CZĘŚĆ 4
…— Nigdzie nie pojedziesz — powiedziałam.
Maurycy zatrzymał się przy szafce z butami. Pod jego stopą skrzypnęła drewniana deska, ta sama, którą przez lata obiecywał naprawić.
— Walerio, muszę z nią porozmawiać.
— Porozmawiasz tutaj.
— To nie twoja sprawa.
— Sprzedałeś dom swojej matki, zabrałeś pieniądze i próbowałeś zmusić mnie do podpisania dokumentów. Od tej chwili wszystko jest moją sprawą.
Elwira siedziała przy stole, ściskając brzeg obrusa. Jej fryzura, identyczna jak moja, była już rozczochrana. Wyglądała nie jak władczyni naszego mieszkania, lecz jak kobieta, która nagle zrozumiała, że zaufała niewłaściwej osobie.
Telefon Maurycego zadzwonił ponownie.
— To ona — powiedział.
— Włącz głośnik — polecił mój ojciec.
— Nie będziesz mi rozkazywał.
Matka wyciągnęła rękę.
— Daj telefon Elwirze.
Maurycy cofnął aparat. Zrobił to zbyt gwałtownie. Telefon uderzył o krawędź stołu i spadł na podłogę. Ekran pękł wzdłuż całej długości, ale połączenie nadal trwało.
Z głośnika odezwał się kobiecy głos.
— Panie Maurycy, jestem przed kancelarią. W kasetce znalazłam oryginał testamentu pani Elwiry i pokwitowania za pożyczki, które pan od niej pobierał.
Elwira podniosła głowę.
— Jakie pożyczki?
Maurycy przymknął oczy.
— Proszę tego nie czytać przy nikim.
— Właśnie dlatego zadzwoniłam. Pani Elwira zapisała dom wnuczce swojej siostry. Pan nie miał prawa go sprzedać bez jej świadomej zgody.
W kuchni zabrzęczały klucze w dłoni mojej matki.
— Elwiro, podpisałaś pełnomocnictwo? — zapytałam.
— Powiedział, że to dokumenty do leczenia. Że potrzebuje mojego podpisu, żeby wypłacić pieniądze na rehabilitację.
Maurycy podszedł do krzesła.
— Mamo, chciałem ci pomóc.
— Pomóc? — Jej głos pękł. — Sprzedałeś mój dom, ukryłeś pieniądze i przyprowadziłeś mnie tutaj jak ciężar.
— Spłaciłem długi.
— Swoje długi.
To zdanie uderzyło go mocniej niż krzyk. Oparł dłonie o blat i pochylił głowę.
Kobieta przez telefon poprosiła, żebym przekazała jej mój adres. Powiedziała, że przyjedzie z notariuszem i dokumentami. Nie chciałam już niczego ukrywać ani rozwiązywać szeptem. Poprosiłam ją, żeby przyjechała tego samego dnia.
Przez następną godzinę nikt nie usiadł wygodnie. Elwira chodziła po kuchni, otwierając i zamykając szuflady. Maurycy przeglądał rachunki. Mój ojciec stał przy lodówce, a matka przygotowała na stole kawę, której nikt nie pił.
W końcu Elwira zatrzymała się przed kartką przyklejoną do drzwi lodówki.
„Jedzenie Elwiry — nie dotykać”.
Zdjęła ją powoli.
— To było dziecinne — powiedziała.
— Było dokładnie takie, jak traktowanie mnie — odpowiedziałam.
— Nie chciałam cię skrzywdzić.
— Wchodziłaś do naszej sypialni bez pukania. Brałaś moje rzeczy. Przyniosłaś mi spleśniałe jedzenie i nazwałaś mnie niewdzięczną, kiedy nie chciałam go zjeść.
— Maurycy powiedział, że muszę pokazać ci, kto tu rządzi.
Mąż poderwał głowę.
— Mamo!
— To prawda. Powiedział, że jeśli będziesz miała dość, odejdziesz, a mieszkanie zostanie dla nas.
Nie poczułam satysfakcji. Poczułam zmęczenie tak głębokie, że aż zakręciło mi się w głowie.
— Czyli nawet twoja „miłość do syna” była częścią planu?
Elwira spuściła wzrok.
— Bałam się samotności.
— A ja miałam przestać być człowiekiem, żebyś ty nie czuła się sama.
Po południu przyjechała nabywczyni domu, starsza kobieta o imieniu Lucía. Przyniosła metalową kasetkę z wytartym zamkiem. W środku znajdował się testament, dwa pokwitowania oraz list Elwiry do swojej siostry, napisany wiele lat wcześniej.
