CZĘŚĆ 4
Adres prowadził do małego biura nad warsztatem samochodowym, po drugiej stronie miasta.
Pojechaliśmy tam następnego ranka.
Nie sama.
Christopher siedział obok mnie, a Annie i Ruby zostały z opiekunką. Żadnych kamer, żadnych gazet, żadnego przedstawienia. Tylko nasze ręce splecione na środku samochodowego siedzenia i kartka z adresem, która drżała przy każdym zakręcie.
— Możemy zawrócić — powiedział.
— Nie.
— Możemy też zadzwonić do kogoś zaufanego.
— Właśnie dlatego chcę wejść z tobą.
Zatrzymał samochód przed budynkiem. Nad metalowymi drzwiami wisiała tabliczka z wyblakłym nazwiskiem: Martin Hale. Rozpoznałam je natychmiast.
Martin był kiedyś moim doradcą. To on przekonywał mnie, że potrafi kontrolować moje uzależnienie. To on pożyczał mi pieniądze, „żeby uniknąć skandalu”. To on później zaczął żądać coraz więcej.
— Powiedziałaś, że kontakt z nim się skończył — przypomniał Christopher.
— Skończył się. Ale najwyraźniej nie dla niego.
Weszliśmy po schodach. Na drugim piętrze pachniało olejem silnikowym i kurzem. Martin czekał za biurkiem, ubrany w jasny garnitur, jakby zaprosił nas na spotkanie biznesowe.
— Jamie — powiedział z uśmiechem. — Wiedziałem, że przyjdziesz.
Christopher zamknął za nami drzwi.
— Powiedz, czego chcesz.
Martin spojrzał na niego z udawanym zdziwieniem.
— To sprawa między mną a nią.
— Już nie.
— Właśnie dlatego powinieneś wyjść. Jej rodzina nie musi wiedzieć, jak zaczynała.
Poczułam, że żołądek zaciska mi się w twardy węzeł.
— Przestań mówić tak, jakbyś mnie uratował.
— Uratowałem cię przed samą sobą.
— Nie. Wykorzystałeś to, że nie umiałam odmówić.
Jego uśmiech zniknął, ale nie dlatego, że się zawstydził. Był zły, że rozmowa przestaje należeć do niego.
Martin wyjął z szuflady teczkę.
— Mam rachunki. Daty. Podpisy. Mogę przekazać to prasie w ciągu godziny.
Christopher nawet nie spojrzał na dokumenty.
— Ile?
— Pieniądze nie są problemem dla barona.
Tytuł Christophera odziedziczony po rodzinie często bawił nas bardziej, niż imponował. Martin wykorzystał go teraz jak broń.
— Nie zapłacę — powiedział Christopher.
— W takim razie wszyscy dowiedzą się, że twoja żona była uzależniona, zanim została twoją żoną.
— Była uzależniona także po ślubie — odpowiedziałam. — I przeżyła to. Nie dzięki tobie.
Martin pochylił się nad biurkiem.
— Myślisz, że ludzie będą tak łaskawi jak ten człowiek?
— Nie potrzebuję ich łaski.
Wyjęłam z torebki kopertę, którą przygotowałam poprzedniego wieczoru. W środku znajdowały się potwierdzenia przelewów, których Martin żądał ode mnie przez lata, oraz podpisany przez niego dokument, w którym przyznawał, że przechowuje informacje o moim leczeniu i używa ich, by wymuszać kolejne wpłaty.
Jego twarz stężała.
— Skąd to masz?
— Od twojej byłej księgowej.
Martin cofnął rękę.
— Ona nie miała prawa.
— Miała prawo przestać cię kryć.
To był pierwszy niespodziewany obrót całej sprawy. Cicha kobieta, której imienia Martin nigdy nie pamiętał, zachowała kopie wszystkiego. Kiedy dowiedziała się, że grozi mojej rodzinie, sama skontaktowała się ze mną.
Martin zerwał się z krzesła.
— Myślisz, że jeden papier mnie zniszczy?
— Nie — powiedział Christopher. — Zniszczy cię to, że przez lata uważałeś wszystkich za zbyt zawstydzonych, żeby się odezwać.
Martin cisnął teczkę na podłogę. Kartki rozsypały się pod naszymi stopami.
— Ona wróci do tego — syknął, wskazując na mnie. — Tacy ludzie zawsze wracają.
Słowa uderzyły we mnie mocniej niż groźba. Przez chwilę znów byłam w łazience, przy zimnej umywalce, z przekonaniem, że nie zasługuję na zaufanie.
