CZĘŚĆ 4
…lecz Wyatt nie zdążył przyjechać.
Gdy tylko Grant wypowiedział jego imię, w oddali rozległ się głuchy huk.
Nie był to grzmot.
Zadrżały szyby, a światła w domu zgasły. Maisie wcisnęła twarz w mój sweter. Na werandzie komandosi podnieśli broń, lecz Ethan od razu opuścił ich ręce.
— Nikt nie strzela — rozkazał. — W lesie są cywile.
— Rourke? — spytałam.
— Prawdopodobnie wysadził most na północnej drodze.
Grant chwycił teczkę.
— W takim razie nie możemy jechać do kościoła.
— Możemy — powiedział Ethan. — Tylko nie główną drogą.
Spojrzałam na Maisie. Dziewczynka wciąż trzymała fotografię Wyatta. Jej kciuk zasłaniał jego twarz.
— Nigdzie nie pojedzie sama — powiedziałam.
— Ava… — zaczął Grant.
— To dziecko weszło do mojego domu z twoją krwią na rękach i zdjęciem mojego narzeczonego. Od tej chwili nie zostawiam jej za sobą.
Nikt nie zaprotestował.
Ethan podzielił ludzi na dwie grupy. Czterech miało przeprowadzić nas przez starą ścieżkę za domem, reszta miała zostać i zmylić tych, którzy obserwowali drogę. Śnieg sięgał mi do kolan, a gałęzie smagały twarz. Grant szedł obok mnie, z jedną ręką przyciśniętą do żeber.
— Rana się rozchodzi — powiedziałam.
— Przejdę.
— To nie jest odpowiedź.
— Przejdę, dopóki Maisie będzie przede mną.
Podałam mu bandaż.
— Owiń mocniej.
— Wydajesz rozkazy nawet podczas ucieczki.
— A ty nadal udajesz, że nic ci nie jest.
Przez chwilę przemknął między nami cień uśmiechu. Zaraz potem zza drzew padł strzał.
Maisie pisnęła. Ethan pchnął nas za kamienny mur.
— Rourke ma ludzi bliżej, niż myślałem — powiedział.
Wtedy jeden z komandosów, młody mężczyzna o rozciętej wardze, wskazał na mnie.
— Pani Brennan, czy pani zna starą kolejkę linową nad potokiem?
— Jako dziecko przechodziłam nią z Wyattem.
— Można nią dotrzeć do kościoła od strony cmentarza.
— A wytrzyma nas wszystkich?
— Jeśli nie, spadniemy razem.
To nie był żart. Mimo to ruszyliśmy.
Stara kolejka skrzypiała pod ciężarem ludzi i śniegu. Maisie siedziała między mną a Grantem, owinięta kocem. Pod nami czerniała przepaść. Każdy ruch konstrukcji przypominał mi, że od sześciu lat żyłam na pół prawdy, a teraz cały brakujący świat przesuwał się pod moimi stopami.
W połowie drogi Grant nagle spojrzał w dół.
— Co jest? — spytałam.
— Ktoś przeciął drugi kabel.
Metal jęknął.
Ethan rzucił się do hamulca. Wagonik szarpnął, Maisie uderzyła ramieniem o ścianę. Przyciągnęłam ją do siebie i zasłoniłam własnym ciałem. Grant złapał zwisającą linę, a młody komandos wbił hak w stalową belkę.
— Nie puszczaj! — krzyknął Ethan.
— Nie zamierzam! — odpowiedział Grant.
Przez kilka sekund wisieliśmy nad potokiem, który wyglądał jak czarna, ruchoma rana. Potem hak zaskoczył. Wagonik zatrzymał się na tyle, byśmy mogli wyskoczyć na drugą stronę.
Kościół był opuszczony od dziesięciu lat. W środku pachniało wilgotnym drewnem i kamieniem. Za ołtarzem znaleźliśmy wąską klapę.
Pod nią siedział starszy mężczyzna z rękami związanymi za plecami.
— Doktor Voss — wyszeptał Grant.
Mężczyzna podniósł głowę. Był podobny do Maisie: te same jasne oczy, ten sam lekko przekrzywiony podbródek.
