CZĘŚĆ 4 — Przy łóżku umierającego milionera położyłam syna, a gdy jego palce drgnęły, siostrzeniec nagle przestał się uśmiechać

CZĘŚĆ 4

Wzięłam telefon, ale po drugiej stronie nikt się nie odezwał. Słyszałam tylko przyspieszony oddech i szelest papierów.

— Pani Calla? — zapytał mężczyzna. — Czy Rendel jest przytomny?

Spojrzałam na łóżko.

Rendel mrugnął raz.

— Tak.

Christo rzucił się w moją stronę.

Marta zastąpiła mu drogę. Nie była wysoka ani silna, ale trzymała mosiężny klucz jak ostrze.

— Jeszcze krok, a wszyscy w tym domu usłyszą, co robiłeś — powiedziała.

— Odsuń się, Marto.

— Przez dwadzieścia dwa lata zamiatałam po tobie szkło. Dzisiaj nie zamierzam zamiatać ciebie.

W słuchawce odezwał się notariusz.

— Proszę położyć telefon przy jego ustach. Muszę usłyszeć potwierdzenie.

Przybliżyłam aparat do twarzy R endla.

— Czy chce pan, żeby pan Żarski przyjechał do posiadłości? — zapytałam.

Rendel poruszył wargami.

— Tak.

Jedno słowo kosztowało go tyle wysiłku, że jego oddech zamienił się w urywany świst.

Christo sięgnął po telefon.

— To człowiek pod wpływem leków. Jego słowa nie mają znaczenia.

— Właśnie dlatego przyjadę z niezależnym lekarzem — odparł notariusz. — I z kopią pełnomocnictwa, które Rendel podpisał przed rozpoczęciem leczenia.

Christo odwrócił głowę.

— Jakiego pełnomocnictwa?

— Takiego, które pozbawia pana wszelkiego prawa do zarządzania majątkiem, jeżeli spróbuje pan ingerować w leczenie lub zbliżyć się do pacjenta bez świadków.

Christo zacisnął szczękę.

— To niemożliwe.

Rendel zamknął oczy.

— Możliwe… Christo.

Nikt się nie poruszył.

Voss wstał i wyjął z walizki fiolkę.

— To jest środek, który podałem mu dzisiaj. A to — wskazał drugą fiolkę — sól fizjologiczna, którą wpisałem do dokumentacji. Fałszowałem karty, ale zachowałem prawdziwe numery partii. Nie mogę już udawać, że nic się nie stało.

Christo spojrzał na niego z niedowierzaniem.

— Ty nędzny tchórzu.

— Tak — powiedział Voss. — Byłem tchórzem. Ale nie będę nim przy jego łóżku.

Christo wykonał nagły ruch ku Theodrikowi. Instynktownie przycisnęłam syna do piersi. Marta krzyknęła, a z korytarza dobiegły kroki pracowników, którzy dotąd stali za drzwiami i udawali, że nie słyszą.

Christo zatrzymał się, widząc kilkanaście twarzy.

— Wszyscy wracajcie do pracy.

Nikt nie odszedł.

Wtedy Rendel podniósł dłoń. Zajęło mu to prawie minutę. Palce drżały, lecz wskazał na półkę z książkami.

Marta zrozumiała pierwsza. Wsunęła mosiężny klucz w szczelinę pod dolnym rzędem encyklopedii. Jedna z desek odskoczyła, odsłaniając płaską metalową kasetę.

Christo ruszył do niej.

— Nie dotykaj tego!

Jego krzyk zdradził więcej niż wszystkie dokumenty.

Marta otworzyła kasetę. W środku leżał pendrive, ale także ręcznie napisany list, plik przelewów i mała koperta z pieczęcią bankową. Nie była to kopia testamentu. Była to umowa sprzedaży udziałów w trzech firmach transportowych.

Sprzedawcą był Christo.

Kupującym — podstawiona spółka należąca do niego samego.

— Ukradłeś mu firmy — powiedziałam.

Christo roześmiał się krótko, nerwowo.

— On miał umrzeć. Wszystko i tak stałoby się moje.

W pokoju przeszedł szmer.

Rendel otworzył oczy.

— Nie… wszystko.

Christo odwrócił się do niego.

— Co jeszcze zrobiłeś?

Rendel spojrzał na mnie, potem na Theodrika. Jego wzrok był wyczerpany, ale przytomny.

— Calla… dokument… na dole.

W kopercie bankowej znajdował się akt powierniczy. Rendel utworzył fundusz dla dziecka swojej zmarłej siostry. Theodric był jej synem.

Mój syn.

Nie wiedziałam, że jego ojciec zginął przed narodzinami, a matka zostawiła po sobie list z prośbą, by Rendel nigdy nie oddał dziecka rodzinie Christo. Dlatego zatrudnił mnie, kiedy zobaczył moje zgłoszenie. Wiedział, że jestem matką samotnie wychowującą syna i że nie oddam go za żadną pensję.

