CZĘŚĆ 4
Rozprostowałam kartkę. Pod pieczęcią laboratorium widniał wynik: Daniel Nowak nie był biologicznym ojcem moich córek.
Przez chwilę słyszałam tylko nierówny oddech jednej z dziewczynek. Alicja odsunęła się od stołu, a Daniel chwycił oparcie krzesła.
— Od kiedy o tym wiesz? — zapytał.
— Lekarz powiedział mi tydzień temu. Badanie zlecono przy komplikacjach, kiedy potrzebna była zgodność rodzinna do transfuzji.
— I ukryłaś to przede mną?
— Przez cztery miesiące nie zapytałeś nawet, czy dziewczynki oddychają.
Marek położył obok wyniku potwierdzenie odbioru ze szpitala. Widniał na nim podpis Daniela. Znał prawdę, zanim wrócił z rejsu, i próbował pozbyć się koperty.
Zofia spojrzała na niego. Daniel nie zaprzeczył. Jego milczenie przywołało wspomnienie, od którego przez rok uciekałam.
Po naszej kłótni wyjechał na trzy dni, a ja zostałam u babci. Poznałam wtedy Pawła, ratownika medycznego, który pomógł jej wnieść zakupy. Spędziliśmy razem jedną noc. Nie obiecywaliśmy sobie przyszłości. Gdy Daniel wrócił skruszony, chciałam ratować małżeństwo. Kiedy okazało się, że jestem w ciąży, wierzyłam, że dzieci są jego.
— Paweł? — wyszeptał Daniel.
— Znasz go? — spytała Alicja.
— Widziałem ich razem — odparł gorzko.
Popatrzyłam mu w oczy.
— Wiedziałeś już o wyniku, kiedy próbowałeś sprzedać mój dom?
— Chciałem mieć coś twojego. Cokolwiek.
— Chciałeś spłacić swoje długi.
Nie odpowiedział. Alicja zdjęła bransoletkę ze srebrną kotwicą i położyła ją na stole.
— Mówiłeś, że jutro wyjeżdżamy do Hiszpanii. Nie wspomniałeś o skradzionych pieniądzach, cudzym domu ani o dzieciach, na które nawet nie spojrzałeś.
Wzięła płaszcz i wyszła. Daniel chciał ruszyć za nią, lecz Marek zagrodził mu drogę. Z teczki wciąż wystawały dokumenty, których Daniel nie zdołał już odebrać ani zniszczyć.
Następnego ranka pojechałam z córkami do szpitala. Marek prowadził, bo po tej nocy nie ufałam własnym rękom za kierownicą. Paweł dyżurował na oddziale ratunkowym. Stał przy automacie z kawą i obracał w palcach plastikową łyżeczkę.
Kiedy zobaczył mnie i trzy foteliki, znieruchomiał.
— To prawda? — zapytał.
— Badanie potwierdziło, że jesteś ich ojcem.
Zamknął oczy.
— Nie wiedziałem, że jesteś w ciąży.
— Wiem. Nie proszę cię, żebyś od razu został częścią gotowej rodziny. Chcę, żebyś poznał swoje córki.
Podszedł do najmniejszej dziewczynki i spojrzał na mnie pytająco. Skinęłam głową. Wziął ją ostrożnie na ręce, a ona zacisnęła palce na jego kciuku.
— Ma twoje dłonie — szepnął.
— Wszystkie trzy mają.
Uśmiechnęłam się po raz pierwszy od powrotu Daniela.
Tego samego dnia Daniel stawił się w firmie. Czekały na niego wyciągi, faktury i właściciel, który złożył zawiadomienie. Daniel stracił stanowisko, oddał służbową kartę oraz klucze do samochodu. Rozpoczęło się postępowanie dotyczące pieniędzy i podrobionych podpisów.
Notariusz potwierdził moje prawo do domu, a zlecenie sprzedaży zostało unieważnione. Nie musiałam odzyskiwać czegoś, co nigdy nie przestało być moje.
Daniel zatrzymał mnie jeszcze przed szpitalem.
— Mogę zobaczyć dziewczynki?
— Możesz przyjść, jeśli lekarz i ja wyrazimy zgodę.
— Nie jestem ich ojcem.
— Biologicznie nie. Ale przez cztery miesiące mogłeś być przy nich. Wybrałeś rejs.
— Nie wiedziałem.
— Nie wiedziałeś, że są twoje. Wiedziałeś, że są moje.
Zapytał, co będzie z nami. Odpowiedziałam, że zostały nam już tylko sprawy do zamknięcia.
Później, po otrzymaniu dokumentów dotyczących kosztów utrzymania dziewczynek, Daniel podpisał porozumienie. Nie targował się. Wkrótce podjął nową pracę, z której wynagrodzenia miał spłacać dług wobec firmy. Alicja odesłała mu klucz do apartamentu. Kotwicę zostawiła u mnie.
Paweł nie wprowadził się do mojego domu i nie udawał, że jedna noc uczyniła nas rodziną. Przyjeżdżał do szpitala, uczył się karmić córki, zapisywał godziny podawania leków. Gdy jedna z dziewczynek miała trudności z oddychaniem, liczył jej oddechy spokojnie. Po raz pierwszy nie musiałam robić tego sama.
Kilka dni później przyniósł trzy zawieszki z imionami dziewczynek i małą literą P.
— Nie chcę zastępować gwiazdek, które im zrobiłaś — powiedział. — Chcę tylko dodać coś od siebie.
— Możesz dodać siebie. Nie musisz niczego wymazywać.
Srebrną kotwicę schowałam do szuflady z dokumentami. Przypominała mi, jak pewny siebie Daniel wrócił z morza, nie widząc, że jego kłamstwa już dawno zatonęły.
Tego wieczoru Paweł trzymał najmniejszą córkę, a ja przypięłam do jej kocyka nową zawieszkę. Zetknęła się z mosiężną gwiazdką i cicho zabrzęczała.
Dziewczynka otworzyła oczy.
— Słyszysz? — szepnął Paweł. — Twoja mama zrobiła ci pierwszą gwiazdę, a ja dopisałem resztę nieba.
Spojrzałam na trzy twarze moich córek. Paweł poprawił kocyk.
— Heleno, ona ściska mój palec.
— To go nie puszczaj.
„Nie puszczę” — odpowiedział, a mała gwiazdka zabrzęczała przy jego dłoni.