— Jestem jej dziadkiem — powiedział. — Lena kazała mi czekać, aż Ava przyjdzie z fotografią.
— Dlaczego nie powiedziałeś mi wcześniej? — spytałam.
— Bo Rourke miał mojego syna. A potem przyszedł po mnie.
Z kieszeni wyjął mały notes w skórzanej oprawie.
— Tu są daty, przelewy i nazwiska. Ale jest coś ważniejszego. Wyatt nie umarł w stacji.
Grant zesztywniał.
— Co powiedziałeś?
— Rourke zostawił go tam żywego. Wyatt uciekł, kiedy Lena odciągnęła strażników. Dotarł do mnie dwa dni później. Był ciężko ranny, ale oddychał.
Zacisnęłam palce na krawędzi ołtarza.
— Gdzie jest teraz?
Doktor Voss wskazał na ukryte drzwi za konfesjonałem.
— Od sześciu lat ukrywa się w ośrodku rehabilitacyjnym poza granicą stanu. Nie może chodzić bez pomocy. Nie chciał wrócić do ciebie bez dowodu, że Rourke nie zdoła cię skrzywdzić.
— Sześć lat — wyszeptałam.
— Próbował napisać. Rourke przechwytywał wiadomości. Grant miał cię znaleźć dopiero wtedy, gdy droga do Maisie będzie bezpieczna.
— Nie była bezpieczna — powiedział Grant. — Dlatego przyjechałem.
W tym momencie drzwi kościoła otworzyły się z hukiem.
Pułkownik Rourke wszedł sam. W jednej ręce trzymał pistolet, w drugiej zapaloną latarkę. Za nim nie było nikogo.
— Oddajcie notes — powiedział.
Ethan wyszedł przed nas.
— Koniec, pułkowniku.
Rourke uśmiechnął się krzywo.
— Ty też podpisałeś raport, Cole.
— Tak. I przez sześć lat zbierałem wszystko, czego potrzebowałem, żeby cię zatrzymać.
— Zatrzymać? — Rourke spojrzał na mnie. — Oni wszyscy myślą, że chodziło o pieniądze. Nie chodziło. Wyatt chciał wysłać dokumenty do prasy. Nie wiedział, że wśród przelewów był mój brat.
— Dlatego zabiłeś Lenę? — spytałam.
— Lena sama wybrała ryzyko.
Maisie wyszła zza moich pleców.
— Mama mówiła, że zły człowiek zawsze udaje, że to cudza wina.
Rourke skierował broń w jej stronę.
Nie pomyślałam. Rzuciłam w niego ciężkim mosiężnym świecznikiem. Ethan uderzył w jego nadgarstek, Grant przewrócił go na kamienną posadzkę, a doktor Voss kopnął pistolet pod ławkę.
Rourke wrzasnął, lecz po chwili leżał unieruchomiony przez własnych ludzi. Dwóch komandosów, którzy weszli za nim, odwróciło się przeciwko niemu. Jeden z nich położył notes na ołtarzu.
— Wszystko jest skopiowane — powiedział. — Nazwiska poszły do kilku osób. Jeśli ktoś spróbuje to zniszczyć, dokumenty zostaną ujawnione.
Ethan spojrzał na mnie.
— Przykro mi, że dowiedziała się pani w taki sposób.
— Nie mów do mnie „pani Brennan”.
Zawahał się.
— Przepraszam, Ava.
— Ty wiedziałeś, że Wyatt żyje?
— Od dwóch lat. Chciałem go sprowadzić, ale Rourke miał dostęp do każdego transportu medycznego. Wyatt sam zabronił mi kontaktu z tobą, dopóki nie zabezpieczymy Maisie.
— A Grant?
— Grant chciał cię znaleźć wcześniej. Dziś rano złamał rozkaz.
Spojrzałam na Granta. Siedział pod ścianą, blady, z przesiąkniętym bandażem.
— Złamałeś rozkaz, bo bałeś się o nią czy o Maisie?
— O obie — odpowiedział. — Ale głównie dlatego, że Wyatt kazał mi obiecać, iż nie pozwolę ci przeżyć kolejnych sześciu lat bez prawdy.
Doktor Voss podał mi telefon.
