CZĘŚĆ 4
Ale nie wiedział jeszcze, że wspólnik nie dzwonił do niego. Dzwonił do mnie.
Telefon zawibrował ponownie, zanim zdążyłam włożyć płaszcz.
— Pani Natalio? — zapytał mężczyzna po drugiej stronie. — Nazywam się Paweł Sadowski. Jestem wspólnikiem Olega.
Oleg poderwał się z krzesła.
— Nie rozmawiaj z nim.
Zakryłam mikrofon dłonią.
— Dlaczego?
— Bo będzie chciał cię wciągnąć w swoje rozliczenia.
Paweł najwyraźniej usłyszał jego głos.
— Oleg jest przy pani?
— Tak.
— Proszę go nie wypuszczać z mieszkania. Nie dlatego, że chcę pani grozić. Dlatego, że właśnie odkryłem drugą rzecz.
Spojrzałam na brata męża. Roman stał przy zlewie, blady i spocony. Na jego rękawie widniała biała smuga z zaprawy.
— Jaką rzecz? — zapytałam.
— Pieniądze z kasety były przeznaczone dla pracowników. Ale nie one są największym problemem. Oleg od dwóch lat przelewał na konto firmy pieniądze z pani wspólnego rachunku, podając w tytule fałszywe zaliczki.
W kuchni zrobiło się tak cicho, że usłyszałam kroplę spadającą z kranu.
— Ile? — zapytałam.
— Sto osiemdziesiąt sześć tysięcy.
Oleg chwycił się oparcia krzesła.
— Paweł, nie masz prawa mówić jej o księgach.
— Mam obowiązek. To ja je prowadziłem.
Wtedy dotarło do mnie, dlaczego przez ostatni rok Oleg powtarzał, że musimy oszczędzać. Dlaczego prosił, bym odkładała planowany remont kuchni, dlaczego zaczął sam odbierać pocztę i zmienił hasło do bankowości.
To nie był kryzys firmy.
To był jego plan.
— Gdzie jest plecak? — zapytałam.
Oleg zacisnął usta.
Roman spojrzał na niego, potem na mnie.
— W szafce na buty — powiedział.
— Roman!
— Mam dość. Nie będę siedział za twoje decyzje.
Oleg rzucił się do przedpokoju. Andrzej zastąpił mu drogę, ale nie dotknął go nawet palcem.
— Proszę spokojnie — powiedział. — Kaseta jest własnością pracowników.
Otworzyłam dolną szafkę. Za pudełkiem po zimowych butach leżał czarny plecak. W środku znalazłam metalową kasetę, rachunek za wynajem magazynu i kopertę z moim nazwiskiem.
Koperta była otwarta.
W środku znajdowało się pełnomocnictwo do sprzedaży mieszkania po ciotce oraz druga kartka z moim podpisem.
Podpis wyglądał prawie jak mój.
Prawie.
Na końcu litery „a” brakowało małego zawinięcia, które robiłam od dzieciństwa. Oleg znał to zawinięcie. Znał je, bo podpisywałam przy nim każdy dokument dotyczący domu.
— Chciałeś sprzedać mieszkanie — powiedziałam.
— Chciałem spłacić długi.
— Swoje.
— Nasze.
— Przelewałeś moje pieniądze do firmy, nie pytając mnie ani razu.
— Byliśmy małżeństwem.
— Małżeństwo nie jest zgodą na kradzież.
Oleg ruszył w moją stronę. Andrzej natychmiast stanął między nami.
— Proszę się nie zbliżać.
Mąż zatrzymał się, a jego twarz zmieniła się z gniewnej w wyczerpaną.
— Natalia, firma miała się podnieść. Jeden kontrakt i wszystko bym oddał.
— A jeśli kontraktu by nie było?
— Byłby.
— Tak samo jak pieniądze, które Roman miał „tylko przewieźć”?
Roman usiadł na podłodze przy szafce. Jego dłonie drżały.
— Oleg powiedział, że nikomu nie stanie się krzywda. Mówił, że kaseta jest tylko zabezpieczeniem. Potem przy bramie spanikowałem. Uderzyłem w słupek, wyjechałem i schowałem samochód. Nie wiedziałem, że kamera obejmuje drogę aż do parkingu.
