CZĘŚĆ 4
— Panie Mercer, proszę się nie ruszać — powiedziała pielęgniarka.
Kiedy wbiegłem do sali Blythe, zobaczyłem ją stojącą przy łóżku córki. Nie była to zwykła pielęgniarka. Miała na sobie fartuch, ale pod nim ciemną kamizelkę, a w dłoni trzymała strzykawkę.
Prescott wyciągnął broń.
— Odłóż ją! — krzyknął.
Kobieta przycisnęła igłę do ramienia Blythe.
— Jeden krok i dziecko dostanie całą dawkę.
Moja córka leżała bez ruchu, z twarzą białą jak prześcieradło. Monitor przy jej łóżku wydawał równy, urywany dźwięk. Jonah znajdował się za szybą w sąsiedniej sali, otoczony lekarzami i przewodami.
— Czego chcesz? — zapytałem.
— Kasety. I podpisu.
— Voss jest w laboratorium.
— Voss jest wszędzie, gdzie płacą pieniądze.
Elena zrobiła krok naprzód.
— To nie Voss panią przysłał. Pani pracuje dla Yatesa.
Kobieta spojrzała na nią z pogardą.
— A ty wciąż udajesz, że jesteś świadkiem, Elena? Powiedz mu, dlaczego Genevieve ci zaufała.
Elena drgnęła. Widziałem, jak zaciska palce na krawędzi swojej mokrej kurtki.
— Byłam przy tym, kiedy przygotowali próbki — powiedziała.
— Byłaś przy tym, kiedy je podmieniłaś.
Odwróciłem się do Eleny.
— Co ona mówi?
Elena spuściła wzrok.
— Genevieve nie uciekła przede mną. Uciekła ze mną. Ale zanim dotarłyśmy do magazynu, Voss nas znalazł. Pomogłam jej wywieźć dokumenty, lecz nie zdążyłam zatrzymać samochodu.
To był pierwszy cios. Drugi przyszedł natychmiast.
— Wypadek nie wydarzył się przypadkiem — powiedziała Elena. — Samochód Genevieve został zepchnięty z drogi przez człowieka Vossa. Ale ona nie zginęła od razu.
Mój oddech zatrzymał się w gardle.
— Co?
— Przeżyła zderzenie. Przez kilka minut. Dała mi naszyjnik i kazała odnaleźć dzieci, gdyby Voss przejął wszystko.
— Dlaczego przez sześć lat milczałaś?
— Bo Voss miał mojego syna. Miał go w klinice jako nielegalnego pacjenta. Gdybym poszła do ciebie, zabiłby go.
Kobieta przy łóżku Blythe parsknęła śmiechem.
— Wzruszająca historia. Szkoda, że niczego nie zmienia.
— Zmienia — odparłem.
Wyjąłem telefon i uniosłem go tak, żeby zobaczyła ekran. Prescott podłączył urządzenie do systemu szpitala. Nie nagrywaliśmy rozmowy. Po prostu otworzyliśmy na monitorze przesłane przez Marę dokumenty: rachunki Vossa, listę próbek i potwierdzenia przelewów podpisane przez Yatesa. Każda strona miała numer księgowy oraz datę.
— To kopie — powiedziała kobieta.
— Oryginał jest już u trzech zarządów banków i u dziennikarza, którego nie możesz uciszyć jednym telefonem.
Blefowałem. Wtedy.
Nie wiedziałem, że Mara, korzystając z telefonu Prescotta, wysłała kasetę do banku, zarządu fundacji i redakcji gazety. Ale Elena wiedziała. Spojrzała na mnie i lekko skinęła głową.
Kobieta zawahała się. Prescott wykorzystał ten moment. Nie rzucił się na nią. Podszedł spokojnie i uderzył w jej nadgarstek, dokładnie tak, by strzykawka upadła na podłogę. Pielęgniarka cofnęła się, a ja chwyciłem Blythe za rękę.
— Tato? — wyszeptała.
— Jestem tutaj.
— Jonah też?
— Też.
W sąsiedniej sali alarm nagle przyspieszył. Franklin Yates wybiegł zza szyby.
— Musimy podać antidotum — powiedział.
— Jakie antidotum? — zapytałem.
— Lawson, nie mamy czasu na pytania.
— Właśnie przez takich jak ty moje dzieci umierają.
Yates spojrzał na dokumenty w mojej dłoni. Jego twarz stężała.
— Nie rozumiesz, co robisz. Bez protokołu nie przeżyją.
— Bez twojego protokołu też mogą nie przeżyć. Ale przynajmniej nie będziesz już prowadził badań na ich ciałach.
Wtedy z korytarza dobiegł trzask. Adrian Voss wszedł do skrzydła, trzymając Marę Kessler przed sobą. Przy jej szyi połyskiwało ostrze.
— Wszyscy odsunąć się od drzwi — powiedział.
Mara miała rozciętą wargę, ale patrzyła wyłącznie na mnie.
— Lawson, nie podpisuj niczego.
Voss przycisnął nóż mocniej.
— Twój problem polegał na tym, że zawsze chciałeś być dobrym ojcem, ale nigdy nie czytałeś dokumentów, które podpisywałeś.
