CZĘŚĆ 4
Nie pozwoliłem, żeby ktokolwiek pojechał ze mną bez przygotowania.
Tego nauczyłem się od Laury: najgroźniejsze decyzje często wyglądają jak najpilniejsze.
Zadzwoniłem do kierownika urzędu wodnego i poprosiłem, żeby wstrzymał odcięcie do czasu przyjazdu Celii. Potem dałem Pilar kluczyki do mojego samochodu.
— Zabierz Łucję do domu swojej siostry — powiedziałem.
— A ty?
— Wrócę po akt.
— Sam?
Spojrzałem na Javiera, który stał przy krawężniku, udając, że prowadzi spokojną rozmowę przez telefon.
— Nie. Z kimś, kto zna tę ziemię lepiej niż on.
Tą osobą była Pilar.
Pojechaliśmy na gospodarstwo boczną drogą. Słońce wisiało nisko nad oliwkami, a suche trawy szurały o podwozie. W schowku leżała fotografia ślubna, którą rano wsunąłem tam bez zastanowienia. Jej róg był zagięty, twarz Laury porysowana od szkła.
— Nie musisz jej niszczyć — powiedziała Pilar.
— Nie niszczę. Po prostu nie chcę, żeby patrzyła na mnie z tego stołu.
Dom wyglądał tak samo jak wcześniej, ale po wejściu od razu zauważyłem różnicę. Drzwi do sypialni były uchylone.
Zostawiłem je zamknięte.
Pilar wskazała podłogę. Na białych płytkach widniał świeży ślad błota.
— Ktoś tu był.
W kuchni otworzyłem szufladę, w której trzymałem dokumenty. Aktu własności nie było.
Przez chwilę stałem bez ruchu.
Potem przypomniałem sobie ojca. Zawsze mówił, że papier jest bezpieczny tylko wtedy, gdy nie leży tam, gdzie każdy go szuka.
Poszedłem do obory.
Za kamiennym korytem, pod luźną deską, znajdowała się metalowa kaseta. Akt był w środku, owinięty w płótno pachnące lawendą. Obok leżał drugi dokument: umowa dzierżawy podpisana przez mojego ojca i urząd wodny, ważna jeszcze przez osiemnaście lat.
Pilar wypuściła powietrze.
— Javier tego nie wiedział.
— Wiedział o polu. Nie wiedział o wodzie.
— A Laura?
Nie odpowiedziałem.
Wtedy usłyszeliśmy silnik.
Javier zatrzymał samochód przy bramie. Laura wysiadła z nim, choć wcześniej została w Sewilli. Trzymała na rękach torbę Łucji.
— Gdzie jest moja córka? — spytała.
— Bezpieczna.
— Chcę ją zobaczyć.
— Zobaczysz, kiedy przestaniesz wykonywać polecenia człowieka, który porzucił ją razem z tobą.
Javier podszedł bliżej.
— Oddaj dokumenty, Serrano. Załatwimy to finansowo.
— Zapłacisz za wodę, którą próbowałeś ukraść?
— Zapłacę za ziemię.
— To nie jest na sprzedaż.
Uśmiechnął się zimno.
— Każdy ma cenę.
— Nie każdy ma córkę, której spojrzenie musi później wytrzymać.
Laura pobladła.
— Javier, co on mówi?
— Nic, co ma znaczenie.
— Powiedziałeś, że tylko pożyczysz prawa do odwiertu.
— Bo inaczej nie poszłabyś za mną.
Wypowiedział to zbyt szybko. Zbyt pewnie. Laura cofnęła się, jakby ją uderzył.
— Ty nigdy nie chciałeś mnie.
— Chciałem tego, co miałaś dostać po sprzedaży.
Zapadła cisza. Nie ta spokojna, lecz ciężka, w której człowiek słyszy własne serce.
Wyjąłem z kasety umowę i podałem ją Celii, która właśnie wysiadła z samochodu Pilar. Przeczytała pierwszą stronę, potem spojrzała na Javiera.
— Bez tego dokumentu nie przejmie pan praw do wody. A bez praw do wody pański hotel nie dostanie pozwolenia.
Javier rzucił się ku teczce, ale Celia cofnęła ją za plecy.
— Proszę mnie nie dotykać.
— To moja własność.
— Nie. To własność Mateusza.
Laura patrzyła na niego, jakby dopiero teraz widziała człowieka, z którym uciekła.
— Ile mi zapłacili? — spytała.
— Nie zaczynaj.
— Ile?
— To były zaliczki.
— Na co?
— Na twoją zgodę.
Pilar podeszła do Laury.
— Łucja ma trzy miesiące i nie zna jeszcze kłamstw. Ty zdążyłaś nauczyć się ich zbyt wielu.
