CZĘŚĆ 4
— …bo Jack Brennan nie był w klinice sam — dokończyła Helena.
Wiktor ruszył w jej stronę, lecz Filip zastąpił mu drogę. Nie dotknął go. Nie musiał. Za plecami Filipa stał Tomasz, a w jego dłoni znów pojawił się telefon z działającym zasięgiem.
— Jeśli zrobisz jeszcze jeden krok, wyślę wszystkie zdjęcia do redakcji — powiedział Filip.
Wiktor spojrzał na niego z pogardą.
— Myślisz, że jedna paczka zdjęć zniszczy firmę wartą setki milionów?
— Nie. Zniszczy ją podpis właściciela rachunku.
Filip wyjął z metalowego pudełka pojedynczą kartkę. Była złożona na cztery części i poplamiona kawą. Rozpoznałam nazwę banku oraz numer rachunku, na który przez dwa lata wpływały pieniądze z firmy Wiktora.
Odbiorcą był Tomasz Wrona.
Odwróciłam się do leśniczego.
— To prawda?
Tomasz nie zaprzeczył. Twarz miał zmęczoną, jakby od dawna nosił ten rachunek pod skórą.
— Tak. Płacili mi za informacje o Jacku.
Nina cofnęła się o krok.
— Ty go wydałeś?
— Najpierw tylko mówiłem, gdzie widziano jego samochód. Potem zrozumiałem, że nie chodzi o ziemię. Chodziło o Marka. Wiktor kazał mi pilnować grobu i powiedział, że jeśli odmówię, moja żona straci pracę w kopalni.
— Więc zakopałeś niewłaściwego człowieka? — spytałam.
— Zakopałem Marka, bo bałem się, że jego ciało zniknie. Jack pomógł mi je przenieść. Chciał, żeby dowód przetrwał.
Wiktor prychnął.
— Wzruszająca opowieść. Nie macie nic poza papierem od przestraszonego księgowego.
— Mamy jeszcze mój podpis — odpowiedziała Nina.
Wyjęła z kieszeni małą kopertę. Nie była to umowa własności, tylko oświadczenie złożone trzy lata wcześniej, że przyjmuje odpowiedzialność za dolinę w imieniu mieszkańców. Podpis złożyła pod presją, ale na odwrocie Jack dopisał własnoręcznie: „Jeśli Nina zostanie oskarżona, znaczy to, że plan się udał”.
Czytałam te słowa, czując, jak gniew miesza się we mnie z żalem.
— Cały ten czas pozwalaliście mi myśleć, że Nina zabiła Jacka — powiedziałam.
— Potrzebowaliśmy kogoś, komu można ufać — odparł Filip.
— A jednak mnie wykorzystaliście.
Nina podeszła do mnie. W oczach miała łzy, lecz nie próbowała ich ukryć.
— Masz prawo mnie znienawidzić. Nie proś mnie o wybaczenie. Proszę tylko, żebyś pojechała ze mną do kliniki.
— Dlaczego ja?
— Bo Jack zostawił twoje imię w instrukcji. Napisał, że jeśli kiedykolwiek przestanie pamiętać, ty rozpoznasz prawdę po jednym szczególe.
Wyjęła z torby miedziany kompas. Mój kompas. Ten, który znalazłam przy grobie.
— Oddał go Helenie przed wypadkiem — powiedziała. — Kazał przekazać go tobie, gdy las zacznie odsłaniać dół.
Wtedy zrozumiałam, że ktoś nie czekał na przypadkowe odkrycie. Jack zaplanował, bym znalazła miejsce, kiedy wszystkie inne drogi zostaną zamknięte.
Pojechaliśmy do kliniki starym samochodem Heleny. Wiktor został na polanie, bo Filip zadzwonił już do ludzi, którzy mieli przyjechać po dokumenty. Nie była to scena z kajdankami ani krzykiem. Najbardziej bał się nie zatrzymania. Bał się, że jego własne podpisy trafią do tych, którzy potrafili czytać liczby.
Klinika mieściła się w dawnym klasztorze za miastem. W korytarzu pachniało środkiem dezynfekującym i gotowanymi jabłkami. Pielęgniarka zaprowadziła nas do małego pokoju z zielonym fotelem.