Christopher nie dotknął mnie od razu. Zapytał:
— Chcesz wyjść?
Skinęłam głową.
Martin zaśmiał się krótko.
— Uciekajcie. I tak wszyscy się dowiedzą.
Odwróciłam się do niego.
— Być może. Ale tym razem to ja opowiem, co się wydarzyło.
Wyszliśmy na schody. Dopiero na dole poczułam, że nogi mam miękkie jak papier.
— Nie musisz niczego ujawniać — powiedział Christopher.
— Wiem.
— Nie musisz być odważna dla mnie.
— Nie robię tego dla ciebie.
Spojrzał na mnie.
— Dla kogo?
— Dla tej kobiety, która myślała, że jedynym wyjściem jest kłamstwo.
Tego samego dnia zrezygnowałam z dalszych negocjacji z Martinem. Dokumenty przekazałam osobom, które mogły pomóc zakończyć jego działalność, ale nie pozwoliłam, by moje życie znów stało się cudzym postępowaniem. Nie chciałam, żeby Christopher walczył za mnie. Chciałam, żeby walczył obok mnie.
Wieczorem wróciliśmy do domu. Annie siedziała na dywanie i budowała z klocków krzywą wieżę. Ruby trzymała kredkę między zębami.
— Gdzie byliście? — zapytała Annie.
— Załatwialiśmy trudną sprawę — odpowiedział Christopher.
— Czy była naprawdę trudna?
Usiadłam obok niej.
— Tak.
— I wygraliście?
Popatrzyłam na Christophera. Nie chciałam używać słowa „wygraliśmy”, jakby czyjeś groźby mogły zostać zamienione w konkurs.
— Powiedzieliśmy prawdę — powiedziałam.
Annie zastanowiła się, po czym podała mi czerwony klocek.
— To połóż tutaj. Wieża się przechyla.
Wzięłam klocek i wsunęłam go między dwa krzywe elementy. Wieża nadal nie była prosta, ale przestała się chwiać.
Później, kiedy dzieci zasnęły, siedzieliśmy z Christopherem przy stole. Na półce stało zdjęcie z naszego ślubu, a obok niego fotografia wycięta przeze mnie z magazynu. Zachowałam ją przez lata, zagiętą dokładnie w miejscu, gdzie zaczynał się jego kołnierzyk.
— Nadal uważasz, że wyjdziesz za mężczyznę z tego zdjęcia? — zapytał.
— Nie — odpowiedziałam. — Już wyszłam.
Uśmiechnął się.
— To dobrze. Bo nie wiem, czy drugi raz przekonałbym agenta, żeby podał ci mój numer.
Oparłam głowę na jego ramieniu.
— Co zobaczyłeś we mnie tamtego wieczoru?
— Kobietę, która żartowała, kiedy się bała.
— To brzmi mało romantycznie.
— Było bardzo romantyczne. Od razu wiedziałem, że będziesz trudna do zignorowania.
W następnych latach ludzie poznali nas przez role, tytuły i nagłówki. Jedni widzieli we mnie królową krzyku, inni komediową aktorkę. Christopher bywał dla nich dziwnym geniuszem, muzykiem, aktorem, a później także baronem. Żadne z tych słów nie opisywało tego, co działo się między nami, gdy drzwi były zamknięte, dzieci kłóciły się o kredki, a ja mówiłam mu prawdę, zanim zdążyłam wymyślić wygodne kłamstwo.
Wiedziałam, że miłość nie jest obietnicą, iż nikt nigdy nie upadnie.
Jest decyzją, by nie udawać, że upadek nie miał miejsca.
Christopher nigdy nie przedstawiał się jako mój wybawca. To było najważniejsze. Nie odebrał mi odpowiedzialności za własne życie, ale też nie uciekł, kiedy zobaczył jego najciemniejszy pokój.
A ja nie wyszłam za człowieka z fotografii.
Wyszłam za mężczyznę, który pewnego dnia przyleciał przez ocean tylko po to, żeby zjeść ze mną kolację, a potem wrócił do pracy, zanim świat zdążył zauważyć, że zrobił coś niezwykłego.
Na stole leżała zagięta fotografia.
Christopher przesunął ją w moją stronę i powiedział:
— Jamie, tym razem wybierz restaurację. Ja już raz przyjechałem za daleko.
A ja roześmiałam się tak, jak tamtego pierwszego wieczoru, kiedy nieznajomy mężczyzna przestał być zdjęciem i usiadł naprzeciwko mnie.




