CZĘŚĆ 4
Magazyn numer trzy płonął już o dwudziestej drugiej czterdzieści.
Kiedy wybiegliśmy z domu, niebo nad portem miało kolor miedzianej blachy. Dym przesuwał się nisko między ciężarówkami, a z oddali dochodziły syreny statków.
Santino jechał obok mnie w czarnym samochodzie. Na tylnym siedzeniu leżał notes mojego ojca, owinięty w płótno kuchenne, oraz kartka z podpisem Matteo.
Rosa została w posiadłości z dwoma ochroniarzami, którzy po wydarzeniach przy basenie przestali udawać, że nie widzą problemu.
Matteo siedział w piwnicy za stalową kratą.
Nie uciekł.
Nie dlatego, że nagle zabrakło mu odwagi. Santino zabrał mu wszystkie klucze i kazał strażnikom pilnować wejścia, ale Matteo nadal miał ludzi w porcie. Pożar nie był jego ostatnią próbą. Był pierwszą z tych, których nie zdążyliśmy przewidzieć.
— Jeśli w magazynie są oryginały, spłoną w kilka minut — powiedziałam.
— Nie ma tam oryginałów.
Spojrzałam na niego.
— Przed chwilą powiedziałeś, że są.
— Powiedziałem, że ktoś tak myśli.
Zatrzymał samochód przed bramą portu. Wysiadł, a koła wózka uderzyły o nierówny bruk. Przez chwilę patrzyłam na jego dłonie. Jedna z nich drżała lekko, gdy zaciskał palce na obręczy.
— Co naprawdę jest w magazynie? — zapytałam.
— Pusta skrzynia. I człowiek, który od trzech lat udaje mojego księgowego.
Wtedy zrozumiałam.
Pożar nie miał zniszczyć dowodów. Miał zmusić tego człowieka do wyjścia.
Przy wejściu do magazynu znaleźliśmy głównego księgowego, Ernesta Vale’a. Stał pod ścianą w kamizelce odblaskowej, choć nie pracował przy rozładunku. Jego twarz była mokra od potu, a w dłoni trzymał metalową kasetę.
— Nie podchodźcie — powiedział.
Santino zatrzymał się kilka metrów od niego.
— Ernest, odłóż kasetę.
— Matteo obiecał, że dostanę pieniądze.
— Matteo nie ma już nic do obiecania.
Ernest spojrzał na mnie.
— To córka Taylora?
— Tak.
— Twój ojciec próbował ostrzec Santina. Nie zdążył. Ale przed wypadkiem przekazał mi drugą część ksiąg.
— Dlaczego mu pomogłeś? — zapytałam.
Ernest spuścił wzrok.
— Bo byłem tchórzem. Pieniądze przyjąłem, lecz nigdy nie podpisałem ostatniego przelewu. Matteo potrzebował mojego nazwiska, żeby ukryć kradzież. Nie wiedział, że zachowałem kopię.
Santino wyciągnął rękę.
— Kasetę.
Ernest podał ją mnie.
W środku znajdowały się trzy cienkie księgi, lista przelewów i fotografia mojego ojca stojącego przed latarnią morską. Na odwrocie napisał: „Emilio, jeśli to czytasz, nie pozwól, żeby twoja żałoba wybrała za ciebie stronę”.
Przez moment nie mogłam oddychać.
Ojciec zawsze mówił do mnie „Emilio”, kiedy chciał, żebym słuchała uważnie. To nie był przypadkowy zapis. Zostawił te słowa dla mnie.
Za naszymi plecami rozległ się trzask. Matteo przyjechał drugim samochodem.
Nie wiem, jak wydostał się z piwnicy. Później dowiedziałam się, że przekupił jednego z młodszych ochroniarzy, obiecując mu pieniądze, których już nie posiadał.
Wysiadł z auta z pistoletem przyciśniętym do boku.
— Odłóżcie księgi — powiedział.
Santino obrócił wózek w jego stronę.
— Zrobiłeś to dla pieniędzy?
— Zrobiłem to dla miejsca, które mi się należało.
— Nie należało ci się nic.
Matteo uniósł broń.
— Tobie też nie. Ojciec zostawił ci rodzinę, bo byłeś jego ulubieńcem. Po wypadku wszyscy czekali, aż umrzesz, a ty kazałeś im udawać, że nadal jesteś królem.
Santino przez chwilę milczał. Potem wyjął z kieszeni kartkę z podpisem Matteo i podał ją Ernestowi.
— Przeczytaj na głos.
Ernest rozłożył papier.
— „Jeśli Ferrara wpadnie do wody, nikt nie podejmuje ratunku. Osoba, która złamie polecenie, zostanie uznana za zdrajcę.” Podpis: Matteo Ferrara.
Matteo drgnął.
— To niczego nie dowodzi.
— Dowodzi — powiedziała Rosa.
Stała za nami, a obok niej szedł młody ochroniarz, który wcześniej pilnował bramy. Trzymał w ręku pęk kluczy.
— To ja wypuściłem Matteo — powiedział. — I to ja widziałem, jak podpalał beczkę z paliwem. Nie zrobię już za niego ani jednego kroku.
Matteo spojrzał na niego z niedowierzaniem.
— Wiesz, co cię spotka?
