CZĘŚĆ 4
—Przyjdzie z własną kopią umowy — powiedziała Adriana.
Javier stał przy stoliku, jakby ktoś nagle wyjął spod niego podłogę. Za jego plecami Teresa weszła do kawiarni. Musiała jechać za nim, bo w dłoni wciąż trzymała kluczyki z dużym, złotym brelokiem w kształcie ananasa.
—Nie masz prawa urządzać rodzinnego spotkania w miejscu publicznym — syknęła.
—To nie jest spotkanie rodzinne — odpowiedziałam. — To spotkanie ludzi, których próbowaliście zostawić z waszymi długami.
Rubén z banku rozłożył na stole wydruki. Adriana postawiła obok nich metalową teczkę, tę samą, w której przyniosła potwierdzenia odbioru.
—Najpierw zabezpieczamy to, co jeszcze istnieje — powiedziała. — Bank zablokował zmianę gwarancji. Wynajmujący urządzenia wstrzymał ich przeniesienie. Żadna faktura nie zostanie uznana za koszt firmy, dopóki nie wyjaśnimy płatności dla Usług TGM.
Teresa zbladła.
—To były uczciwe usługi.
Esteban otworzył księgę.
—W takim razie proszę powiedzieć, dlaczego w dniach rzekomych konsultacji odbierała pani samochód z salonu albo podpisywała rachunki za remont kuchni.
—Nie będziesz mnie obrażał w obecności obcych ludzi!
—Nie obrażam. Czytam — odparł Esteban.
Javier wyrwał mu stronę.
—Wszyscy jesteście przeciwko mnie.
—Nie — powiedziałam. — Wszyscy pytają, gdzie są pieniądze.
W południe w biurze księgowym pojawił się Sergio, właściciel sieci stołówek, dla której firma przygotowywała największe dostawy. Przyszedł z kierowniczką zakupów i teczką przewiązaną sznurkiem.
Javier natychmiast zmienił ton.
—Sergio, to nieporozumienie. Elena jest w trakcie trudnego rozwodu i próbuje zaszkodzić przedsiębiorstwu.
Sergio nie spojrzał na niego. Patrzył na mnie.
—Czy to pani prowadziła negocjacje dotyczące naszych dostaw?
—Tak.
—Czy wiedziała pani, że ostatni aneks przenosi obsługę na Północ Premium?
—Nie. Zobaczyłam go dopiero wczoraj.
Kierowniczka zakupów wyjęła własny egzemplarz.
—My też. Ale ten dokument ma podpis Javiera i pieczęć starej firmy. W rozmowie zapewniał nas, że wszyscy wspólnicy się zgodzili.
—Nie ma innych wspólników — wtrącił Javier.
—W takim razie dlaczego w dokumentach bankowych figuruje Elena jako współdłużniczka i osoba zatwierdzająca? — zapytał Rubén.
Nikt nie odpowiedział za Javiera.
Sergio przesunął teczkę ku mnie.
—Jeśli pani nie wyjaśni tej sytuacji, zerwiemy umowę. Ale jeśli to pani negocjowała warunki i nie zatwierdziła przeniesienia, chcemy podpisać nowy kontrakt bezpośrednio z panią.
Javier odsunął krzesło tak gwałtownie, że uderzyło o ścianę.
—Nie możecie zabrać mojego klienta!
—Nie zabieramy niczego — powiedział Sergio. — Chcemy pracować z osobą, która rzeczywiście zna nasze zamówienia.
To był zwrot, którego się nie spodziewałam. Przez cały czas myślałam, że walczę o to, by nie utonąć razem z firmą. Nie zauważyłam, że ktoś po drugiej stronie pamiętał moją pracę.
Po spotkaniu Adriana usiadła naprzeciwko mnie.
—Możesz próbować przejąć całość. Masz argumenty, kontakty i dokumenty.
—Nie chcę firmy Javiera.
—To nie musi być prezent. Możesz żądać udziału w wartości, którą zbudowałaś.
—Chcę wyjść bez jego długów. I chcę, żeby Zofia nie była już kartą przetargową.
