mnie.
— Bo sama przyszłaś pod moje nazwisko. I chciałem, żebyś poznała całą prawdę, nie tylko tę, którą mogłem ci opowiedzieć.
Matteo rzucił się w stronę schodów, lecz Santino nacisnął przycisk przy podłokietniku. Zatrzasnęła się stalowa krata. Nie było w tym gwałtownego ruchu, tylko suchy metaliczny szczęk.
— Wypuść mnie! — krzyknął Matteo.
Wtedy telefon Santina zadzwonił. Odebrał, słuchał przez kilka sekund, a jego twarz zmieniła się całkowicie.
— Co się stało? — zapytałam.
Odłożył słuchawkę i spojrzał na mnie.
— To był człowiek z portu. Ktoś właśnie podpalił magazyn numer trzy. A w środku są księgi, których kopię mój ojciec zostawił dla ciebie…
Emilia odkryła, co naprawdę ukrywał Santino…
Myślałam, że znalazłam już odpowiedź na śmierć ojca. Prawdziwa cena tej prawdy dopiero miała zostać zapłacona.
„To nie jest już mój zamek”.
A ja zrozumiałam, komu naprawdę go oddał.
👇 Finał tej historii jest już otwarty




