CZĘŚĆ 4
Doktor Olsen nie pozwoliła mi otworzyć szuflady na korytarzu sądu.
— Twój ojciec wyraźnie napisał, że mam przekazać ci dokument w warsztacie — powiedziała. — Chciał, żebyś była tam sama albo z kimś, komu ufasz.
Podpułkownik Reeves pojechała ze mną. Shelby również wyszła z budynku, ocierając policzki rękawem.
Kenneth został przy wejściu z pustą teczką w dłoni. Nie patrzyłam na niego.
W domu było chłodno. Klimatyzacja wyłączyła się kilka dni wcześniej, a w przedpokoju pachniało kurzem i olejkiem cytrynowym. Warsztat ojca znajdował się za kuchnią. Na ścianie wisiały klucze, piły i małe metalowe pudełko z etykietą „zawiasy”.
Doktor Olsen wyjęła klucz z kieszeni.
— Arthur dał mi go w grudniu.
— Dlaczego nie powiedziała pani o nim wcześniej?
— Kenneth odbierał moje telefony. A potem dowiedziałam się od Shelby, że przechwytuje pocztę. Nie wiedziałam, komu mogę zaufać.
Klucz zgrzytnął w zamku szuflady.
W środku leżała cienka teczka, czek na trzydzieści dwa tysiące dolarów i kopia umowy z Garym Maddoxem. Była tam też kartka z odręcznym nagłówkiem: „Dla Mai, jeśli wróci przed upływem sześciu miesięcy”.
Otworzyłam ją.
„Córeczko, jeśli czytasz ten tekst, Kenneth próbował przejąć dom albo warsztat. Nie chcę, żebyś prowadziła wojnę o rzeczy, które mają znaczenie tylko wtedy, gdy służą ludziom. Dom przekazuję tobie, ale warsztat ma pozostać otwarty dla weteranów, którzy po powrocie nie wiedzą, co zrobić z własnymi rękami i głową.”
Niżej ojciec dopisał, że utworzył fundusz na pierwsze dwa lata działalności. Pieniądze znajdowały się na osobnym rachunku, a zarząd miał przejąć ktoś z rodziny tylko wtedy, gdy nie próbowałby sprzedać nieruchomości.
— Dlatego Kenneth tak bardzo chciał mieć akt własności — powiedziała Reeves. — Nie chodziło tylko o dom. Chciał dostać dostęp do funduszu.
W teczce znalazłam jeszcze jedną kartkę. Ojciec wyznaczył Shelby jako osobę nadzorującą wydatki, jeśli ja będę długo poza krajem.
Shelby zakryła usta dłonią.
— Mnie?
— Tobie ufał — powiedziałam.
— A ja pozwoliłam, żeby tata myślał, że nic nie wiem.
— Dzięki temu mogłaś zdobyć kopię umowy.
W tym momencie rozległo się pukanie. Nie do drzwi wejściowych. Do bocznego wejścia warsztatu.
Loretta stała na progu z małym słoikiem śrub w rękach.
— Znalazłam to za skrzynką na listy — powiedziała. — Kenneth zostawił tam coś w dniu, kiedy przyklejał zawiadomienie.
W słoiku, między zardzewiałymi podkładkami, tkwił klucz pamięciowy z nadrukiem kancelarii Sterlinga. Reeves zabrała go do analizy, ale to nie on rozstrzygnął sprawę. Najważniejszy był plik papierów, który Loretta zobaczyła wsunięty pod metalową skrzynkę. Znajdowała się tam kopia pokwitowania odbioru przesyłki, podpisana przez Kennetha trzy dni przed rzekomym doręczeniem.
Na formularzu wpisał adres domu i dopisek: „Dokumenty przygotowane. Czekać na przejęcie”.
Kenneth nie tylko podrobił datę. Planował wszystko, zanim jeszcze wsiadł do samolotu.
Wkrótce przyszło pismo z urzędu prokuratorskiego. Sprawa miała zostać zbadana pod kątem fałszerstwa, oszustwa i próby wyłudzenia. Nie musiałam codziennie siedzieć w sądzie. Dokumenty mówiły wystarczająco dużo.
Gary Maddox również przyjechał do Wilmington. Spotkałam go przed warsztatem w deszczowe popołudnie. Miał drogi płaszcz i twarz człowieka, który stracił pieniądze, ale nie wiedział jeszcze, czy stracił reputację.
— Nie wiedziałem, że firma nie istnieje — powiedział.