— Wiedziałeś, że uszkodziłeś moje auto — powiedziałam.
— Tak.
— I miałeś zamiar pozwolić mi za nie zapłacić.
Roman spuścił wzrok.
— Oleg powiedział, że jeśli zgłosisz szkodę, wszystko wyjdzie.
Oleg zamknął oczy.
To był moment, w którym pękło coś ważniejszego niż ich kłamstwo. Nie dlatego, że przyznali się do winy. Dlatego, że zrozumiałam, iż obaj liczyli na moją lojalność bardziej niż na własną uczciwość.
Paweł poprosił mnie, żebym przesłała mu zdjęcia dokumentów. Zrobiłam to przy wszystkich. Andrzej zadzwonił do pracowników, którzy czekali na wypłatę. Marta została przy mnie, trzymając mokrą kamizelkę w zaciśniętej dłoni.
— Co pani teraz zrobi? — zapytała cicho.
Spojrzałam na Olega.
— Najpierw anuluję pełnomocnictwo. Potem zamknę wspólny rachunek i zażądam rozliczenia każdej złotówki.
— A samochód? — zapytał Roman.
— Jutro oddasz go do warsztatu. Wybierzesz części, zapłacisz i będziesz przy tym, kiedy mechanik zdejmie uszkodzony błotnik.
— Nie mam teraz takich pieniędzy.
— W takim razie sprzedasz samochód, którym jeździłeś. To nie mój problem.
Oleg spojrzał na mnie z bólem.
— Chcesz się rozwieść?
Pytanie było proste, lecz odpowiedź nie przyszła od razu. Przez kilka lat wierzyłam, że małżeństwo polega na tym, by stać obok człowieka, kiedy popełnia błąd. Tamtego wieczoru zrozumiałam, że czym innym jest błąd, a czym innym plan budowany z cudzych pieniędzy, podpisów i milczenia.
— Chcę, żebyś przestał mieć dostęp do mojego życia — powiedziałam.
Oleg usiadł przy stole. Nie błagał. Może wiedział, że żadne słowo nie cofnie podpisu na podrobionym pełnomocnictwie ani pieniędzy znikających z rachunku.
Paweł następnego dnia przekazał pracownikom należną zaliczkę z własnych oszczędności, a potem podpisał ze mną porozumienie, w którym zobowiązał firmę do zwrotu wszystkich pieniędzy pobranych z naszego konta. Nie zrobił tego z dobroci. Powiedział, że chce uratować ludzi, którzy nie mieli nic wspólnego z oszustwem.
Roman oddał mój samochód po naprawie trzy tygodnie później. Nowa lampa świeciła zbyt jasno, a srebrny lakier na błotniku różnił się od reszty nadwozia o jeden odcień. Mechanik zostawił mi starą, pękniętą lampę w kartonowym pudełku.
Nie wyrzuciłam jej.
Nie jako pamiątkę po Romanie. Jako dowód chwili, w której przestałam tłumaczyć cudze decyzje własną lojalnością.
Oleg wyprowadził się do wynajętego pokoju nad warsztatem swojego brata. Roman sprzedał samochód i spłacił pierwszą część naprawy. Resztę miał oddawać co miesiąc, aż przestanie być tylko obietnicą.
A ja pojechałam do notariuszki tym samym samochodem, z pękniętą lampą zamkniętą w bagażniku. Podpisałam odwołanie pełnomocnictwa własnym nazwiskiem, z małym zawinięciem przy ostatniej literze.
Notariuszka spojrzała na dokument i powiedziała:
— Tego podpisu nie da się pomylić z żadnym innym.
Przez szybę samochodu widziałam potem, jak w magazynie przy Przemysłowej pracownicy odbierają wypłaty. Marta stała przy bramie i podniosła rękę, gdy mnie zobaczyła.
Nie wysiadłam.
Tylko nacisnęłam klakson, a pęknięta lampa zamigotała na ścianie magazynu jak krótki, uparty sygnał.
— To ja prowadzę — powiedziałam, wrzucając bieg.
Przegapiłeś początek?