Laura rozpłakała się, ale tym razem nie odwróciłem wzroku. Chciałem jej współczuć. Naprawdę. Pamiętałem kobietę, która śmiała się, gdy pierwszy raz próbowaliśmy doić kozę. Pamiętałem jej dłoń na moim karku i obietnicę, że nawet bieda nie zrobi z nas obcych.
Ale pamiętałem też gankek Pilar i małą torbę z pieluchami.
Celia zabrała dokumenty do urzędu wodnego. Wniosek o odcięcie cofnięto jeszcze tego samego popołudnia, bo okazało się, że podpisał go pracownik spółki Javiera, nie właściciel gospodarstwa. Nie było żadnego cudu. Był akt własności, ważna umowa i podpis, którego nie złożyłem.
Laura musiała zwrócić wszystkie pieniądze, które dostała od Javiera. Nie miała ich. Sprzedała biżuterię, wynajęty samochód i mieszkanie, w którym miała rozpocząć wymarzone życie. Javier stracił projekt hotelu, bo bank wycofał finansowanie, gdy Celia przedstawiła dokumenty dotyczące podrobionego pełnomocnictwa.
Nie trafił do więzienia tego samego dnia. Nie potrzebowałem takiego zakończenia, żeby zrozumieć, że przegrał. Stracił coś, czego chciał bardziej niż pieniędzy: kontrolę nad cudzą decyzją.
Laura wróciła do matki w Kordobie.
Przez trzy tygodnie nie prosiła o spotkanie. Przysyłała tylko krótkie wiadomości o Łucji. Czy śpi. Czy zaczęła się uśmiechać. Czy nadal pije mleko o tej samej porze.
Odpowiadałem rzeczowo.
Pewnego ranka przyjechała sama. Bez Javiera, bez walizki, bez płaszcza kupionego za jego pieniądze. Stała przy ogrodzeniu i trzymała w dłoniach mały żółty sweterek.
— Uszyłam go dla niej — powiedziała.
— Jest ładny.
— Mogę wejść?
Spojrzałem na dom, potem na sweterek.
— Możesz zobaczyć Łucję. Nie możesz udawać, że nic się nie stało.
— Wiem.
Usiedliśmy w izbie, gdzie niegdyś planowaliśmy sprzedaż sera i rozbudowę obory. Łucja leżała na kocu, machając nogami. Kiedy Laura wzięła ją na ręce, dziewczynka dotknęła jej policzka.
Laura zamknęła oczy.
— Ona mnie jeszcze zna.
— Ma trzy miesiące. Zna głosy, zapachy i to, czy ktoś ją trzyma pewnie.
Laura przycisnęła córkę do siebie.
— Chcę naprawić to, co zrobiłam.
— Naprawa nie polega na tym, że powiesz „przepraszam”.
— Wiem.
— Będziesz przyjeżdżać o ustalonej porze. Będziesz płacić na jej utrzymanie, nawet jeśli oznacza to rezygnację z rzeczy, o których marzyłaś. I nigdy więcej nie zostawisz jej komuś na ganku bez słowa.
Łzy spłynęły jej po twarzy.
— A my?
Poczułem znajome ukłucie, ale nie było już w nim nadziei. Była pamięć.
— My skończyliśmy się tego dnia, kiedy powiedziałaś, że Łucja jest moim życzeniem, a nie twoją córką.
Laura skinęła głową. Nie próbowała mnie dotknąć. To była pierwsza uczciwa rzecz, jaką zrobiła od dawna.
Kiedy wychodziła, zostawiła sweterek na krześle. Pilar wzięła go do ręki i uśmiechnęła się smutno.
— Za mały na zimę.
— Łucja szybko rośnie.
— A ty?
Popatrzyłem na dokumenty leżące na stole. Obok nich stała butelka mleka, a na jej korku ktoś narysował oliwną gałązkę.
— Ja też — odpowiedziałem.
Wieczorem pojechałem z Łucją do urzędu wodnego. Kierownik podpisał ostatnią stronę umowy, a ja postawiłem na niej własne nazwisko, tym razem powoli i wyraźnie.
Przy wyjściu Celia podała mi kopię dokumentu.
— Ten podpis będzie teraz pilnował waszej ziemi.
Spojrzałem na Łucję śpiącą w nosidełku. Jej palce zaciskały się na małej oliwnej zawieszce od Pilar.
— Nie — powiedziałem. — To ona przypomina mi, po co jej bronię.
A Łucja, nie otwierając oczu, zacisnęła dłoń na gałązce, jakby znała już cenę każdego obcego obietnicy.
Przegapiłeś początek?