Jack siedział przy stole i układał drewniane klocki według kolorów. Był szczuplejszy, miał bliznę nad uchem i siwe pasmo we włosach.
Nina zatrzymała się w drzwiach.
— Jack?
Mężczyzna podniósł głowę. Przez chwilę patrzył na nią bez rozpoznania.
— Znam panią? — zapytał.
Nina zakryła usta dłonią.
Helena podeszła powoli i położyła na stole dokument. Jack spojrzał na podpis, potem na nią.
— Mamo?
W jego głosie było pytanie, nie pewność.
— Tak, synku.
— Gdzie jestem?
— W miejscu, w którym nikt nie mógł cię znaleźć.
Jack przeniósł wzrok na mnie. Zauważył kompas w mojej dłoni.
— To moje? — spytał.
— Dałeś mi go dawno temu.
Dotknął miedzianej obudowy. Palce zacisnęły się na niej tak mocno, że pobielały.
— Powiedziałem ci, żebyś szła za igłą — wyszeptał.
— Powiedziałeś, że igła zawsze wraca do miejsca, które ktoś próbował ukryć.
Jego oddech przyspieszył. Nina uklękła przy krześle.
— Jack, to ja. Nina.
— Ty podpisałaś umowę.
— Podrobiłam ją pod przymusem, ale nigdy cię nie zdradziłam.
— Wiem — powiedział.
Jedno słowo. Ciche, lecz wystarczyło, żeby Nina rozpłakała się bezgłośnie.
Jack nie odzyskał całej pamięci tego dnia. Przypomniał sobie jednak Marka, ciężarówkę i twarz Wiktora pochyloną nad dokumentami. Pamiętał też, że uciekł z kliniki na kilka godzin tydzień wcześniej i wysłał Helenie wiadomość. Nie mógł wyjaśnić, jak znalazł telefon ani skąd wiedział, że Wiktor przyjedzie do lasu.
Później dowiedzieliśmy się, że Filip od miesięcy przekazywał kopie rachunków dziennikarzom. Oświadczenie Niny unieważniło roszczenia firmy, a mieszkańcy doliny utworzyli wspólną fundację, której pierwszym zadaniem było zabezpieczenie grobu Marka i przywrócenie mu imienia.
Tomasz oddał wszystkie pieniądze i zeznawał przeciw Wiktorowi. Nie prosił o przebaczenie. Raz tylko przyszedł do kliniki z pudełkiem po herbacie i położył je przed Heleną.
— To wszystko, co zostało z tamtej nocy — powiedział.
Helena odpowiedziała:
— Nie. Została jeszcze prawda.
Wiktor stracił firmę, zanim sprawa trafiła przed sąd. Wspólnicy odsunęli go po ujawnieniu rachunków, a kopalnia wstrzymała prace w dolinie. Najbardziej bolało go nie to, że zabierano mu pieniądze. Bolało go, że ziemia, którą chciał sprzedać, otrzymała imię Marka Dudy i stała się miejscem, którego nikt nie mógł już kupić.
Nina nie wróciła od razu do swojego domu. Przez pierwsze tygodnie siedziała przy Jacku, czytając mu stare listy. Czasem ją rozpoznawał, czasem pytał, dlaczego płacze. Za każdym razem odpowiadała tak samo:
— Bo wróciłeś, nawet jeśli jeszcze nie całą drogą.
Ja zostałam przy nich z innego powodu. Jack poprosił mnie, żebym spisała wszystko, zanim pamięć znów zacznie mu uciekać. Przynosiłam mu kartki, a on poprawiał szczegóły: kolor ciężarówki, zapach oleju, trzy uderzenia w szybę.
Pewnego popołudnia podał mi ostatnią stronę. Zamiast podpisu narysował małą strzałkę wskazującą północ.
— To wystarczy? — spytałam.
— Nie — odpowiedział. — Ale pokaże, gdzie zacząć.
Kiedy wychodziłam z pokoju, kompas leżał na stole obok jego dłoni. Igła drżała, zatoczyła małe koło i zatrzymała się prosto na północy.
Jack uśmiechnął się do mnie.
— Tym razem to ja pójdę za tobą.
Przegapiłeś początek?