— Wiem, co spotkało Lucę Taylora.
To wystarczyło. Matteo cofnął rękę, a lufa skierowała się w stronę Santina.
Pobiegłam.
Nie myślałam. Chwyciłam metalową skrzynkę i uderzyłam nią w jego nadgarstek. Broń upadła na bruk, a Matteo rzucił się na mnie. Santino zahamował tuż przy jego kolanach. Wózek zablokował mu drogę.
Przez kilka sekund staliśmy tak blisko, że widziałam żyłkę pulsującą na jego skroni.
— Ty — wyszeptał Matteo. — To przez ciebie wszystko się rozpadło.
— Nie — odpowiedziałam. — Przez to, że uznałeś, iż nikt nie odważy się ruszyć.
W oddali pojawiły się światła straży pożarnej. Tym razem ludzie nie stali bez ruchu. Robotnicy odsunęli ciężarówki, Ernest wskazał drogę, a młody ochroniarz podał swoje nazwisko osobom, które przyjechały po dokumenty.
Santino nie pozwolił, by Matteo zabrano z portu w ciszy. Kazał mu stanąć przed wszystkimi pracownikami i powiedzieć, co zrobił. Matteo próbował milczeć, potem groził, potem oskarżał Santina o ukrywanie ksiąg. Każde zdanie pogarszało jego sytuację.
Najważniejsze było jednak coś innego.
Santino przekazał księgi nie swoim prawnikom, lecz mnie.
— To twoja decyzja — powiedział. — Możesz ujawnić wszystko. Także moje nazwisko.
— Co masz na sumieniu?
Odwrócił wzrok w stronę płonącego magazynu.
— Po wypadku wiedziałem, że Matteo kradnie. Zatrzymałem go dopiero wtedy, gdy zaczął zagrażać tobie. Za długo chroniłem rodzinę kosztem ludzi, którzy nie mieli wyboru.
Ta odpowiedź bolała bardziej niż kłamstwo.
— Mój ojciec zginął, bo próbował powiedzieć ci prawdę.
— Wiem.
— A ty przez osiem lat trzymałeś jego słowa zamknięte.
— Bo bałem się, że jeśli ci je oddam, Matteo cię znajdzie. To nie było usprawiedliwienie. Tylko powód.
Rano wróciliśmy do posiadłości. Na kamieniach przy basenie wciąż leżała mokra marynarka Santina. Rosa znalazła ją tam, gdzie spadła, i zaniosła do pralni. Z kieszeni wyjąłem mały przedmiot: mosiężny klucz z cyfrą siedem.
Santino spojrzał na niego.
— Nie musisz już otwierać tego archiwum.
— Otworzę.
— Po co?
— Żeby zobaczyć, co jeszcze próbowałeś przede mną ocalić.
Po południu zebraliśmy ludzi pracujących dla Ferrarów w sali przy basenie. Santino powiedział im, że wszystkie przelewy zostaną ujawnione, długi wobec pracowników spłacone, a firma zostanie podzielona na niezależne spółki. Nie prosił o zaufanie. Powiedział tylko, że nie ma prawa go żądać.
Matteo stracił rodzinę, pieniądze i wpływy. Najbardziej jednak stracił to, dla czego kazał dwustu osobom patrzeć na tonącego człowieka: przekonanie, że każdy wykona jego rozkaz.
Ernest złożył zeznania. Młody ochroniarz oddał klucze i odszedł z portu, ale wcześniej podpisał dokument opisujący wszystko, co widział. Rosa została przy Santinie, choć przestała podawać mu herbatę bez pytania, czy jej chce.
A ja otworzyłam archiwum numer siedem.
W środku nie było pieniędzy ani broni. Były rachunki, listy i paczka przewiązana grubym sznurkiem. Na wierzchu leżała koperta z moim imieniem.
Santino czekał na korytarzu.
— Chcesz, żebym został?
— Nie.
Skinął głową i odjechał.
Przeczytałam list sama. Ojciec napisał, że Santino próbował go ocalić, ale zrobił to zbyt późno. Napisał też, że człowiek może kochać rodzinę i jednocześnie pozwolić, by wyrządzała krzywdę innym. Jedno nie unieważnia drugiego.
Kiedy wyszłam z archiwum, Santino czekał przy basenie. Miał na sobie koszulę bez marynarki. Na kamiennych płytach leżało nowe koło do jego wózka, jeszcze z metką.
— Nie kupiłem go dla ciebie — powiedział.
— Wiem.
— Mechanik zamontuje je jutro. Chcę sam zjechać na pomost.
— A jeśli znowu spadniesz?
Spojrzał na taflę wody, potem na mnie.
— Wtedy będę wiedział, kto ruszy się pierwszy.
Podałam mu mosiężny klucz. Nie wziął go.
— Zatrzymaj go — powiedział. — To nie jest już mój zamek.
Na brzegu basenu, dokładnie w miejscu, gdzie wyciągnęłam go z wody, położyłam klucz na mokrym kamieniu. Słońce odbiło się od cyfr wygrawerowanych w metalu, a Santino zaczął powoli kierować wózek ku pomostowi.
Tym razem nikt nie patrzył na jego nogi.
Wszyscy patrzyli, kto odważy się iść obok niego.
Przegapiłeś początek?