Na ekranie czekała wiadomość z ośrodka rehabilitacyjnego. Krótkie nagranie głosowe, wysłane przez lekarza.
Usłyszałam oddech, szelest pościeli, a potem głos, którego nie słyszałam od sześciu lat.
— Ava… jeśli Maisie jest z tobą, znaczy, że Grant dotarł. Nie wiem, czy masz prawo mi wybaczyć. Wiem tylko, że każdego dnia wyobrażałem sobie, jak pytasz, dlaczego nie wróciłem. Odpowiedź jest prosta. Bałem się, że moja miłość sprowadzi śmierć na ciebie.
Zamknęłam oczy.
— Tato? — zapytała Maisie.
Przyłożyłam telefon do jej ucha.
Przez chwilę słuchała nieruchomo. Potem powiedziała:
— Mówiłeś, że masz głos jak stary silnik.
Po drugiej stronie zapadła cisza, a następnie cichy, urywany śmiech.
— Nadal mam — odpowiedział Wyatt.
Maisie przycisnęła telefon do policzka.
— Ava ma koc, który drapie.
— To dobrze — powiedział Wyatt. — Znaczy, że jesteś bezpieczna.
Odwróciłam się od wszystkich i oparłam dłoń na fotografii. Pęknięte szkiełko zegarka na nadgarstku Wyatta błyszczało tak samo jak sześć lat wcześniej.
— Przyjadę — powiedziałam do telefonu.
— Nie musisz.
— Wiem.
Grant spuścił głowę.
— Ava, jest jeszcze coś.
— Co?
— Wyatt nie chce, żebyś przyjechała sama. Maisie też jest jego córką, ale ty… ty byłaś jego rodziną, zanim ktokolwiek dowiedział się o niej.
Spojrzałam na dziewczynkę. Siedziała na ołtarzowym stopniu i trzymała fotografię obiema rękami.
— Nie jestem pewna, kim jestem dla niego — powiedziałam.
— On jest pewien — odparł Grant. — Tylko nie wie, czy ty nadal jesteś pewna, kim on jest dla ciebie.
Nie odpowiedziałam.
Wyszliśmy z kościoła dopiero wtedy, gdy świt rozjaśnił śnieg. Rourke został zabrany przez ludzi, których próbował kontrolować. Nie było triumfu. Było zmęczenie, ból i notes z nazwiskami, który miał zmienić życie wielu rodzin.
Grant trafił do mojego szpitala z pękniętymi żebrami. Kiedy pielęgniarka chciała go odwieźć na badanie, spojrzał na mnie.
— Nadal jestem fine — powiedział.
— Powiedz to jeszcze raz, a osobiście przywiążę cię do łóżka.
— Brakowało mi tego tonu.
— Nie znasz mnie.
— Wyatt opowiadał o tobie codziennie.
Tym razem nie uciekłam od jego wzroku.
Po południu usiadłam przy łóżku Granta, a Maisie spała na dwóch zsuniętych krzesłach. Na komodzie leżała fotografia, obok niej list Wyatta i mosiężny klucz.
Nie wiedziałam, co powiem człowiekowi, który przeżył własną śmierć, lecz pozwolił mi go opłakiwać.
Wiedziałam tylko, że pojadę do niego z Maisie.
Nie po to, żeby odzyskać dawne życie.
Po to, żeby zobaczyć, co z niego zostało i co można jeszcze zbudować z prawdy.
Kiedy Maisie się obudziła, podała mi fotografię.
— Zabierz ją tacie — powiedziała. — On musi pamiętać, że czekałyśmy.
Wzięłam zdjęcie, ale dziewczynka potrząsnęła głową.
— Nie. Ty mu je oddasz.
— Dlaczego ja?
Maisie uśmiechnęła się przez senność.
— Bo anioły powinny przychodzić pierwsze.
A ja po raz pierwszy nie bałam się już tego, że otwierając drzwi do przeszłości, znajdę za nimi tylko ból — trzymałam w dłoni fotografię, na której Wyatt wciąż patrzył w słońce, jakby od początku wiedział, że pewnego dnia wrócę po niego.
Przegapiłeś początek?




