CZĘŚĆ 4
…Lucía ruszyła pierwsza. Wyszła z kancelarii tak szybko, że jej kardigan zaczepił o klamkę. Sergio pobiegł za nią, lecz Elena zatrzymała go jednym zdaniem.
— Jeśli opuści pan ten pokój, zadzwonię do notariusza i zgłoszę próbę posłużenia się fałszywym pełnomocnictwem.
Sergio odwrócił się.
— Nie ma pani prawa mnie zastraszać.
— A pan nie ma prawa sprzedawać cudzej własności.
Na parkingu Lucía stała przy samochodzie i trzymała telefon tak mocno, że pobielały jej knykcie. Powiedziała, że ktoś czeka przy domu. Nie kupiec, jak twierdził Sergio, lecz małżeństwo z pośrednikiem nieruchomości.
Pojechaliśmy tam razem.
Była siedemnasta trzydzieści. Na podjeździe stał srebrny samochód, a przy furtce trójka obcych ludzi oglądała elewację, jakby już wybierała kolor zasłon.
— To jest nasz dom — powiedziała Lucía.
Pośrednik spojrzał na Sergia.
— Pan twierdził, że jest jedynym pełnomocnikiem właścicieli.
— Bo nim jestem — odparł Sergio.
Wyjąłem z teczki odpis księgi wieczystej.
— Nie jest pan pełnomocnikiem żadnego z nich.
Kobieta stojąca przy furtce ścisnęła katalog.
— Zapłaciliśmy zaliczkę.
— Proszę zachować wszystkie potwierdzenia — powiedziała Elena, która przyjechała chwilę później. — Sprzedaż nie może dojść do skutku bez podpisu pana Ortegi i jego córki.
Sergio próbował przejąć rozmowę.
— To rodzinne nieporozumienie. Mój teść jest stary i zdezorientowany.
— Mam sześćdziesiąt osiem lat, nie sześćset osiem — odpowiedziałem.
Lucía stanęła obok mnie.
— A ja nie wyraziłam zgody na sprzedaż.
Pośrednik poprosił Sergia o kopię pełnomocnictwa. Ten wyciągnął ją z kieszeni, lecz papier był pomięty na rogu. Elena wzięła go w dwa palce i porównała podpis z dokumentem własności.
— Ten dokument jest nieważny — powiedziała. — A próba uzyskania pożyczki pod zastaw domu może pana kosztować więcej niż wszystkie kary za wcześniejsze długi.
Sergio pobladł.
— Jeśli wycofam wniosek, sprawa się skończy.
— Nie decyduje pan o tym sam — odparła Elena.
Najbardziej zaskoczyło mnie jednak to, co powiedział wtedy mężczyzna, który chciał kupić dom.
— Znam tego człowieka — oznajmił. — Spotkałem go wcześniej w biurze pośrednictwa. Powiedział, że jego żona nie żyje, a córka jest za granicą.
Lucía spojrzała na Sergia.
— Powiedziałeś, że jestem poza krajem?
— Chciałem tylko uniknąć pytań.
— Chciałeś sprzedać mój dom za moimi plecami.
Jego twarz stwardniała.
— Robiłem to dla nas. Długi narastały. Myślałem, że po sprzedaży kupimy coś mniejszego.
— Za pieniądze, o których nie wiedziałam?
— Gdybym ci powiedział, spanikowałabyś.
Lucía podeszła bliżej. Nie krzyczała. To było gorsze.
— Nie bałeś się, że spanuję. Bałeś się, że powiem „nie”.
Przez chwilę słyszeliśmy tylko brzęczenie domofonu.
Następnego dnia rano pojechaliśmy do banku. Lucía otworzyła własne konto, zastrzegła kartę i odzyskała dostęp do wszystkich rachunków. Zrobiła to sama, a ja siedziałem obok, nie dotykając żadnego formularza.
Sergio musiał wyprowadzić się z domu, ale nie dlatego, że chciałem go upokorzyć. Elena przygotowała ugodę: miał sprzedać samochód i spłacić część ukrytego długu, a z mojego udziału nie wolno mu było korzystać bez pisemnej zgody. Pośrednik wycofał ofertę, małżeństwo odzyskało zaliczkę, a notariusz zachował wszystkie dokumenty dotyczące fałszywego pełnomocnictwa.
Nie poszedłem na rozprawę. Nie dlatego, że zapomniałem, co zrobił, lecz dlatego, że Lucía wybrała inną drogę. Powiedziała, że chce, aby Sergio podpisał oświadczenie o zadłużeniu i oddał jej pieniądze, zanim zdecyduje, czy kiedykolwiek będzie z nim rozmawiać. Elena dopilnowała, by podpis miał znaczenie, nie był kolejną obietnicą przy kuchennym stole.
Tydzień później wróciłem do domu po ostatnie rzeczy. Kłódka leżała na półce nad lodówką, obok pustego pudełka po herbacie. Lucía zdjęła ją i podała mi bez słowa.
— Zostaw ją — powiedziałem.
— Po co?
— Przyda się do czegoś.
Przyniosła karton i postawiła go na stole. Włożyliśmy do środka starą drukarkę, rachunki, formularze i kopię dokumentu z trzecią stroną. Lucía otworzyła laptop i zaczęła wypełniać wniosek o pracę w biurze rachunkowym.
— Sprawdzisz, czy dobrze to napisałam? — spytała.
— Ty sprawdź.
Zmarszczyła brwi.
— Naprawdę?
— To twoje nazwisko.
Przeczytała tekst, poprawiła jedno zdanie i nacisnęła przycisk wysłania. Potem wyjęła z szuflady czerwony flamaster i napisała na kartonie: „Dokumenty Lucíi. Nie oddawać bez jej zgody”.
Podała mi flamaster.
— Podpiszesz?
Podpisałem się pod jej nazwiskiem tylko dlatego, że poprosiła. Tym razem nie jako właściciel domu, lecz jako świadek jej decyzji.
Przy wyjściu Lucía zatrzymała się przy lodówce. Z blatu wzięła kłódkę i przypięła ją do kartonu z dokumentami.
— Żeby nikt już nie zamknął przed nami tego, co należy do nas — powiedziała.
Nie odpowiedziałem. Spojrzałem na mosiężne zapięcie mojej starej teczki, potem na jej świeży podpis na formularzu.
A Lucía, ściskając w dłoni klucz do własnych rachunków, powiedziała:
— Tato, jutro sama zadzwonię do prawniczki.
Przegapiłeś początek?