W liście Elwira wyjaśniła, że dom ma kiedyś trafić do córki jej siostry, bo to ona opiekowała się nią po śmierci męża. Sprzedaż domu nie była więc tylko oszustwem wobec Elwiry. Maurycy próbował odebrać coś, co nigdy nie należało do niego.
Lucía położyła dokumenty przed nami.
— Nie chcę tego domu, jeśli został sprzedany w taki sposób. Chcę, żeby wszystko zostało wyjaśnione zgodnie z prawem.
Maurycy spojrzał na mnie.
— Walerio, pomóż mi.
— W czym?
— Jeśli powiesz, że wiedziałaś o sprzedaży, będzie łatwiej.
Ojciec zacisnął palce na oparciu krzesła.
— Nie waż się jej o to prosić.
— To nasze małżeństwo — wyszeptał Maurycy.
— Nie — odpowiedziałam. — To był układ, w którym ty wydawałeś polecenia, twoja matka zajmowała moje miejsce, a ja miałam milczeć.
Tego wieczoru spakowałam jego rzeczy do dwóch walizek. Nie wyrzuciłam go na ulicę. Zadzwoniłam do jego kuzyna, Pawła, i poprosiłam, żeby przyjechał po niego, zanim emocje wymkną się spod kontroli.
Maurycy stał przy walizkach, trzymając w dłoni pęk kluczy do mieszkania.
— Naprawdę mnie wyrzucasz?
— Nie wyrzucam męża. Odsyłam człowieka, który przestał nim być.
— A co z mamą?
Spojrzałam na Elwirę. Siedziała przy stole, przed nią stała nietknięta miska świeżej zupy przygotowanej przez moją matkę.
— Twoja matka zostanie do jutra. Potem Lucía pomoże jej znaleźć tymczasowe mieszkanie, a ty pokryjesz koszty z pieniędzy, które jej zabrałeś.
— Nie mam tych pieniędzy.
— W takim razie sprzedasz samochód.
Elwira gwałtownie podniosła wzrok.
— Nie chcę, żeby sprzedawał samochód dla mnie.
— To nie jest dla ciebie — powiedziałam. — To za decyzje, które podjął.
Przed wyjazdem Maurycy zatrzymał się przy wejściu. Wyjął z kieszeni mój krem do rąk, który przez kilka dni nosił przy sobie, bo Elwira zabrała go z łazienki i włożyła do swojej kosmetyczki.
— To było twoje — powiedział.
Wzięłam słoiczek, ale nie odpowiedziałam.
Paweł czekał na niego na korytarzu. Kiedy drzwi windy się otworzyły, Maurycy obejrzał się jeszcze raz.
— Walerio, kochałem cię.
— Wiem — powiedziałam. — Ale za każdym razem wybierałeś kogoś, kto pozwalał ci nie dorosnąć.
Winda zamknęła się między nami.
Elwira została w mieszkaniu do następnego ranka. Spała na kanapie, bo nie pozwoliłam jej wejść do naszej sypialni. O szóstej obudził mnie dźwięk porcelany. Znalazłam ją przy stole, trzymającą pusty pojemnik po spleśniałej fasoli.
— Wyrzuciłam go — powiedziała.
— Dobrze.
— Walerio, czy mogę ci coś powiedzieć?
Usiadłam naprzeciwko niej.
— Możesz.
— Nie byłaś złą żoną. Byłaś jedyną osobą w tym mieszkaniu, która próbowała postawić granicę.
Nie przytuliłam jej. Nie byłam jeszcze gotowa. Ale podałam jej filiżankę herbaty i wskazałam krzesło.
Później, gdy Lucía zabrała ją do tymczasowego lokum, wróciłam do kuchni. Na stole leżała kartka z regulaminem Elwiry. Odwróciłam ją na drugą stronę i napisałam listę rachunków, które Maurycy miał zwrócić swojej matce.
Pod spodem dopisałam jedno zdanie: „Podpiszę tylko dokumenty, które przeczytam”.
Złożyłam kartkę i wsunęłam ją do metalowej kasetki razem z testamentem. Nie dlatego, że chciałam zachować cudzą tajemnicę. Dlatego, że tym razem to ja pilnowałam dokumentów.
Kiedy zamykałam kasetkę, telefon Maurycego zawibrował na stole. Wiadomość pochodziła od Lucíi: „Jutro spotkanie u notariusza. Bez kłamstw”.
Przeczytałam ją, położyłam obok pękniętego długopisu i powiedziałam do pustego mieszkania:
— Jutro wszyscy podpiszemy tylko prawdę.
Przegapiłeś początek?