— Wiedział pan, że kupuje pan dom od człowieka, który nie jest właścicielem?
— Kenneth pokazał mi dokumenty.
— I nie zapytał pan mojego ojca?
Maddox spuścił wzrok.
— Nie wiedziałem, że Arthur Vance nie żyje.
— To było napisane w nekrologu.
Przez chwilę słychać było tylko krople uderzające o blaszany parapet.
— Chcę odzyskać zaliczkę — powiedział.
— W takim razie proszę podpisać oświadczenie, że nie będzie pan dochodził żadnych praw do domu ani warsztatu.
— Nie może pani tego żądać.
— Nie. Ale może pan wybrać między odzyskaniem pieniędzy a podpisaniem umowy, która pana pogrąży razem z Kennethem.
Podpisał.
Kenneth stracił nie tylko dom, którego nigdy nie posiadał. Stracił umowę z Maddoxem, zaufanie własnej córki i prawnika, który wcześniej uważał go za dobrego klienta. Najbardziej jednak bolała go utrata dostępu do funduszu. Miał nadzieję, że przejmie go razem z nieruchomością.
Nie dostał ani centa.
Trzy dni później usiadłam z Shelby przy stole warsztatowym. Położyłam przed nią kopię czeku ojca.
— Możesz zeznawać przeciwko niemu albo wycofać się całkowicie — powiedziałam. — Nie zrobię z ciebie broni.
— Wiem.
— Nadal jest twoim ojcem.
— A ty nadal jesteś jego siostrzenicą.
— To nie to samo.
Shelby przesunęła palcem po blacie pokrytym drobnymi nacięciami.
— Wiem. Ty próbujesz ocalić to, co zostawił twój ojciec. Ja próbuję przestać udawać, że mój nie zrobił nic złego.
Kiedy wyszła, otworzyłam list Arthura jeszcze raz. Na odwrocie znalazłam dopisek, którego wcześniej nie zauważyłam.
„Nie pozwól, żeby mój warsztat stał się muzeum po mnie. Niech będzie głośny.”
W sobotę zaprosiłam sześciu weteranów z pobliskiej bazy. Jeden naprawiał łódź, drugi robił półkę, trzeci przez pół godziny tylko sortował śruby według rozmiaru. Nikt nie pytał, dlaczego przyszedł.
Na środku stołu położyłam niedokończone pudełko na biżuterię. Ojciec wyszlifował wieko, lecz nie zdążył zamontować zawiasów. Zrobiłam to sama. Pierwszy osiadł krzywo, więc go wyjęłam. Drugi trzymał dobrze.
W środku umieściłam list, a obok mały klucz do funduszu.
Pod wieczór zadzwonił telefon. Numer Kennetha.
Odebrałam.
— Maju — powiedział zmęczonym głosem. — Chcę ci coś wyjaśnić.
— Wszystko już wyjaśniłeś w dokumentach.
— Nie rozumiesz, jak bardzo byłem zadłużony.
— Rozumiem. Dlatego ojciec dał ci trzydzieści dwa tysiące.
— To miało być więcej.
— Nie, Kenneth. To miało być ostatni raz.
Po drugiej stronie usłyszałam jego oddech.
— Co zrobisz z domem?
Spojrzałam na grupę weteranów. Jeden z nich właśnie przykręcał nową półkę, używając wkrętarki ojca.
— Zostanie miejscem, którego nie sprzedasz — powiedziałam. — I miejscem, do którego nie musisz już wracać.
Rozłączyłam się, zanim zdążył odpowiedzieć.
Tego samego wieczoru Shelby przyniosła tabliczkę z nazwą warsztatu. Nie była nowa. Znalazła ją w garażu Kennetha, owiniętą gazetą.
„Pracownia Arthura Vance’a — dla tych, którzy wracają z daleka”.
Ojciec przygotował ją przed śmiercią, ale nigdy nie przybił do ściany.
Razem z Shelby zawiesiłyśmy ją nad stołem. Litera „A” była lekko starta, a w prawym rogu została plama po lakierze.
Nie poprawiłam jej.
Kiedy pierwszy weteran skończył swoją półkę, postawił ją pod tabliczką i zapytał:
— Kapitan, co teraz robimy?
Podałam mu pudełko śrub.
— Wybierz właściwy rozmiar. Mój ojciec twierdził, że od tego zaczyna się każda dobra odbudowa.
Za naszymi plecami zawias w niedokończonym pudełku cicho kliknął, gdy wieko opadło na list Arthura.
Przegapiłeś początek?