— To dlatego mnie pan wybrał? — zapytałam, pochylając się nad nim.

Rendel mrugnął.

— Chroniłaś… jego… zanim mnie poznałaś.

Poczułam pieczenie pod powiekami.

Christo cofnął się o krok.

— Theodric nie jest twoim zabezpieczeniem — powiedziałam. — Jest dzieckiem, którego chciałeś użyć, żeby odziedziczyć cudze pieniądze.

— Nie rozumiesz, co robiłem dla tej rodziny.

— Rozumiem. Robiłeś wszystko dla siebie.

Przyjezdny notariusz pojawił się czterdzieści minut później z lekarką i dwoma biegłymi. Zbadali R endla, zabezpieczyli dokumentację i zabrali fiolki. Nie było krzyku ani widowiska. Najgorsze dla Christo okazało się to, że każdy człowiek w domu miał już coś do powiedzenia.

Marta przekazała zeszyt z datami.

Voss podpisał prawdziwe zeznania.

A ja położyłam teczkę na stole i wskazałam na sfałszowane dokumenty.

Christo patrzył na nie, jakby nagle przestały być papierem, a stały się ciężarem.

— Możesz jeszcze wyjechać — powiedział do niego Rendel. — Zostaw… ludzi… firmy… dziecko.

— Chcesz mnie puścić?

— Nie. Chcę… żebyś sam… zobaczył… co wybrałeś.

To była kara, której Christo nie przewidział. Nie odebrano mu wszystkiego jedną decyzją. Odebrano mu możliwość udawania, że był potrzebny.

Został odsunięty od zarządu, a jego podpisy przekazano odpowiednim instytucjom. Firmy wróciły pod niezależny zarząd. Voss stracił prawo wykonywania zawodu, ale jego zeznania ocaliły R endla i potwierdziły całą prawdę. Marta dostała od R endla pełnomocnictwo do prowadzenia domu, bo — jak powiedział — tylko ona wiedziała, gdzie przez lata chował rzeczy, których wszyscy inni szukali zbyt głośno.

Rendel nie wyzdrowiał od razu. Nadal potrzebował rehabilitacji, a każdy ruch kosztował go wysiłek. Jednak po kilku dniach sam utrzymał kubek. Później podpisał dokument, którym fundusz Theodrika stał się nienaruszalny do jego dorosłości.

Nie przyjęłam większej pensji ani mieszkania, które mi zaproponował.

— Chcę tylko móc pracować bez strachu — powiedziałam.

Rendel skinął głową.

— W takim razie… zostań… dopóki… sama nie zdecydujesz.

Zostałam jeszcze przez jakiś czas, lecz nie jako więźniarka tego domu. Każdego wieczoru zabierałam Theodrika do pokoju R endla. Syn układał głowę na jego piersi, a Rendel czytał mu powoli jedną stronę starej książki, robiąc długie przerwy między zdaniami.

Pewnego ranka Christo poprosił, żebym przyszła do biblioteki. Stał przy stole, bez garnituru, z plikiem dokumentów pod pachą.

— Powiedz Rendlowi, że przepraszam — powiedział.

— Powiedz mu sam.

— Nie pozwoli mi.

— W takim razie usiądź i poczekaj.

Usiadł. Nie czekał na przebaczenie. Czekał na możliwość złożenia podpisów pod dokumentami, które oddawały ukradzione udziały. To był pierwszy pożyteczny czyn, jaki widziałam z jego strony.

Gdy zaniosłam papiery Rendlowi, długo trzymał pióro nad kartką.

— Podpiszesz? — zapytałam.

— Tak.

— Dlaczego?

Popatrzył na mnie i na Theodrika.

— Bo… firma… nie może… być grobem.

Podpisał.

Tego samego popołudnia poszłam z synem do jego pokoju. Theodric był marudny, bo znów wyrzynał mu się ząb. Ułożyłam go na piersi R endla, a mała dłoń dziecka zacisnęła się na rogu kremowego koca.

Rendel poruszył palcami i dotknął jego policzka.

Tym razem nie musiałam pytać, czy mnie słyszy.

— On uratował pana — powiedziałam.

Rendel spojrzał na śpiącego chłopca.

— Nie. To ty… nie wyszłaś… z pokoju.

Za szybą ktoś niósł do gabinetu metalową kasetę z dokumentami, które miały zmienić los całego domu. Theodric westchnął przez sen, a Rendel, z trudem i bardzo cicho, zaczął czytać mu pierwsze zdanie.

— „Najważniejsze rzeczy rozpoznaje się po tym, że nie pozwalają odejść”…

Оцените статью