CZĘŚĆ 4 — Kiedy próbowałem odkupić rodzinny pierścień, zobaczyłem ją przy lombardzie — a mój kuzyn nagle przestał się uśmiechać

CZĘŚĆ 4

„Nie ufaj temu, kto nosi moje nazwisko. Tomás żył jeszcze po upadku powozu, a człowiek, który go zabrał, zna prawdę o Beatriz…”

Przeczytałem list dwa razy.

Beatriz wyrwała mi go z ręki.

— To jego pismo.

— Tak.

Esteban wykorzystał chwilę zamieszania i ruszył ku drzwiom. Mateo zastąpił mu drogę, choć cały drżał.

— Nie przejdziesz — powiedział chłopak.

Esteban uniósł dłoń.

— Odsuń się, bo skończysz tak jak twój pan.

Mateo nie cofnął się.

To wystarczyło. Ignacio chwycił Estebana za kołnierz i przyprowadził go z powrotem do stołu.

— Nie zamknę go w lochu — powiedziałem. — To dałoby mu wygodną rolę ofiary. Najpierw wszyscy poznają rachunki.

— Rafael — odezwała się Beatriz — jeśli Tomás żył, dlaczego przez osiem miesięcy nie wrócił?

Nie znałem odpowiedzi. I właśnie ta niewiedza bolała bardziej niż zdrada Estebana.

O czternastej zebraliśmy w pałacu czterech kupców, którzy wystawili rzekome rachunki, notariusza Montoyę oraz zarządcę portu z Veracruz. Na stole ułożyłem księgę Tomása, podrobione dokumenty i kwity z moim podpisem. Obok położyłem naszyjnik Beatriz, jeszcze nietknięty przez lombard.

Don Anselmo również przyjechał. Trzymał w ręku małą szkatułkę i wyglądał, jakby połknął pestkę.

— Przyniosłem pierścień pańskiego kuzyna — powiedział. — I coś jeszcze.

Otworzył szkatułkę. Pod pierścieniem leżała kartka z tym samym czerwonym lakiem, który widziałem w pokoju Beatriz.

— Esteban zostawił ją u mnie trzy tygodnie temu — wyjaśnił lombardzista. — Prosił, żebym przygotował pieniądze pod zastaw naszyjnika. Powiedział, że wdowa przyjdzie sama.

Beatriz spojrzała na mnie.

— Czyli wiedział, że sprzedam klejnot.

— I wiedział, że nie będziesz miała czym zapłacić gospodarzowi — odpowiedziałem.

Don Anselmo spuścił wzrok.

— Powinienem był dać pani prawdziwą wartość. Bałem się, że Esteban cofnie swoje interesy.

— Ile naprawdę jest wart? — zapytała Beatriz.

— Sto trzydzieści pesos. Może więcej, jeśli znajdzie się właściwy kupiec.

Beatriz dotknęła szafirów.

— Nie sprzedam go.

To był pierwszy raz, kiedy usłyszałem w jej głosie decyzję silniejszą od strachu.

Notariusz Montoya zaczął porównywać podpisy. Po godzinie oświadczył, że akt własności i trzy rachunki noszą ślady kopiowania.

— Ten dokument nie może obciążyć wdowy — powiedział. — A kwity wystawione na pańskie nazwisko są bezwartościowe, ponieważ nie mają pańskiej pieczęci.

Esteban poderwał się.

— Wszyscy jesteście przeciwko mnie! Rafael chce przejąć majątek Villaseñorów i poślubić wdowę, żeby ukryć swoje pragnienia.

Beatriz zacisnęła szczękę. Czułem, że oskarżenie ugodziło ją głębiej niż mnie.

— Nie będę cudzym dowodem niewinności — powiedziała.

— Beatriz…

— Nie. Jeśli mam zostać w tym domu, to nie jako kobieta, którą książę ocalił z litości.

Spojrzałem na nią przy wszystkich.

— W takim razie zostanie pani jako właścicielka własnych decyzji. Przekażę pani zarząd nad majątkiem, który odzyskamy z rachunków. Ja będę świadkiem, nie wybawcą.