— Czytałem wystarczająco dużo, żeby wiedzieć, że przelałeś trzydzieści osiem milionów dolarów na konto należące do swojej żony.
Voss zamarł.
— Co?
— Genevieve nie była tylko ofiarą. Na miesiąc przed śmiercią przepisała wszystkie udziały w funduszu medycznym na specjalny rachunek dla bliźniąt. Ty pobierałeś pieniądze, ale nie wiedziałeś, że bank wymagał drugiego podpisu.
Elena wyjęła z kieszeni mały metalowy dysk.
— Podpisała go Genevieve. A drugi podpis należy do mnie jako świadka.
Voss spojrzał na dysk, potem na Elenę. To wystarczyło. Mara uderzyła głową w jego twarz. Prescott dopadł go w tej samej sekundzie, a nóż prześlizgnął się po podłodze.
Nie było wielkiej sceny. Żadnych przemówień. Tylko ciężki oddech Mary, krzyk pielęgniarki i monitor pokazujący, że serce Jonaha słabnie.
Franklin rzucił się do jego sali.
— Potrzebuję dawcy natychmiast! — zawołał.
Elena spojrzała na dokumenty.
— W raporcie jest zgodność między nią a dziećmi.
— Między kim? — spytałem.
— Między mną a bliźniętami. Dlatego Genevieve mnie znalazła. Jestem ich biologiczną dawczynią komórek szpiku.
Świat przechylił się pod moimi stopami.
To nie oznaczało, że Elena była ich matką. Genevieve urodziła bliźnięta, nosiła je, kochała i oddała za nie życie. Elena była dawczynią, którą Voss wykorzystał w eksperymencie bez jej zgody.
Przez następne godziny lekarze pracowali nad przeszczepem. Nie pozwoliłem Yatesowi wejść na salę. Mara przekazała jego miejsce doktorowi z Bostonu, który przyjechał z własnym zespołem i korzystał wyłącznie z oryginalnych wyników.
Voss nie stracił życia ani nazwiska. Stracił coś, czego pragnął bardziej: kontrolę nad funduszem, patentem i historią, którą przez lata pisał za innych. Bank zamroził rachunki, zarząd odwołał go przed północą, a jego własne dokumenty przekazały władzom wszystkie dowody. Yates zrezygnował, zanim ktokolwiek zdążył go do tego zmusić.
Elena siedziała na korytarzu z dłońmi owiniętymi bandażem. Przez sześć lat bała się, że jeśli pokaże twarz, jej syn zapłaci za jej odwagę. Kiedy zadzwoniliśmy do domu opieki, dowiedziała się, że chłopiec żyje i został przeniesiony w bezpieczne miejsce przez ludzi Genevieve. Moja żona przygotowała dla niej drogę ucieczki, ale śmierć przerwała plan.
O świcie Jonah otworzył oczy.
— Tato, gdzie jest Blythe?
— Za szybą.
— Możemy ją zobaczyć?
Przysunąłem oba łóżka tak blisko, jak pozwalały przewody. Blythe wyciągnęła rękę, a Jonah dotknął jej palców.
Elena stała przy drzwiach.
— Możesz wejść — powiedziałem.
— Nie wiem, czy powinnam.
— Genevieve chciała, żebyś ich odnalazła. Odnalazłaś.
Podeszła powoli. Blythe przyjrzała jej się z dziecięcą powagą.
— Znasz mamę?
Elena uklękła przy łóżku.
— Tak. Była odważna.
Blythe pomyślała chwilę.
— To dobrze. Tato też jest odważny, ale czasem płacze w windzie.
Elena zakryła twarz dłonią. Ja odwróciłem głowę, bo nie chciałem, żeby dzieci widziały, że jej słowa trafiły prosto we mnie.
Przeszczep zadziałał nie dzięki cudowi Vossa, lecz dzięki zgodności zapisanej w raporcie, który Genevieve ukryła przed śmiercią. Przed wyjazdem ze szpitala wyjąłem z kieszeni naszyjnik i podałem go Elenie.
— To należało do Genevieve — powiedziała.
— Wiem. Dlatego chcę, żebyś go zatrzymała.
— Nie mogę.
— Możesz. Ona dała ci go, żebyś wróciła do moich dzieci. Niech przypomina ci nie o jej śmierci, ale o tym, że dotrzymałaś obietnicy.
Elena zamknęła palce na srebrnym łańcuszku.
Kilka dni później, podczas pierwszej samodzielnej wizyty Jonaha i Blythe w ogrodzie szpitalnym, dzieci zatrzymały się przy ławce. Blythe wskazała na mały niebieski kamień na szyi Eleny.
— Mamo też miała taki?
Elena spojrzała na mnie.
Nie odpowiedziałem za nią.
— Miała dokładnie ten — powiedziała.
Blythe przytuliła się do jej boku, a Jonah zapytał, czy może kiedyś opowiedzieć im, jak poznała Genevieve.
Elena skinęła głową i ścisnęła naszyjnik tak mocno, że rysa na zapięciu odbiła światło poranka.
— Opowiem wam wszystko — powiedziała. — Ale zacznę od dnia, kiedy wasza mama kazała mi biec.
Przegapiłeś początek?




