CZĘŚĆ 4
Konstantin opuścił telefon, ale połączenie nadal trwało. Z głośnika dobiegał męski, chrapliwy głos.
— Jeśli nie oddasz pieniędzy do poniedziałku, wszyscy dowiedzą się, kto podpisał papiery.
— To nie ja je podpisałem — odpowiedział Konstantin.
— Ale to ty je przyniosłeś do banku.
Rozmowa się urwała.
W kuchni panowała cisza, której nie przerywał nawet zegar nad lodówką. Olga Pietrowna usiadła na podłodze. Rachunek za meble wysunął się z jej dłoni i przykleił do mokrej plamy po rozlanej herbacie.
— Kuzyn — powiedziała. — On obiecał, że wszystko załatwi.
— Kto? — zapytałam.
— Roman. Syn mojego brata. Znał ludzi, którym twój teść był winien pieniądze. Powiedział, że pożyczy nam na spłatę, ale potrzebuje zabezpieczenia. Konstantin uwierzył, że wystarczy użyć dokumentów mieszkania, a potem bank wszystko zatwierdzi.
— Nie użyć. Podrobić — poprawiłam ją.
Olga zakryła twarz dłońmi.
— Wiem.
Konstantin podszedł do niej.
— Mamo, powiedziałaś, że Roman tylko przygotuje wniosek.
— Powiedział, że nie mamy wyboru.
— A pieniądze?
— Dwieście tysięcy dostałam. Resztę zabrał. Mówił, że spłaci wierzycieli, ale potem przestał odbierać.
Lena nie odrywała wzroku od dokumentów.
— To zmienia układ, ale nie unieważnia czynów. Bank nie może obciążyć mieszkania pani Mariny, ponieważ podpis i pełnomocnictwo są sfałszowane. Natomiast kredyt został zaciągnięty przez panią Olgę.
— Co z ratą? — zapytała Olga.
— Bank może żądać spłaty od niej. Jeśli nie ma środków, pozostają inne składniki majątku.
Olga spojrzała na nową kuchnię. Lśniące fronty, mosiężne uchwyty i ogromną lodówkę, o którą kiedyś prosiła Marinę.
— Sprzedam wszystko — powiedziała.
Konstantin gwałtownie się odwrócił.
— Nie sprzedasz mieszkania.
— A co mam sprzedać? Twoje mieszkanie już sprzedałeś. Samochodu nie masz. Emerytury nie wystarczy.
— Możemy poprosić Marinę o pożyczkę.
Wtedy coś we mnie pękło. Nie z gniewu. Z ostatecznego zmęczenia.
— Nie będziecie już prosić mnie o ratowanie tego, co zniszczyliście. Ale pomogę w jednej rzeczy.
Konstantin uniósł głowę.
— Naprawdę?
— Zdobędę kopię wszystkich dokumentów i przekażę je osobie, która potrafi odzyskać pieniądze od Romana. Nie zapłacę za was. Nie oddam mieszkania. Nie podpiszę żadnej ugody.
Lena skinęła głową.
— To rozsądne. Mam znajomego mediatora do spraw finansowych. Jeśli Roman przyjął pieniądze przelewem, będzie ślad.
— Jest ślad — powiedziała Olga. — Mam zeszyt.
Z szuflady wyjęła mały notes w bordowej okładce. Rogi miał starte, a między kartkami tkwił paragon z apteki.
— Zapisywałam wszystko, bo bałam się, że zapomnę. Daty, kwoty, nazwiska. Roman myślał, że jestem starą, przestraszoną kobietą.
Podała notes Lenie.
Na ostatniej stronie widniała data, suma i dopisek: „Spotkanie z Konstantinem w sprawie podpisu Mariny”.
Konstantin zamknął oczy.
— Mamo, dlaczego to zapisałaś?
— Bo chciałam mieć dowód, gdybyś mnie kiedyś zostawił z tym samą.
To zdanie trafiło go mocniej niż krzyk.
Następnego dnia pojechaliśmy do banku. Nie jako małżeństwo, lecz jako trzy osoby z trzema różnymi interesami. Notariusz potwierdził fałszerstwo, a bank zawiesił zabezpieczenie mojego mieszkania. Nie było widowiskowej sali rozpraw ani ludzi w mundurach. Były za to długie formularze, chłodne światło i ręka Konstantina, która trzęsła się nad pustym miejscem na jego podpis.