Montoya podsunął jej czysty arkusz.

— Możemy sporządzić pełnomocnictwo.

Beatriz wzięła pióro. Tym razem przeczytała każde słowo, a potem podpisała się wyraźnie.

Esteban patrzył na dokument, jakby właśnie płonęła pod nim podłoga.

Największy cios nie przyszedł jednak od notariusza. Przyniósł go posłaniec z Veracruz, który wrócił przed zachodem słońca.

— Człowiek z listu czeka w magazynie przy nabrzeżu — powiedział. — Nie chce wejść do pałacu. Twierdzi, że Tomás Villaseñor żył jeszcze dwa dni po wypadku.

Beatriz odsunęła krzesło.

— Jedziemy.

— Może to pułapka — ostrzegłem.

— Przez osiem miesięcy wszyscy mówili mi, co mam robić. Tym razem pojadę sama. Jeśli chce pan pomóc, proszę iść obok, nie przede mną.

Pojechaliśmy w trójkę: Beatriz, ja i Mateo. W magazynie pachniało smołą, mokrym drewnem i solą. Przy stosie skrzyń czekał starszy mężczyzna o imieniu Julián, dawny przewoźnik Villaseñorów. Na szyi miał skórzaną opaskę, a pod nią bliznę po głębokim cięciu.

— To ja znalazłem pana Tomása — powiedział.

Beatriz zrobiła krok naprzód.

— Gdzie on jest?

Julián odwrócił wzrok.

— Nie żyje, pani.

Jej kolana ugięły się, lecz utrzymała się na beczce.

— List mówił, że żył po wypadku.

— Żył. Zabrałem go do chaty przy drodze. Miał złamaną nogę i ranę pod żebrami. Powiedział, że Esteban próbował go zabić, bo znalazł księgę kradzieży. Chciał wysłać list do pana Rafaela, ale Esteban odnalazł chatę.

— Co się stało? — zapytałem.

— Tomás umarł nad ranem. Przed śmiercią wręczył mi kopertę dla Beatriz. Bałem się ją dostarczyć. Esteban groził mojej córce.

Wyjął z płaszcza złożony papier. Beatriz wzięła go obiema rękami.

Czytała długo.

Potem usiadła na skrzyni.

— On przeprasza — powiedziała. — Pisze, że wiedział o długach Estebana, ale ukrywał je, bo bał się skandalu. Pisze też, że naszyjnik po mojej matce miał być moim zabezpieczeniem, a on nigdy nie powinien był go zastawiać.

— Czy napisał, że cię kochał? — zapytałem cicho.

Beatriz zamknęła oczy.

— Napisał, że próbował mnie zatrzymać przy sobie strachem i pieniędzmi, bo wiedział, że bez niego nie mam dokąd pójść. To nie jest list człowieka, którego można po prostu opłakać.

Przyjąłem to milczeniem. Tomás był ofiarą Estebana, ale także człowiekiem, który przez lata pozwalał, by Beatriz żyła w klatce zbudowanej z cudzych decyzji.

Wróciliśmy do pałacu po zmroku. Esteban czekał w holu bez płaszcza. Mercedes stała przy schodach, trzymając jego walizkę.

— Nie masz już prawa przebywać na żadnej posiadłości Valdemory — powiedziała.

— Rafael jest moim kuzynem.

— I dlatego pozwoli ci odejść z tym, co naprawdę do ciebie należy.

Esteban spojrzał na mnie.

— Pomogłem ci zostać księciem. To ja przekonałem wierzycieli twojego ojca, by dali ci czas.

— W zamian za to zabierałeś pieniądze z majątku Villaseñorów.

— Potrzebowałem ich.

— Na karty?

Jego twarz drgnęła.

— Na długi mojego ojca. Jeśli ich nie spłaciłem, zabrali siostrę do więzienia za długi.

To była prawda, ale nie usprawiedliwienie. Siostra Estebana, Clara, mieszkała samotnie w Puebla i rzeczywiście była poręczycielką części jego zobowiązań.

Beatriz podeszła do stołu.

— Ile wynosi jej dług?