Adriana skinęła głową.
—W takim razie negocjujemy wyjście, nie zemstę.
Negocjacje trwały kilka tygodni, ale nie były już rozmową przy stole Teresy. Były sprawdzaniem każdej faktury, każdej gwarancji i każdego podpisu.
Javier musiał zatrzymać przenoszenie klientów do Północy Premium. Bank otrzymał pełny wykaz rachunków. Zewnętrzna księgowa przejrzała przelewy do Usług TGM.
Teresa nie potrafiła wyjaśnić większości z nich.
Zwróciła pieniądze za usługi, których nie wykonano, a jej udział w planowanej nowej spółce został anulowany. Mauricio stracił możliwość korzystania z urządzeń i umów finansowanych na podstawie dawnych gwarancji.
Javier nie stracił wszystkiego. Nie chciałam, żeby tracił wszystko.
Stracił jednak prawo do udawania, że firma powstała wyłącznie dzięki niemu.
Z dokumentów wynikało, że przez jedenaście lat prowadziłam negocjacje, zarządzałam dostawami i pozyskałam klientów, których przeniesienie próbował ukryć. Otrzymałam rozliczenie za pracę, udział w wartości urządzeń powiązanych z moim kredytem oraz pisemne zwolnienie z zobowiązań, których nie zatwierdziłam.
Nie było w tym zwycięskiej muzyki.
Był rachunek za pokój w pensjonacie, pusty kalendarz i sześć osób, które zgodziły się pracować ze mną od początku.
Nazwę wybrała Zofia.
—Kuchnia Jasna — powiedziała, rysując na kartce garnek z żółtym słońcem.
Otworzyłam małą firmę obsługującą dwie kancelarie i przedszkole. Każdą umowę czytałam od pierwszej do ostatniej strony. Jeśli czegoś nie rozumiałam, pytałam, aż druga osoba przestawała udawać, że pytanie jest głupie.
Zofii wynajęłyśmy mieszkanie blisko szkoły. Pierwszego wieczoru jadłyśmy quesadille, siedząc na kartonowych pudłach. Na jednym z nich napisałam markerem „dokumenty”, na drugim „kubki”.
—Jest tu trochę pusto — powiedziałam.
Zofia rozejrzała się po pokoju.
—To dobrze. Możemy zdecydować, co zostaje.
Javier nadal spotykał się z córką zgodnie z ustaleniami. Nie mógł już jednak odbierać jej ze szkoły bez uzgodnienia ani przedstawiać własnej wersji jako jedynej prawdy.
Pewnego popołudnia przyszedł po Zofię. Na korytarzu zobaczył teczkę z logo Kuchni Jasnej i zatrzymał wzrok na żółtym garnku narysowanym przez córkę.
—Naprawdę to zrobiłaś? — zapytał.
—Tak.
—Mogłem ci pomóc.
—Pomogłeś mi już wystarczająco.
Zmarszczył brwi.
—W czym?
—Nauczyłeś mnie, ile kosztuje zaufanie komuś dokumentów bez czytania.
Nie odpowiedział. Nie dlatego, że nie miał słów. Po prostu po raz pierwszy jego odpowiedź nie mogła zmienić rachunków, umów ani faktów zapisanych przez Estebana.
Zofia wybiegła z pokoju z plecakiem z naszytą gwiazdą.
—Mamo, musisz podpisać zadanie.
Podała mi kartkę. Pod nagłówkiem narysowała dwa stoły: przy jednym siedziała rodzina, przy drugim ludzie czytający umowy.
—Najpierw przeczytaj — powiedziała poważnie.
Przesunęłam palcem po pierwszym zdaniu.
—Zawsze.
Zofia uśmiechnęła się i pobiegła po ołówek. Zostałam przy stole z kartką, na której jej dziecięce litery krzywiły się pod rysunkiem żółtego garnka.
W prawym dolnym rogu dopisała jedno zdanie:
—Podpis mamy znaczy, że naprawdę rozumie.
Przegapiłeś początek?