— Możesz jeszcze wycofać swoje oświadczenie — powiedziałam.
— I wtedy stracisz mieszkanie.
— Nie. Wtedy stracisz żonę, mieszkanie, pieniądze i resztki zaufania naraz.
Popatrzył na mnie.
— Chcesz się rozwieść?
— Chcę, żebyś przestał nazywać zdradę pomocą.
Nie odpowiedział. Podpisał oświadczenie, że nie miał prawa użyć mojego nazwiska i że dokumenty otrzymał od Romana. To nie naprawiało wszystkiego, ale było pierwszą rzeczą, którą zrobił bez próby zasłonięcia się matką.
Olga sprzedała wyposażenie kuchni, odstąpiła od części remontu i wystawiła mieszkanie na sprzedaż. Została w nim tylko stara kuchenka, stół i krzesło z pękniętym oparciem. Kiedy przyszłam odebrać kopie dokumentów, podała mi moje złote kolczyki.
— Znalazłam je w pudełku, które Konstantin zabrał z twojej szafy — powiedziała.
Wzięłam je, ale nie założyłam.
— To nie były pieniądze, których potrzebowałaś.
— Wiem. Potrzebowałam pewności, że ktoś się o mnie zatroszczy.
— Troska nie polega na tym, że zabiera się cudze bezpieczeństwo.
Olga długo patrzyła na kolczyki.
— Czy kiedyś mi wybaczysz?
— Nie dzisiaj. Ale mogę przestać cię nienawidzić, jeśli sama przestaniesz kłamać.
— Przestanę.
I tym razem nie prosiła mnie o pieniądze.
Konstantin zamieszkał u kolegi z pracy. Złożył pozew o rozwód dopiero wtedy, gdy zrozumiał, że nie wrócę do wspólnego mieszkania. Nie błagał. Nie obiecywał cudów. Wysłał mi tylko kopię oświadczenia dla banku i krótką wiadomość, że będzie spłacał swoją część zobowiązań matki, nawet jeśli zostanie mu niewiele.
Nie wiedziałam, czy robi to z poczucia winy, czy ze strachu. Po raz pierwszy nie musiałam tego rozstrzygać, żeby podjąć decyzję.
Kilka tygodni później spotkałam go przed kancelarią notarialną. Trzymał w ręce granatową teczkę, tę samą, którą położył kiedyś na moim stole.
— Oddaję ci wszystko — powiedział.
— To nie jest twoje, żebyś mógł mi to oddawać.
— Wiem.
Przekazał mi teczkę. W środku znajdowały się kopie dokumentów, notes Olgi i moje unieważnione pełnomocnictwo.
Na ostatniej stronie notesu ktoś dopisał nową kwotę. Była to suma, którą Konstantin wpłacił na konto banku ze swojej obecnej pensji.
Nie uratowała go przed konsekwencjami. Ale pokazała, że zaczął je ponosić bez wyciągania ręki w moją stronę.
Wróciłam do mieszkania i położyłam dokumenty obok starego rodzinnego aktu własności. Kolczyki zostały w pudełku, lecz nie dlatego, że przypominały mi o krzywdzie. Przypominały mi, że wartość czegoś nie rośnie tylko dlatego, że ktoś obcy próbuje to sobie przywłaszczyć.
Wieczorem zadzwoniła Olga.
— Marina?
— Słucham.
— Sprzedałam kuchnię. Został mi stół. Ten z pękniętym oparciem.
— To dobrze. Przy stole można zacząć mówić prawdę.
Po drugiej stronie długo nic nie mówiła. Potem usłyszałam cichy, zmęczony śmiech.
— Twój ojciec miał rację.
Spojrzałam na bordowy notes leżący przy akcie własności. Na jego okładce pozostał ślad po mokrej herbacie, cienki i nieregularny, jak blizna.
— Mój ojciec mówił, żeby nie wchodzić w cudze długi — odpowiedziałam. — Nie mówił, że trzeba zamykać oczy na cudzą krzywdę.
Położyłam telefon obok dokumentów, a złote kolczyki wróciły do pudełka, tym razem zamkniętego razem z aktem mojego mieszkania.
Na bordowej okładce notesu widniało jedno zdanie, zapisane ręką Olgi: „Tego podpisu Marina nigdy nie złożyła”.
Przegapiłeś początek?