Esteban spojrzał na nią z niedowierzaniem.

— Co to ma znaczyć?

— Sprzedamy część wina z magazynu Villaseñorów i spłacimy wierzyciela Clary. Nie dostaniesz ani jednego peso. Ona nie będzie płacić za twoją zbrodnię.

— Dlaczego miałabyś to zrobić?

Beatriz położyła list Tomása obok księgi rachunkowej.

— Bo nie chcę, żeby kolejna kobieta została zakładniczką mężczyzny, który nazwał swoje tchórzostwo obowiązkiem.

Esteban zrozumiał wtedy, co stracił. Nie tylko pieniądze. Nie tylko nazwisko i dostęp do pałaców. Stracił możliwość używania cudzej krzywdy jako waluty.

Oddał klucze do magazynów i podpisał zobowiązanie, że nie będzie rościł sobie praw do majątku Beatriz. Następnego dnia wyjechał do Veracruz na statku, który miał odpłynąć bez niego. Clara została uratowana, lecz odmówiła zamieszkania z bratem.

Mateo otrzymał pracę u mnie, ale nie jako służący. Został pomocnikiem zarządcy i sam wybierał konie, które miały wozić rachunki między majątkami. Co tydzień czytał księgi pod okiem Montoyi, żeby nikt już nie mógł powiedzieć, że niewykształcony człowiek nie ma prawa rozumieć własnego losu.

Beatriz nie wróciła do małego pokoju przy La Merced. Nie dlatego, że została moją żoną. Nie zgodziła się na małżeństwo, dopóki nie ukończyła porządkowania rachunków, a ja nie próbowałem jej przekonywać.

Została zarządczynią swoich dóbr.

Kiedy trzy tygodnie później weszła do mojego gabinetu, miała na szyi naszyjnik z szafirami. Pod pachą niosła nową księgę, grubą i oprawioną w granatową skórę.

— Podpisałam umowę z kupcami z Veracruz — powiedziała. — Wina wystarczy na spłatę długów Clary i odbudowę domu Villaseñorów.

— A co z panią?

— Ja również zawarłam umowę.

— Z kim?

Położyła księgę przede mną.

— Z samą sobą. Żadnego papieru nie podpiszę bez przeczytania go do ostatniej linijki. Żadnego człowieka nie wpuszczę do swojego życia dlatego, że boję się samotności.

— To rozsądne warunki.

— Jest jeszcze trzeci.

— Jaki?

Poprawiła szafir na szyi. Kamień odbił światło lampy i rzucił na stół mały, niebieskawy blask.

— Jeśli nadal chce pan mówić mi rzeczy, których nie powiedział pan dziesięć lat temu, proszę zacząć od prawdy.

Serce uderzyło mi tak mocno, że poczułem puls w dłoniach.

— Kochałem panią wtedy — powiedziałem. — I kocham panią teraz. Ale nie chcę, żeby była pani ze mną z wdzięczności, strachu ani dlatego, że uratowałem jakiś dokument.

Beatriz patrzyła na mnie długo.

— Dobrze — odpowiedziała. — Bo ja nie jestem kobietą, którą trzeba ratować.

— Wiem.

— Jestem kobietą, która może pana wybrać.

Nie pocałowała mnie. Zamiast tego otworzyła księgę, przesunęła ją w moją stronę i wskazała pustą stronę na końcu.

— Proszę podpisać jako wspólnik, nie właściciel.

Wziąłem pióro.

Po drugiej stronie papieru Beatriz położyła naszyjnik z szafirami — już nie jako zastaw, lecz jako zabezpieczenie funduszu dla wdów, którym wierzyciele próbowali odebrać ostatnią rzecz.

Podpisałem się pod jej warunkiem.

A ona zamknęła księgę dokładnie na stronie, gdzie Tomás napisał, że nie pozwolę, by została sama.

— Od tej pory — powiedziała — niech pan nie pozwala mi być samą tylko wtedy, kiedy sama o to poproszę.

Na stole, obok jej podpisu, trzy szafiry odbiły światło jak trzy otwarte oczy.

Оцените статью